Epoka kamienia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ruiny budowli kultu z epoki kamienia

Epoka kamienia – najwcześniejsza i najdłuższa z trzech epok prehistorii (po niej były jeszcze epoka brązu i żelaza) obejmująca okres od pojawienia się pierwszych używanych przez człowieka narzędzi kamiennych (około 4,5–4 mln lat temu) aż do momentu zdobycia umiejętności masowego wytwarzania przedmiotów metalowych (ziemie polskie: około 1800 roku p.n.e.).

Narzędzia z epoki kamienia:

  • Chopper, najstarszy i najprymitywniejszy typ narzędzia kamiennego.
  • Pięściak tzw. typu mikockiego, z ostrzem silnie wydłużonym, charakterystyczny dla poźniej kultury aszelskiej. Paleolit dolny.
  • Topór pięściowy, nazywany też rozłupcem. Paleolit dolny.
  • Protopięściak, najbardziej rozwiniąta forma narzędzia otoczakowego.
  • Zagrzebło, narzędzie do usuwania ze skór resztek tkanki tłuszczowej oraz mięsa.

Epokę kamienia można podzielić na 4 okresy:

  • paleolit - starsza (ok. 4,5 mln lat - ok. 8000 p.n.e.)
  • mezolit - środkowa (ok. 11000-7000 p.n.e.)
  • neolit - młodsza (ok. 8800-2000 p.n.e.)
  • eneolit - epoka miedzi, stanowiąca okres przejściowy między epokami kamienia i brązu (ok. 7000-1800 p.n.e.)
Commons in image icon.svg