Tantal (syn Zeusa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tantal, obraz olejny autorstwa Gioacchino Assereto z ok. 1640 roku

Tantal (także Tantalos, Tantalus; gr. Τάνταλος Tántalos, łac. Tantalus) – w mitologii greckiej król w Lidii, na górze Sipylos[1].

Uchodził za syna Zeusa i Pluto oraz za ojca Niobe i Pelopsa[1]. Był współbiesiadnikiem bogów i poprzez spożywanie z nimi ambrozji oraz nektaru stał się nieśmiertelny. Zdradzał jednak sekrety bogów ludziom oraz wykradał boski pokarm i sprzedawał go swoim przyjaciołom. Chciał udowodnić, że bogowie nie są wszystkowiedzący i podał im na uczcie ciało swego syna Pelopsa. Za swoje przewinienia został strącony do Tartaru, gdzie doznawał straszliwych męk. Cierpiąc głód, nie mógł dosięgnąć owoców wiszących nad jego głową, umierając z pragnienia nie mógł napić się wody, w której był zanurzony po kolana, tuż nad nim chwiał się głaz, grożąc mu w każdej chwili zmiażdżeniem.

Mit doczekał się wielu opracowań muzycznych (opera Z. Fibicha) oraz literackich (B. Jarnés y Millán, F. Braun).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło Tantal w Wikisłowniku

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 333–334. ISBN 83-04-04673-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Tantalus (ang.). W: Greek myth index [on-line]. 2007. [dostęp 2010-03-13].
  2. Carlos Parada: Tantalus2 (ang.). W: Greek Mythology Link [on-line]. [dostęp 2011-12-03].
  3. William Smith: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1867, T. 3, s. 974: Tantalus (ang.). W: The Ancient Library. The complete classics bookshelf on the web. [on-line]. 2005. [dostęp 2010-03-13].