Szymon z Perei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szymon z Perei (zm. 4 p.n.e.[1]) – były pereański niewolnik Heroda Wielkiego, który ogłosił się po jego śmierci królem. W koronie poprowadził bandę buntowników, aby podpalać i rabować królewskie pałace i własności w Jerychu oraz w innych okolicach. Dowódca piechoty Heroda, Gratus, ruszył w pościg, dopadł uciekającego Szymona i ściął go, a jego ludzie zmasakrowali wielu Pereańczyków. Tym samym położono kres efemerycznemu panowaniu.

Zaraz po śmierci Heroda Wielkiego wielu podniosło bunt w tzw. wojnie Warusa o której pisze Józef Flawiusz, ale Szymona wymienia także Tacyt: Po śmierci Heroda niejaki Szymon, nie czekając na rozkazy Cezara, tytuł króla sobie przywłaszczył. Ukarał go zarządca Syrii, Kwintyliusz Warus, a poskromionym narodem synowie Heroda w trzech częściach rządzili[potrzebne źródło].

W 2000 roku odkryty został tzw. kamień Jeselsohna, który prawdopodobnie zamieszcza informację o zmartwychwstaniu Szymona z Perei. Według izraelskiego historyka Israela Knohla był on pierwszym Mesjaszem przed Jezusem Chrystusem i to na nim Jezus miał się wzorować w sposobie nauczania. Hipoteza ta nie jest potwierdzona przez innych historyków[2].

W dokumencie National Geographic pt. Pierwszy Jezus? (The First Jesus?) opublikowano debatę na temat hipotezy Knohla[3].

Przypisy

  1. Simon of Peraea (4 BCE) (ang.). Livius. [dostęp 2011-02-12].
  2. Israel Knohl: In three days, you shall live. Haaretz, 19 kwietnia 2007 (Iyyar 1, 5767).
  3. The First Jesus Facts (ang.). National Geographic Channel. [dostęp 2011-02-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Flawiusz, Wojna żydowska, ks. II, rozdz. 4, 2
  • Józef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, ks. XVII, rozdz. 10, 6
  • Tacyt, Dzieje, ks. V, rozdz. 9

Opracowania[edytuj | edytuj kod]