Universitario Lima

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Universitario de Deportes
Universitario de Deportes
Pełna nazwa Club Universitario de Deportes
Przydomek La U, Los Merengues,
Los Cremas
Data założenia 7 sierpnia 1924
Liga Primera división peruana
Debiut w najwyższej lidze 27 maja 1928
Universitario – José Olaya 7:1
Stadion Estadio Monumental,
Lima, Peru
Prezes Peru Junta administradora
Trener Argentyna Ángel Comizzo
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Club Universitario de Deportes jest peruwiańskim klubem piłkarskim z Limy, zwanym w sktócie przez kibiców peruwiańskich La «U». Obok Alianzy Lima jest najpotężniejszym klubem piłkarskim w Peru, założonym w 1924.

U siebie Universitario rozgrywa mecze na stadionie Estadio Monumental. Stadion ten posiada pojemność większą niż 80.093 widzów z powodu specjalnych nisz położonych nad trybunami.

Universitario uchodzi w Peru za klub tradycyjnie preferujący futbol waleczny i jednocześnie wyrachowany. I przynosi to efekty, pomimo tego, że krajowi przeciwnicy zgodnie z peruwiańską tradycją grają bardziej efektownie dla oka, stosując więcej lubianych przez widzów sztuczek technicznych. Także z tego powodu Universitario ma spośród peruwiańskich klubów najwięcej sukcesów na arenie międzynarodowej[1].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrz Peru (Campeón Nacional): (26)[2]
1929, 1934, 1939, 1941, 1945, 1946, 1949, 1959, 1960, 1964, 1966, 1967, 1969, 1971, 1974, 1982, 1985, 1987, 1990, 1992, 1993, 1998, 1999, 2000, 2009, 2013.
Universitario 25-krotnie zostało mistrzem swego kraju, czyli więcej niż jakikolwiek inny klub peruwiański.
  • Wicemistrz Peru: (15)
1928, 1932, 1933, 1940, 1955, 1965, 1970, 1972, 1978, 1984, 1988, 1991, 1995, 2002, 2008.
  • Turniej Apertura
Mistrz: 1998, 1999, 2000, 2002, 2008.
Wicemistrz: 2005.
  • Turniej Clausura
Mistrz: 2000
Wicemistrz: 1997, 1999, 2006, 2007.
1961, 1965, 1966, 1967 (półfinał), 1968 (ćwierćfinał), 1970 (ćwierćfinał), 1971 (półfinał), 1972 (finał), 1973, 1975 (półfinał), 1979, 1983, 1985, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1996, 1999, 2000, 2001, 2003, 2006, 2009.
2002, 2005, 2007, 2008
1998, 1999, 2000, 2001
1992, 1997 (półfinał)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W swoich prapoczątkach Universitario było drużyną złożoną ze studentów (stąd nazwa klubu) wywodzących się ze średniej lub niższych klas peruwiańskiego społeczeństwa. Stąd, wielu graczy w początkowych dniach, było rasy bialej lub metysami, w odróżnieniu od tradycyjnego rywala, Alianzy, gdzie większość graczy to byli ludzie rasy czarnej lub mulaci. Z biegiem czasu wszystko to uległo zmianie. Dzisiaj rasa graczy nie odgrywa żadnej roli. Jednak zostało jeszcze trochę różnic ze starych czasów, na przykład powszechnie używany przydomek Alianzy – Blanquiazules – który wywodzi się od biało-niebieskich koszulek drużyny (blanco – biały, azul – niebieski). Do pierwszego meczu (clásico) z odwiecznym wrogiem doszło 23 września 1928.

Pierwszy tytuł mistrza kraju Univeristario zdobyło 5 lat od momentu założenia klubu – w 1929 i dziwnym trafem po następne dwa tytuły mistrza Peru Universitario sięgało dokładnie co 5 lat – w 1934 i w 1939. Dopiero tytuł z 1941 przełamał tą co-pięcioletnią passę. W latach 1945 i 1946 klub po raz pierwszy został mistrzem dwa razy z rzędu. Później udało się powtórzyć ten wyczyn jeszcze czterokrotnie. Po tłustych latach 40., kiedy to aż 4-krotnie zdobyto mistrzostwo nastąpiły chude lata 50. i tylko jeden tytuł mistrza w 1959, zwiastujący złoty okres w historii klubu.

