Pomazaniec

Z Wikipedii

Pomazaniec, Namaszczony, Mesjasz (hebr. מָשִׁיחַ), Chrystus (gr. χριστός), pot. Wybraniec – według Biblii osoba namaszczona, przy czym gest namaszczenia (pomazania) oznaczał konsekrację.

Pierwotnie, w Starym Testamencie, tytuł ten odnosił się wyłącznie do osób, z których powołaniem wiązał się obrzęd namaszczenia olejem. Zaliczali się do nich królowie (por. Saul^[1]), kapłani (por. Aaron^[2]) oraz prorocy (por. Elizeusz^[3]). W okresie przesiedleń termin Pomazańca zaczął być wiązany z prorockimi zapowiedziami Wyzwoliciela mającego przywrócić Królestwo Izraela. Miał on być charyzmatycznym i mądrym przywódcą politycznym, który przyniósłby całemu światu poznanie Boga i szczęśliwy pokój, zaś ludowi żydowskiemu – szczęśliwe bytowanie w ziemi izraelskiej.

W Nowym Testamencie tytuł Pomazańca odnosi się wyraźnie do osoby Jezusa. Sam Jezus określił siebie w ten sposób tylko raz stojąc przed sądem Wysokiej Rady^[4]. Przekonanie, że Jezus jest Pomazańcem widoczne było od orędzia Anioła przy jego narodzeniu („Dziś narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz”^[5]), poprzez wyznanie Piotra: „Ty jesteś Mesjasz”^[6], aż do licznych przykładów tytułowania go w ten sposób w Listach Apostolskich.

W czasach Ojców Kościoła uwydatniana była rola Jezusa jako Pomazańca nie tylko dla zaznaczenia jego roli Odkupiciela, ale również dla podkreślenia trynitarnej tajemnicy Boga, w której „namaszczeniem” Jezusa jest Duch Święty^[7].

Teologia chrześcijańska (katolicka) podkreśla udział członków Kościoła w mistycznym Ciele Jezusa i jego misji: kapłańskiej, królewskiej i proroczej. Z tego powodu w liturgii nadal stosuje się gest namaszczenia jako znak sakramentów: chrztu, bierzmowania, święceń i namaszczenia chorych.

[edytuj] Zobacz też

• Odkupienie
• Zbawienie

Przypisy

[edytuj] Bibliografia