Tercyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tercyna (z . terza rima) – strofa otwarta złożona z 3 wersów, zwykle 11-zgłoskowych, powiązana rymami ze strofą poprzednią i następną. Rymy mają następujący układ w kolejnych zwrotkach: aba, bcb, cdc, ded itd.

Nagle mnie trącił płacz na pustym błoniu:
"Rzymie, nie jesteś ty już dawnym Rzymem".
Tak śpiewał pasterz trzód, siedząc na koniu.
Przede mną mroczne błękitnawym dymem
Sznury pałaców pod Apeninami,
Nad nim kościół ten, co jest olbrzymem.
Juliusz Słowacki, Rzym

Tercyna oznacza również nie tylko pojedynczą strofę, ale układ stroficzny większej całości. Poszczególne zwrotki są tercynami (w znaczeniu strofy). Ich ilość nie jest ustalona. Całość kończy się wersem domykającym rymy ostatniej strofy w ten sposób, że rymuje się z przedostatnim jej wersem. Taki układ stroficzny użyty został przez Dantego w Boskiej Komedii. Dantego uważa się za twórcę zarówno tej strofy jak i układu kompozycyjnego.

W literaturze polskiej tercynę można również znaleźć, np. w wierszach Leopolda Staffa (O strzesze naszej).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1970, wyd. III, bez ISBN.