Tintin w Tybecie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tom 20. serii Przygody Tintina
Tintin w Tybecie
Tintin au Tibet
okładka
okładka wydania angielskiego
Scenariusz Hergé
Rysunki Hergé
Kraj wydania Belgia
Język francuski
Data pierwszego wydania 1960
Wydawca Casterman
Data pierwszego wydania polskiego 2009
Pierwszy wydawca polski Egmont Polska
Tłumaczenie Marek Puszczewicz
poprzedni
Koks w ładowni
następny
Klejnoty Bianki Castafiore

Tintin w Tybecie - dwudziesty tom serii przygód młodego reportera, Tintina i jego psa Milusia.

Mówi się, że był to ulubiony tom autora (wcześniej była to Tajemnica jednorożca). Został on napisany w trudnych chwilach jego życia, gdy rozwodził się ze swoją pierwszą żoną. Fabuła nie jest podobna do tej w innych części serii: mała liczba bohaterów, brak wrogów, bandytów, szpiegów, czy gangsterów. Ta część skupia się na podróży Tintina, który chce uratować swojego przyjaciela, Czanga Czong-Czena.

Treść[edytuj | edytuj kod]

W trakcie wakacji w Alpach, które Tintin spędza z kapitanem Baryłką i profesorem Lakmusem, reporter znajduje artykuł o katastrofie samolotu w Himalajach. Tego samego wieczoru w hotelu, Tintin zasypia nad partyjką szachów, w które gra z kapitanem, który zastanawia się nad kolejnym ruchem. Tintin śni o tym, iż jego młody przyjaciel, Chińczyk Czang Czong-Czen (Błękitny Lotos) przeżył katastrofę, a następnie budzi się, krzycząc "Czang!", co doprowadza do chaosu wśród zdezorientowanych wczasowiczów. Następnego ranka, Tintin czyta w artykule, że Czang był na pokładzie rozbitego samolotu. Wierząc w prawdziwość swojego snu, Tintin jedzie do Kathmandu wraz z Milusiem i, sceptycznie nastawionym do wyprawy, kapitanem. Spotykają się z szerpą Tharkeyem, i, wraz z tragarzami, wyruszają z Nepalu do Tybetu.

W Tybecie, znajdują ślady stóp, które Tharkey uważa za ślady yeti. Tragarze opuszczają ekspedycję ze strachu, a Tintin, Baryłka i Tharkey idą dalej, dźwigając bagaże tragarzy. Znajdują miejsce katastrofy, gdzie Tintin znajduje pluszowego misia — dowód na wiek jednej z ofiar. Tintin wyrusza z Milusiem, po śladach Czanga i znajduje jaskinie, w której Czang wyrył swoje imię na kamieniu, co potwierdza to, iż przeżył katastrofę. W trakcie burzy śnieżnej Tintin wpada do szczeliny, ale ratują go kapitan i Tharkey, którzy schronili się we wraku samolotu.

Tharkey postanawia nie iść dalej, gdyż uważa, że Czang nie żyje, ale Tintin, kapitan i Miluś idą w kierunku szalika, który wisiał na klifie. W trakcie wspinaczki, Baryłka zahacza się o kamień, który spada i kapitan zawisa nad przepaścią. Mówi Tintinowi, aby przeciął linę i ratował się, ale ten odmawia, mówiąc że zginą lub uratują się, ale obaj. Tharkey poruszony zachowaniem Tintina, powraca, akurat, aby ich uratować. W nocy, rozstawiają namiot, ale wichura go zwiewa prosto na twarz yeti. Idą dalej, ale nie śpią, aby nie zamarznąć. Dostrzegają buddyjski klasztor Kor-Bion, ale padają z wyczerpania. Spada lawina i leżą przykryci śniegiem.

Błogosławiony Piorun, mnich o telepatycznych zdolnościach, 'widzi' Tintina, Milusia, Baryłkę i Tharkeya, leżących w śniegu. W górach, Tintin odzyskuje przytomność i, nie mając siły, aby dojść do klasztoru, pisze notatkę i daje ją Milusiowi, by ją przekazał mnichom. Miluś zostawia karteczkę, gdy znajduje kość, ale zdaje sobie sprawę z tego, co zrobił i biegnie do klasztoru, aby ktoś zanim poszedł. Mnisi idą za nim w góry.