Złoty okres[edytuj | edytuj kod]

19 kwietnia 1961 Universitario zadebiutowało w Copa Libertadores. Rywalem był obrońca trofeum urugwajski Peñarol Montevideo. Mecz na Estadio Centenario zakończył się klęską 0:5. W rewanżu mistrzowie Peru wygrali tylko 2:0. Mistrzostwo z 1964 umożliwiło kolejną międzynarodową próbę, ale w 1965 kolejne rozczarowanie – ostatnie miejsce za Santosem i Universidad de Chile Santiago. W 1966 jako wicemistrzowie Peru nie awansowali do następnej rundy, ale zajęli trzecie miejsce w sześciozespołowej grupie tuż za dwoma argentyńskimi klubami z Buenos Aires – River Plate i Boca Juniors. Odwieczni rywale i aktualni mistrzowie Peru, drużyna Alianzy zajęłą dopiero piąte miejsce. W następnym roku Universitario wreszcie wyszło z grupy i awansowało do dalszych gier, zmuszając do barażowego meczu słynny Racing, który w tym roku miał sięgnąć po najwyższe trofeum. 18 lipca 1967 w Santiago Universitario uległo w walce o finał 1:2. Na pocieszenie pozostało drugie z rzędu mistrzostwo kraju. W 1968 ponownie wyszli z grupy, ale w grupie półfinałowej zajęli ostatnie miejsce. Po czterech startach z rzędu w 1969 Universitario z powodu słabszego sezonu 1968 w lidze na arenie międzynarodowej pauzowało, za to w kraju kolejny raz zdobyło tytuł mistrza kraju. W 1970 ponownie wyszli z grupy na pierwszym miejscu, ale w ćwierćfinale nie dali rady klubom z Argentyny. W następnym roku zemścili się na Argentyńczykach, eliminując ich reprezentantów już w pierwszej rundzie. W kolejnym etapie jednak jak zwykle ostatni – tym razem wyprzedziły Universitario takie kluby jak Nacional Montevideo i Palmeiras Sao Paulo. Mistrzostwo kraju w 1971 i start w Copa Libertadores 1972 stanowią wspaniałe uwieńczenie najlepszego okresu w historii klubu. W grupie zajęli pierwsze miejsce i w półfinale sprawili wielką sensację, zostawiając w tyle dwa giganty z Montevideo – Nacional i Penarol. Universitario stanęło na szczytach południowoamerykańskiego, a więc także i światowego futbolu. W finale czekał na nich Independiente Buenos Aires, szykujący się właśnie do imponującego wyczynu jakim był czterokrotny z rzędu triumf w najważniejszym pucharze Ameryki Południowej. Pierwszy mecz 17 maja w Limie zakończył się bezbramkowym remisem. Rewanż w Avellaneda odbył się 25 maja 1972 na Estadio Almirante Cordero w obecności 55000 widzów. Już w 6 mnucie Maglioni zdobył prowadzenie dla Independiente. Gdy w drugiej połowie Maglioni w 61 minucie podwyższył na 2:0 dla Argentyńczyków, nikt już nie wierzył, że mistrzoiwe Peru zdołąją się podnieść. Ale na 11 minut przed końcem znakomity napastnik reprezentacji Peru Percy Rojas zdobył bramkę kontaktową, sprawiając, że do ostatniego gwizdka sprawa ostatecznego triumfu była otwarta. Peruwiańczykom nie udało się wyrównać, jednak nie zmienia to faktu, że był to największy wyczyn w historii klubowej piłki peruwiańskiej.
W finałowym rewanżu Univeristario zagrało w następującym składzie: Ballesteros, Soría, Cuellar, Chumpítaz, Luna, Techera (Alva), Cruzado, Castañeda, Munante, Rojas, Ramírez (Bailetti).
Świetny występ zasłonił fakt, że drużyna nie zdobyła kolejnego tytułu mistrza kraju. W 1973 apetyty były wielkie, toteż ostatnie miejsce w grupie było dla kibiców Universitario szokiem. Nikt jeszcze wtedy nie spodziewał się, że było to symboliczne zakończenie złotego okresu w historii klubu, który nie zdołał dotąd wznieść się na podobne wyżyny. Co prawda jeszcze w 1974 zdobyto mistrzostwo, a w 1975 w Copa Libertadores udało się wyeliminować Penarol i nawet doszło do walki o ponowny występ w finale, jednak nie udało się wygrać z chilijskim Unión Española Santiago.

