Aluminium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Aluminiumglin o czystości technicznej, zawierający różne ilości zanieczyszczeń, zależnie od metody otrzymywania. W wyniku rafinacji elektrolitycznej otrzymuje się aluminium zawierające 99,95–99,955% Al. Aluminium hutnicze, otrzymywane przez elektrolizę tlenku glinu w stopionym kriolicie, zawiera 99,0–99,8% Al[1].

W odniesieniu do pierwiastka chemicznego (Al, łac. aluminium) stosuje się określenie „glin”[2][3]. Według niektórych źródeł oraz w mowie potocznej termin „aluminium” odnosi się również do pierwiastka chemicznego (glinu, Al)[4].

Technologia wytwarzania[edytuj | edytuj kod]

Aluminium głównie pozyskuje się z boksytu. Urobek z kopalni trafia do zakładu wzbogacania, w którym boksyt przetwarza się w tlenek glinu. Pierwszymi operacjami są:

Produkt umieszcza się w ciśnieniowych zbiornikach i podgrzewa się do 240 °C, w efekcie czego powstaje glinian sodu. Po odseparowaniu nierozpuszczalnych zanieczyszczeń od glinianu sodu w zbiornikach grawitacyjnych przeprowadza się hydrolizę. W obecności zarodków krystalizacji wytrąca się wodorotlenek glinu, który w procesie kalcynacji przeprowadza się w tlenek glinu.

W elektrolitycznym procesie Halla-Heroulta tlenek glinu zostaje przetworzony w wolny metal w wyniku:

Powstający metal opada na dno wanny w postaci płynnej i jest sukcesywnie usuwany.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Encyklopedia techniki, tom: Metalurgia. Katowice: Wydawnictwo "Śląsk", 1978, s. 4, 136–138. (pol.)
  2. red. John Daintith (tłum. L. Bendyk, B. Pałys): Słownik Chemii. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 127-128. ISBN 83 7180 742 2.
  3. praca zbiorowa: Encyklopedia techniki – Chemia. Wyd. 4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo–Techniczne, 1993, s. 271. ISBN 83-204-1312-5.
  4. "Leksykon naukowo-techniczny z suplementem". T. A-O. Warszawa: WNT, 1989, s. 261. ISBN 83-204-0969-1.
  5. Principles of the Hall-Héroult Process