Języki kentum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Języki kentum i satem na początku I tysiąclecia n.e. Kolor niebieski – języki kentum, czerwony – języki satem. Ciemnoczerwonym kolorem zaznaczono hipotetyczne centrum palatalizacji indoeuropejskiej.

Języki kentum (od łacińskiego słowa centum – według wymowy klasycznej: kentum – "100") – grupa języków indoeuropejskich, w których spółgłoska palatalna k nie uległa – jak w językach satemowych – spirantyzacji, czyli nie przeszła w spółgłoskę szczelinową ś/s[1].

Należą do niej między innymi języki romańskie i germańskie (ang. "100" to hundred).

W łacinie ludowej od około VI do IX wieku naszej ery zaszła palatalizacja twardego "k" przed "e" oraz "i", dając "cz" we włoskim i rumuńskim, a "s" we francuskim, przez co niektóre języki romańskie pomimo swego pochodzenia na pierwszy rzut oka wyglądają jak języki satemowe.

Języki kentum nie stanowią grupy genetycznej.


Podział współczesnych języków indoeuropejskich na grupy kentum/satem


Przypisy

  1. Języki indoeuropejskie t.1, pod red. Leszka Bednarczuka, np. s. 37 i 53