Uranius Antoninus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Uranius
Imiona Lucius Iulius Aurelius Sulpicius Uranius Antoninus
Czas panowania 253–?
Data śmierci po 254
Moneta
Bronze-Uranius Antoninus-Elagabal stone-SGI 4414.jpg
Lista cesarzy rzymskich
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Uranius (Lucius Iulius Aurelius Sulpicius Uranius Antoninus, zm. po 254) – dziedziczny kapłan Afrodyty i El Gabala w Emesie w Syrii. W 253 r. odparł najazd Persów na Emesę i ogłosił się cesarzem[1][2]. Po zwycięstwie Waleriana nad Emilianem w tym samym roku zawarł ugodę z Walerianem i zrzekł się pretensji do tytułu cesarskiego. Jego dalsze losy są nieznane, aczkolwiek przypuszcza się, że po przybyciu Waleriana do Syrii w 254 r. mógł zostać zamordowany[3][4].

Przypisy

  1. David L. Vagi: Coinage and history of the Roman Empire, c. 82 B.C.–A.D. 480. T. 1. Taylor & Francis, 2000, s. 344. ISBN 9781579583163. (ang.)
  2. Glen Warren Bowersock: Roman Arabia. Harvard University Press, 1994, s. 128. ISBN 9780674777569. (ang.)
  3. Lesley Adkins, Roy A. Adkins: Handbook to life in ancient Rome. Infobase Publishing, 2004, s. 28. ISBN 9780816050260. (ang.)
  4. Michael H. Dodgeon, Samuel N. C. Lieu: The Roman Eastern frontier and the Persian Wars (AD 226-363): a documentary history. T. 1. Routledge, 1994, s. 310. ISBN 9780415103176. (ang.)