Dwa dni później, kapitan Baryłka budzi się w klasztorze. Dołącza do Tintina i Tharkeya w trakcie audiencji z mnichami. Po tym, jak Tintin mówi Jego Świątobliwości, dlaczego tu przyszli, ten radzi im powrót do swojego kraju. Ale Błogosławiony Piorun ma kolejną wizję i Tintin dowiaduje się, że Czang wciąż żyje i jest w jaskini, ale wraz z nim jest tam "mi-go" (yeti). Baryłka nie wierzy w prawdziwość wizji, ale Jego Świątobliwość mówi im, że rzeczy, dziejące się w Tybecie są niewiarygodne dla Ludzi Zachodu. Tintin wyrusza do Charabang, małej wioski koło Pyska Jaka, góry, o której wspominał Błogosławiony Piorun. Baryłka odmawia pójścia z Tintinem, ale wkrótce zmienia zdania i idzie za nim do Charabang. Wraz z Milusiem dochodzą do Pyska Jaka.

Czekają przed jaskinią aż yeti ją opuści. Tintin wchodzi do jaskini wraz ze swoim aparatem fotograficznym aby znaleźć Czanga, bo kapitan prosił go, by zrobić zdjęcie yeti. W jaskini, Tintin w końcu znajduje Czanga, który ma dreszcze i gorączkę. Yeti powraca do jaskini zanim kapitan może ostrzec Tintina, i reaguje złością na widok Tintina, który chce wynieść Czanga z jaskini. Yeti dobiega do niego, ale Tintin włącza lampę i przestraszony stwór ucieka z jaskini i wpada na kapitana, który postanowił ratować reportera. We dwójkę zanoszą Czanga do Charabang, a on opowiada im jak przeżył katastrofę i jak yeti się nim opiekował. Po drodze, spotykają yeti, który zostaje przestraszony przez Baryłkę. Czang współczuje mu i nazywa go Biedny Człowiek Śniegu. Tintin zauważa, że Czang, który jako jedyny poznał yeti, nie nazwał go "przerażającym". Przyjaciel odpowiada mu, że gdyby nie Człowiek Śniegu, to na pewno umarłby z głodu i zimna. Później spotykają delegację mnichów, a Jego Świątobliwość daje Tintinowi jedwabny szal w uznaniu dla jego odwagi i siły przyjaźni, jaka łączy go z Czangiem. Mnisi zabierają ich z powrotem do Kor-Bion i po tygodniu, gdy Czang zostaje wyleczony, powracają karawana do Nepalu. Po wyruszeniu z klasztoru, Czang mówi, że yeti nie jest dzikim zwierzęciem, ale ma ludzką duszę. W tym czasie obserwuje ich smutny yeti.

Kulisy powstania[edytuj | edytuj kod]

Pomysł na napisanie przygody w Tybecie, zrodził się w głowie Jacques'a Van Melkebeke, jednego z asystentów Hergé w 1954 roku.

Hergé był nękany przez koszmary zanim napisał Tintina w Tybecie, w których znajdował się w białym, pustym świecie. Te sny ostały odzwierciedlone w białych krajobrazach Himalajów. To może być też powód, dla którego pierwsza okładka była kompletnie biała.

Przyjaciel Tintina, Czang, którego pierwszy raz poznajemy w Błękitnym Lotosie, był wzorowany na przyjacielu autora, Zhangu Chongrenie, który uczył Hergé o Chinach i chińskiej kulturze przed napisaniem Błękitnego Lotosa. Hergé stracił z nim kontakt w trakcie pisania Tintina w Tybecie. Próba odnalezienia Czanga przez Tintina, była zaadaptowaniem poszukiwania Zhanga, który przebywał wtedy w Chinach.Został on później znalaziony przez europejskich dziennikarzy i powrócił on do Europy, aby znów spotkać się z Hergé.[1]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

1 czerwca 2006 roku, Tintin stał się pierwszą fikcyjną postacią, nagrodzoną przez Dalajlamę. W trakcie wręczania nagrody, egzemplarze Tintina w Tybecie w języku Esperanto (Tinĉjo en Tibeto) zostały rozprowadzone wśród dziennikarzy i uczestników.

Przypisy

  1. Tintin The Complete Companion by Michael Farr, ISBN 0-7195-5522-1, ISBN 978-0-7195-5522-0