TIG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy metody spawania. Zobacz też: TIG (program komputerowy).

TIG (ang. tungsten inert gas) lub GTAW (gas tungsten arc welding) – metoda spawania nietopliwą elektrodą wolframową w osłonie gazów obojętnych takich jak argon, hel lub mieszanki argonu i helu. Oznaczona jest kodem 141. Łuk jarzy się pomiędzy elektrodą wykonaną z wolframu (zielona) lub wolframu z dodatkami (tor, lantan, cer – inne kolory oznaczeń), a spawanym materiałem. W większości przypadków elektroda wolframowa (palnik TIG) jest dołączana do ujemnego bieguna (minusa), a zacisk "masy" do dodatniego bieguna (plusa) spawarki. Powoduje to wydzielanie większej ilości ciepła w miejscu powstawania spoiny a nie w elektrodzie (elektrony przepływają od minusa do plusa).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Metoda TIG jest stosowana do spawania ręcznego lub automatycznego. Metodą tą spawa się prądem stałym wszystkie gatunki stali, zwłaszcza stale wysokostopowe, oraz metale nieżelazne. Największe zastosowanie znajduje jednak przy łączeniu aluminium i stopów aluminium z użyciem prądu przemiennego ze względu na uzyskiwanie lepszych złącz niż przy spawaniu gazowym.

Spawarka do spawania SMAW i TIG
Uchwyt do spawania metodą TIG

Najczęściej stosowane parametry technologiczne[edytuj | edytuj kod]

  • natężenie 5–600 A w trybie ciągłym lub impulsowym
  • napięcie 10–30 V
  • prędkość spawania 0,12–0,21 m/min[potrzebne źródło]
  • średnica elektrody 0,5–6,4 mm
  • natężenie przepływu gazu ochronnego 7–20 l/min

Zalety[edytuj | edytuj kod]

  • najlepsza ze wszystkich metod spawania jakość połączeń
  • możliwość zrobotyzowania
  • spawanie elementów o szerokim zakresie grubości (jedyna metoda do napawania i spawania artystycznego detali poniżej 1 mm grubości; tylko w trybie impulsowym z łukiem prowadzącym służącym do lepszego celowania w miejsce wykonania spoiny)
  • możliwość spawania we wszystkich pozycjach

Wady[edytuj | edytuj kod]

  • mała wydajność w przypadku spawania ręcznego (w praktyce rekompensowana jakością spoin)
  • konieczność stosowania dodatkowej osłony przed wiatrem przy spawaniu w przestrzeni otwartej