USS Long Island (CVE-1)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Long Island (CVE-1)
USS Long Island (CVE-1)
USS Long Island (CVE-1)
Historia
Położenie stępki 7 lipca 1939 (jako Mormacmail)
Wodowanie 11 stycznia 1940
 US Navy
Nazwa USS Long Island
Wejście do służby USN: 2 czerwca 1941
Wycofanie ze służby USN: 26 marca 1946
 Stany Zjednoczone
Nazwa Nelly
Seven Seas
Wejście do służby 24 kwietnia 1947
Los okrętu zezłomowany w 1977
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 13 499 długich ton
Długość 150 m
Szerokość 21,18 m
Zanurzenie 7,82 m
Prędkość 16,5 węzła
Napęd
1 silnik diesla
1 śruba
8500 KM
Uzbrojenie
1 x 127 mm
2 x 76 mm
Wyposażenie lotnicze
21 samolotów
Załoga 970 ludzi

USS Long Island (CVE-1) – amerykański lotniskowiec eskortowy, okręt prototypowy typu Long Island. Jego nazwa pochodziła od Long Island.

Stępkę jednostki położono 7 lipca 1939 pod nazwą "Mormacmail" na podstawie kontraktu Maritime Commission w stoczni Sun Shipbuilding and Drydock Company. Zwodowano go 11 stycznia 1940, matką chrzestną była pani Holt. Jednostka została nabyta przez marynarkę 6 marca 1941 i weszła do służby w US Navy 2 czerwca 1941 jako Long Island (AVG-1), jej pierwszym dowódcą był Commander Donald B. Duncan .

Okręt był w służbie w czasie II wojny światowej. Działał na wodach Pacyfiku, głównie jako jednostka szkolna i transportowiec samolotów. Brał udział w operacji Magic Carpet.

Wycofany ze służby w US Navy 26 marca 1946 został sprzedany na złom 24 kwietnia 1947. Jednak nie został zezłomowany, ale pływał jako jednostka cywilna do 13 września 1966 pod nazwami "Nelly" i "Seven Seas". Następnie zakupiony przez Uniwersytet Rotterdamski pełnił rolę akademika do 1977. Następnie zezłomowany w Belgii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]