Tocharowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
"Tocharowie", fresk z VI wieku

Tocharowie (stgr. Τόχαροι Tócharoi, łac. Tochari) – w starożytności indoeuropejska grupa plemion, posługująca się językami tocharskimi.

Wspomniani przez pisarzy antycznych, m.in. przez Strabona i Pliniusza Starszego. Zajmowali się pasterstwem, uprawą roli, rzemiosłem i handlem. Trwają spory odnośnie ich identyfikacji etnicznej, przez część badaczy identyfikowani są ze znanym z przekazów chińskich plemieniem Yuezhi[1] lub Kuszanami[2]. W drugiej połowie II wieku p.n.e. (ok. 130 roku p.n.e.) opanowali Baktrię, a w I wieku p.n.e. wspólnie z Kuszanami założyli w Azji Środkowej silne państwo, które przetrwało do IVV wieku.

Języki tocharskie, należące do indoeuropejskiej grupy centum (czyt. kentum), był używany na terenach wschodniego Kazachstanu i zachodnich rubieży Chin do VII w. n.e., kiedy został wyparty całkowicie przez język ujgurski. Tocharowie – obok Ujgurów – stanowią główną grupę etniczną, od której pochodzą dzisiejsi mieszkańcy zachodnich Chin, zwłaszcza regionu autonomicznego Sinciang.[potrzebne źródło] Stąd obecni mieszkańcy Sinciangu mogą mieć cechy fenotypowe trzech ras: białej północnej (substrat tocharski), żółtej (substrat Han) i śródziemnomorskiej (substrat turkijski).[potrzebne źródło]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Carlos Quiles, Fernando López-Menchero, A Grammar of Modern Indo-European, Indo-European Association, Badajoz 2011, s. 108.
  2. Helmut Uhlig, Jedwabny szlak. Kultury antyku między Chinami a Rzymem, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 2007, s. 214.