Słabszy okres[edytuj | edytuj kod]

Nastąpiły kolejne chude lata. Ostatni występ na arenie międzynarodowej w latach 70. miał miejsce w roku 1979 i zakończył się drugim miejscem w grupie za brazylijskim Guarani Campinas, co oznaczało pożegnanie się z turniejem. Aż po ośmiu latach przerwy, dopiero w 1982 Universitario ponownie został mistrzem Peru, a później jeszcze w 1985 i 1987. W latach 80. klub pięciokrotnie podchodził do Copa Libertadores i tylko dwukrotnie i to dzięki zmianom w regulaminie nie zakończył udziału na pierwszej rundzie. W latach 90. Univeristario aż pięciokrotnie zdobyło mistrzostwo kraju, nawiązując do znakomitych lat 60. Pięciokrotny udział w Copa Libertadores zawsze kończył się mizernie, w najlepszym razie na 1/8 finału. W 1992 r. drużyna zadebiutowała w mającym być odpowiednikiem europejskiego pucharu UEFA – Copa CONMEBOL. Jednak już w pierwszej rundzie Universitario uległo z łatwością Nacionalowi Quito dwukrotnie przegrywając 1:3. Ale w 1997 w drugim podejściu drużyna dotarła aż do półfinalu, gdzie została zmasakrowana przez Atletico Mineiro Belo Horizonte, triumfatora tej edycji pucharu. W latach 1998-2001 klub regularnie brał udział w Copa Merconorte, za każdym razem kończąc swój udział na pierwszej rundzie, i to na ogół na ostatni miejscu w grupie. W roku 2000 Universitario po raz ostatni jak dotąd sięgnęło po tytu mstrza kraju. W Copa Libertadores starty w latach 2000, 2001, 2003 i 2006 kończyły się tradycyjnie na rozgrywkach grupowych. W Copa Sudamericana, powstałym po fuzji pucharów Copa Mercosur i Copa Merconorte Universitario wzięło jak dotąd udział dwukrtonie – w 2002 i 2003 r., za każdym razem odpadając w pierwszej rundzie. W lidze po mistrzostwie w 2000 r. jedynym sukcesem było zwycięstwo w turnieju Apertura w 2002 r. Jednak mistrzem kraju został Sporting Cristal, gdyż w turnieju Clausura Universitario zajęło dopiero jedenaste miejsce, a by móc stoczyć bój o mistrzostwo, powinno zająć miejsce co najmniej czwarte. W 2005 w Apertura drużyna zajęła drugie miejsce, a w Clausra miejsce czwarte. W 2006 zakończył się turniej Apertura, w którym Universitario zajęło szóstą pozycję, a obecnie rozegrano już sześć klejek turnieju Clausura. Dnia 20 sierpnia 2006 w szóstej kolejce Universitario przegrało na wyjeździe z Alianzą Lima 0:1 i zajęło w tabeli miejsce ósme.

Główni rywale klubu Universitario[edytuj | edytuj kod]

Sporting Cristal[edytuj | edytuj kod]

Kolejnym po Alianzie głównym rywalem Universitario jest Sporting Cristal Lima. Rywalizacja pomiędzy obu tymi klubami zaczęła gwałtownie narastać w ciągu ostatnich kilkunastu lat, począwszy od końca lat 80. XX w. Sporting Cristal tradycyjnie jest najbogatszym klubem w Peru, finansowanym przez przemysł browarniczy. W historii obu klubów często zdarzało się, że Cristal próbował, nierzadko z powodzeniem, podkupywać najlepszych graczy, trenerów czy członków sztabu szkoleniowego z Universitario. Na przykład Jose Chemo del Solar, jeden z symboli-graczy Universitario zdecydował się zostać trenerem Sportingu Cristal w jego trenerskim debiucie w Peru w 2005. To doprowadziło do licznych zaburzeń pomiędzy kibicami obu drużyn, tym bardziej, że nowy trener doprowadził swój zespół do mistrzostwa. Aż dotąd wielu kibiców Universitario uważało Del Solara nie tylko za swego idola, ale także za człowieka w pełni oddanego klubowi (gdy był jeszcze graczem, wielokrotnie pojawiał się na trybunach wśród grupy kibiców Trinchera Norte). Toteż jego decyzja, by objąć posadę trenera Sportingu Cristal uznana została za zdradę zarówno klubu jak i samej Trinchery. Pomimo tego Del Solar głosi, że nadal kibicuje Universitario.

