Thomas de Quincey

Thomas de Quincey (ur. 15 sierpnia 1785, zm. 8 grudnia 1859) – angielski pisarz oraz myśliciel epoki romantyzmu. Główny twórca eseju w literaturze XIX-wiecznej; gatunek ten poddał modyfikacji i dał podstawy do jego dalszego rozwoju.

Stał się znany za sprawą dzieła Wyznania angielskiego opiumisty (1822), na które składają się dywagacje, wrażenia i intelektualne wywody autora systematycznie poddającego się działaniu narkotyku.

Książka stanowi dziś cenne źródło wiedzy o wrażliwości narkotycznej romantyków oraz kontekst (także poprzez liczne nawiązania późniejszych twórców) do dekadentyzmu.

Quincey pisał również eseje z zakresu literatury i filozofii – m.in. O morderstwie jako jednej ze sztuk pięknych czy wstęp do wydań poezji tzw. poetów jezior. Jego dziełom zawsze towarzyszyła erudycja, lekkość języka, bogactwo odniesień literackich i kulturowych.

Twórczością Quinceya inspirowali się tacy twórcy jak m.in. Edgar Allan Poe, Charles Baudelaire, Fitz Hugh Ludlow, Jorge Luis Borges, Joris-Karl Huysmans, a w muzyce – Hector Berlioz. W Polsce poetą, którego inspirowały pisma de Quinceya, był Juliusz Słowacki.