Żyzność gleby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Żyzność gleby – naturalna zdolność gleby do zaspokajania potrzeb roślin. Stanowi ona zespół morfologicznych, fizycznych, chemicznych, fizykochemicznych, biochemicznych i biologicznych właściwości gleby, zapewniających roślinom odpowiednie warunki wzrostu. Jest wypadkową naturalnej zasobności i właściwości gleby.

Miarą żyzności jest liczba gatunków roślin na danym areale. Naturalna żyzność gleby jest wynikiem procesu glebotwórczego i zależy od zawartości w glebie m.in. koloidów glebowych, związków mineralnych, próchnicy, drobnoustrojów (np. bakterie glebowe odnawiają żyzność gleby[1]). Żyzność gleby zwiększa się m.in. poprzez odpowiednie nawożenie, uprawę, stosowanie płodozmianu i meliorację.

Przydatność gleby do produkcji roślinnej określa się na podstawie jej żyzności, urodzajności i produktywności. Dla rolnika najważniejsza jest właśnie żyzność gleby, czyli zawartość składników zaspokajających życiowe potrzeby roślin.

Przypisy

  1. Mieczysław Kazimierz. Błaszczyk: Mikrobiologia środowisk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 183. ISBN 978-83-01-16319-8.