Typ siedliskowy lasu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Typ siedliskowy lasu – podstawowa jednostka w klasyfikacji siedlisk leśnych, obejmująca wszystkie powierzchnie leśne o zbliżonych warunkach siedliskowych wykazując podobne możliwości produkcyjne. Diagnoza typów siedliskowych lasu jest wykorzystywana przy planowaniu i doborze gatunków drzew, preferowanych w danych warunkach siedliska. Typy siedliskowe lasu mogą się różnić składem florystycznym, strukturą, trwałością, żyznością i wilgotnością gleby, klimatem, ukształtowaniem terenu i jego budową geologiczną.

Monograficznym opracowaniem typów siedliskowych lasów Polski zajmował się w latach 50. XX wieku zespół pracowników naukowych Instytutu Badawczego Leśnictwa (IBL) pod kierownictwem L. Mroczkiewicza i T. Tramplera.
W wyniku tych badań uznano, że potencjalna produkcyjność siedliska jest najbardziej miarodajnym wykładnikiem diagnozy typologicznej niż stosunki florystyczne czy fitosocjologiczne uwzględniane przez wcześniejszych badaczy.
W praktycznych pracach typologicznych analizę siedliskoznawczą oparto na 6 kryteriach:

  1. położeniu terenu w obrębie krainy przyrodniczo-leśnej,
  2. postaci próchnicy,
  3. typie gleby,
  4. pochodzeniu geologicznego podłoża gleby,
  5. składzie mechanicznym gleby,
  6. poziomie wody gruntowej.

Na pojęcie typu siedliskowego lasu składają się więc czynniki klimatyczne i glebowe. Rozróżnia się siedliska borowe (bory) i siedliska lasowe (lasy). Na siedliskach borowych występują głównie gatunki drzew iglastych, a na lasowych gatunki liściaste.

Typ siedliskowy lasu wyróżnia się oddzielnie dla terenów górskich, wyżynnych i nizinnych.

Typy siedlisk terenów nizinnych[edytuj | edytuj kod]

Typy siedlisk terenów wyżynnych i podgórskich[edytuj | edytuj kod]

Typy siedliskowe lasu terenów górskich[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]