Västgötaspets

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Västgötaspets
Västgötaspets1.jpg
Västgötaspets
Inne nazwy Szwedzki Vallhund, Pies Gotów, Vallhund, Szwedzki szpic owczarski
Kraj patronacki Szwecja
Wymiary
Wysokość ok. 33 cm (psy),
ok. 31 cm (suki)
Masa 9 – 14 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 3,
numer wzorca 14
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Pies Gotów podczas pokonywania przeszkody w konkurencji agility
Västgötaspets – dorosły osobnik (15,5 roku)

Västgötaspets – jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpiców pasterskich. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Västgötaspets oznacza psa zachodnich Gotów i jest uznana przez FCI jako nazwa rdzennej, szwedzkiej rasy psów pierwotnie pochodzących z rejonów jezior Wener oraz Wetter, w południowej Szwecji. Tereny te były zamieszkane przez ludzi w młodszej epoce kamienia i brązu, a pozostałości rysunków naściennych są dowodem na wykorzystywanie przez człowieka psów do polowań. Na skutek postępującej szybko i niezależnie od regionu świata chondrodystrofi, dziedziczonej dominująco, rodzime psy zaczęły posiadać krótsze kończyny.

Dawniej Västgötaspets, hodowany głównie przez chłopstwo na Gotlandii, był wykorzystywany także jako pies zaganiający bydło, pies stróżujący oraz jako szczurołap.

Do uznania Västgötaspets'a jako rasy przyczynił się hrabia Björn von Rosen, który w latach 40. XX wieku dokonywał spisu psów jednolitych w typie, występujących w okolicach Vary. Osobniki te stały się później bazą wyjściową dla rozpoczęcia regularnej, zarejestrowanej hodowli Vallhundów.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Västgötaspets jest psem niewielkich rozmiarów, krótkonożnym. Ważną proporcją jest stosunek wysokości do długości tułowia, który wynosi 2:3. Połowa populacji tych psów rodzi się ze zredukowanym ogonem.

Fakt, że zaklasyfikowano szwedzkiego Vallhunda do grupy szpiców nordyckich (przez dawniejszych autorów, tj. Strebel, Fitzinger), według Hänsa Räbera[2] nie oznacza właściwej przynależności do grupy tych psów. Twierdzi on, że cechy charakterystyczne dla szpicy, takie jak: "kwadratowa budowa ciała, zakręcony ogon, czy mniej lub bardziej długi włos" nie są właściwe dla typowego Valhunda, który za to posiada "głowę owczarka, szczątkowy ogona, a także jest pozbawiony instynktu polowania". Z tego też powodu Räber określa psa Gotów i spokrewnione z nim dwie rasy Welsh Corgi, a także Lancashire Heelera, jako psy zaliczane do owczarków krótkonożnych.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej spotykanym umaszczeniem jest umaszczenie szare z ciemnymi końcami włosa, spotykane jest także piaskowe, brązowożółte, czerwonorude, niebieskoszare i pręgowane. Mogą także występować białe znaczenia. Sierść posiada włos twardy, przylegający i w miarę krótki, dłuższy włos występuje w okolicach klatki piersiowej, na szyi oraz z tyłu tylnych kończyn.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies Gotów jest rasą energiczną, czujną z dużą potrzebą codziennej dawki ruchu. Odważny i inteligentny sprawdza się w sportach kynologicznych, takich jak agility. Skory do zabaw, nie agresywny.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie Vallhund jest psem rodzinnym, do towarzystwa.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Jest to rasa łatwa i nie wymagająca specjalnej pielęgnacji, odporna na choroby oraz trudne warunki pogodowe.

Popularność i występowanie[edytuj | edytuj kod]

W Szwecji Västgötaspets jest rasą średnio popularną, jest hodowany nielicznie także poza granicami swojego rodzimego kraju. W Polsce jest rasą unikatową, rzadko spotykaną na wystawach. W Polsce w lutym 2012 roku były zarejestrowane w jednym z oddziałów ZKwP dwa osobniki tej rasy[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 186.
  2. Hans Räber, "Encyklopedia Psów Rasowych" T I, s. 330

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999, ISBN 83-7073-158-9
  • "Wzorzec FCI nr 14/18.02.200/wersja angielska – Szwedzki vallhund/Västgötaspets" w tłumaczeniu Olgi Jakubiel