Uwielbienie po Komunii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Uwielbienie po Komunii – w Kościele katolickim element Obrzędów komunijnych w Liturgii eucharystycznej. Modlitwa wielbiąca Boga za dar Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół w pierwszych wiekach kładł duży nacisk na element dziękczynny w liturgii[1] Didache datowane na początek II wieku lub przełom I i II wieku[2] poucza, by dziękować Bogu za życie, wiarę i nieśmiertelność przyniesione przez Jezusa Chrystusa.. Święty Jan Chryzostom, żyjący na przełomie IV i V wieku piętnował tych, którym brakowało czasu na dziękczynienie. Rozwój modlitw dziękczynnych widoczny jest przede wszystkim w kościele wschodnim. W liturgii rzymskiej ograniczono się do dziękowania za uczynienie godnym przyjęcia Jezusa. Podobna myśl wyrażona była w modlitwie po Komunii. Samo dziękczynienie odbywało się po zakończeniu liturgii. Kapłan odprawiał dziękczynienie w zakrystii, zaś wierni modlili się w ciszy, zostając jeszcze przez chwilę w kościele.

Uwielbienie[edytuj | edytuj kod]

Pojęcie „uwielbienie” oznacza chwałę, jaką Bóg otoczony jest ze strony swych stworzeń[3]. Przykładem uwielbienia w Piśmie Świętym jest modlitwa Magnificat, która w pierwszej części składa się z pieśni pochwalnej, a następnie wyraża przyczyny uwielbienia. Według świętego Leona Wielkiego „całe Ciało Chrystusa miało się dowiedzieć, jaka je oczekuje przemiana, i w jakiej chwale mogą uczestniczyć jego członki”. W Komunii Świętej człowiek jednoczy się z Chrystusem i dzięki temu może wielbić Boga[4]. Punktem kulminacyjnym Mszy jest przyjęcie Komunii Świętej, które wzywa do uwielbienia Boga.

Dziękczynienie[edytuj | edytuj kod]

Uwielbienie łączy się z dziękczynieniem Bogu za dar przyjęcia Ciała Chrystusa oraz za inne łaski. Święta Faustyna Kowalska tak zapisała w swoim Dzienniczku słowa Jezusa zachęcającego do uwielbienia: Wiedz o tym, córko Moja, kiedy przychodzę w Komunii Św. do serca ludzkiego, mam ręce pełne łask wszelkich, pragnę je oddać duszy, ale dusze nawet nie zwracają uwagi na Mnie pozostawiają Mnie samego, a zajmują się czym innym. O jak mi smutno, że dusze nie poznały Miłości. Obchodzą się ze mną jak z czymś martwym.[5].

Ach, jak mnie to boli, że dusze tak mało się łączą ze mną w Komunii św. Czekam na dusze, a one są dla mnie obojętne. Kocham je tak czule i szczerze, a one mi nie dowierzają. Chcę je obsypać łaskami – one przyjąć ich nie chcą. Obchodzą się ze mną, jak z czymś martwym, a przecież mam serce pełne miłości i miłosierdzia. – Abyś poznała choć trochę mój ból, wyobraź sobie najczulszą matkę, która bardzo kocha swe dzieci, jednak te dzieci gardzą miłością matki; rozważ jej ból, nikt jej nie pocieszy. To słaby obraz i podobieństwo mojej miłości.”[6].

Współczesna Liturgia[edytuj | edytuj kod]

Sobór watykański II włączył uwielbienie w ramy odnowionej liturgii. Obrzęd uwielbienia rozpoczyna się po rozdzieleniu Komunii Świętej[7], kiedy kończy się puryfikacja, a celebrans powrócił na miejsce przewodniczenia[8].

Treść uwielbienia[edytuj | edytuj kod]

Ustanowienie Uwielbienia częścią liturgii pociągnęło za sobą doprecyzowanie tekstów modlitw i doboru pieśni. Jako przykład, pieśni które powinne być wykonywane podano Psalm 34 (33), Psalm 150 oraz kantyki „Benedicite” (Błogosławcie Pana) i „Benedictus” (Błogosławiony jesteś)[9]. Odrzucono zatem pieśni skierowane do Jezusa Chrystusa między innymi „Duszo Chrystusowa”, „Cóż Ci Jezu damy”. Używa się natomiast pieśni wielbiących Boga Ojca, za i przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym, takich jak „Czego chcesz od na Panie”, lub całą Trójcę Świętą[8]. Takie rozumienie Uwielbienia, wynika z właściwego pojęcia Eucharystii, jako dziękczynienia Bogu i jego uwielbienia. Uwielbienie Ojca staje się możliwe jedynie przez Chrystusa i z Chrystusem[10].

Formy Uwielbienia[edytuj | edytuj kod]

Uwielbienie powinno mięć formę milczenia, słuchania muzyki, wspólnego śpiewu.

  • Milczenie – Apostołowie po usłyszeniu głosu z Nieba zachowali milczenie. Milczenie wyraża szacunek do Boga i otwiera na słuchanie Boga.
  • Wspólny śpiew
  • Muzyka – instrumentalna, wokalna, wokalno-instrumentalna. Wykonywana jest przez chór, scholę, zespół instrumentalny, organistę. Wierni uczestniczą w obrzędzie Uwielbienia słuchając.

Postawy liturgiczne[edytuj | edytuj kod]

Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego nie przewiduje żadnej określonej postawy liturgicznej. Przyjmuje się, że każda dobrze nadaje się do wyrażenia uwielbienia.

  • Stojąca – wyraża szacunek, należy przyjąć ją w czasie śpiewania hymnu (Te Deum, Magnificat),
  • Siedząca – ułatwia refleksje, medytację
  • Klęcząca – ułatwia modlitwę

Postawa liturgiczna powinna zależeć od formy uwielbienia. Nie powinna zakłócać wspólnego charakteru modlitwy[4]. Niewłaściwym jest zatem klęczenie, gdy wszyscy stoją, bądź siedzą.

Przypisy

  1. B.Nadolski „Liturgika”
  2. ks. I. Pawlak „Muzyka liturgiczna po Soborze Watykańskim II w świetle dokumentów Kościoła.”
  3. M. Kowalewski. Mały słownik teologiczny (hasło: uwielbienie).
  4. 4,0 4,1 Jacek Nowak: Uwielbienie po Komunii świętej (pol.). W: MISTERIUM EUCHARYSTII W ŻYCIU OSÓB KONSEKROWANYCH [on-line]. KKBiDS, 1998. [dostęp 2012-02-04].
  5. Dzienniczek Siostry Faustyny, str 1385
  6. Dzienniczek Siostry Faustyny, str 1447
  7. Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, 88
  8. 8,0 8,1 ks. I. Pawlak. Muzyka liturgiczna po Soborze Watykańskim II w świetle dokumentów Kościoła.
  9. Święta Kongregacja Obrzędów: Tres Adhinc Annos (pol.). KKBiDS, 1967-05-04. [dostęp 2012-02-04].
  10. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1361