Cienciano Cuzco[edytuj | edytuj kod]

Po roku 2003 rozpoczęła się dla Universitario nowa rywalizacja – tym razem z Cienciano Cuzco. Cienciano to mały, prowincjonalny klub z miasta Cuzco, aż do tej pory bez znaczących sukcesów na arenie krajowej. Ale to właśnie ten klubik w 2003 zdobył Copa Sudamericana, bijąc po drodze największe potęgi Ameryki Południowej. Była to pierwsza pucharowa zdobycz klubu pochodzącego z Peru. Cienciano dokonało tego opierając swój skład niemal w całości na byłych graczach Universitario. Najbardziej dobitnym przykładem jest tutaj peruwiańsko-argentyński bramkarz Oscar Ibañez, były kapitan drużyny Universitario. Opuścił klub w wyniku zatargów z zarządem. W przeciwieństwie do Del Solara wciąż jest uwielbiany przez większość kibiców Universitario.

Większość najbardziej fanatycznych kibiców Universitario przedkłada swój klub ponad reprezentację narodową. Nie jest niczym niezwykłym obraz kibiców Universitario wspierających zespoły z innych krajów grające przeciwko krajowym rywalom klubu.

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Lista piłkarzy klubu Universitario Lima

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Do największych grup kibiców należą La Trinchera Norte (Północny Okop) oraz z powodu zajmowanego miejsc na stadionie La Barra Oriente (Wschodnia Strona). Trinchera Norte ma opinię grupy nieco bardziej gwałtownej i agresywnej. Członkowie obu grup podróżują wspólnie by wspierać swój klub Universitario. Były osobliwy członek Trinchera Norte, zwany Misterio, słynny na całe Peru, zabił się grając w rosyjską ruletkę.

W przeszłości jeśli gracz choć raz zagrał dla Universitario, nie mógł już grać dla Alianzy, i na odwrót. Jednak w ciągu dwudziestu kilku lat trochę się pod tym względem zmieniło, choć nadal tacy gracze nie są w pełni akceptowani przez najbardziej fanatycznych zwolenników Universitario.

Stroje[edytuj | edytuj kod]

Universitario's first kit
Universitario's current home kit
Universitario's current away kit

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Stan na 14 września 2011[3]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Peru Luis Llontop
2 OB Peru John Galliquio (kapitan)
3 OB Argentyna Carlos Galván
4 PO Peru Álvaro Ampuero
5 PO Peru Antonio Gonzalez
6 PO Peru Rainer Torres
7 PO Peru Miguel Torres
8 PO Argentyna Martín Morel
9 NA Peru Raúl Ruidíaz
10 PO Argentyna Pablo Vitti
11 NA Peru Damián Ísmodes
14 OB Peru Néstor Duarte
15 PO Peru Johan Vásquez
16 NA Peru Pedro García
Nr Poz. Piłkarz
17 NA Peru Johan Fano
18 NA Peru Andy Polo
19 OB Peru Jesús Rabanal
20 PO Peru José Mendoza
21 BR Peru Carlos Cáceda
23 PO Peru Juan Carlos La Rosa
24 OB Peru Aurelio Saco Vértiz
25 PO Peru Ángel Romero
26 OB Peru Víctor Balta
27 OB Peru Werner Schuler
29 PO Peru Willyan Mimbela
PO Peru Mario Soto
NA Peru Guillermo Tomasevich
NA Peru Edison Flores

Informacje o klubie[edytuj | edytuj kod]

Barwy

Strój podstawowy: koszulki i spodenki kremowe, getry czarne

Strój rezerwowy: koszulki i spodenki ciemnoczerwone, getry czarne

Pierwotna nazwa klubu: Federación Universitaria. Klub został założony przez studentów Universidad Nacional Mayor de San Marcos – najstarszego uniwersytetu w obu Amerykach (rocznik 1551).

Pierwszy oficjalny mecz

Turniej amatorski 1928: Federación Universitaria – José Olaya de Chorrillos 7:1

Oficjalne pseudonimy

"Merengues", "Cremas"

Stadiony

Estadio Nacional – pojemność 45 000 widzów
Estadio Lolo Fernández – pojemność 15 000 widzów
Estadio Monumental – pojemność 80 093 widzów

Przypisy

  1. Confederación Sudamericana de Fútbol (CONMEBOL): 75 lata Drapią Cream (hiszp.). [dostęp 28 marca 2008].
  2. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation: Data klubu Universitario (ang.). [dostęp 22 marca 2008].
  3. Oficjalna strona klubu: Kadra 2009 (hiszp.). [dostęp 14 grudnia 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]