VII symfonia Schuberta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

VII Symfonia E-dur (D729) - symfonia skomponowana przez Franza Schuberta w 1821 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schubert rozpoczął prace nad VII Symfonią E-dur w sierpniu 1821 roku. W międzyczasie pracował nad oratorium Lazarus, które przerwał przed ukończeniem II aktu, naszkicował dwa akty opery Sakuntala oraz ukończył zamówioną operę Die Zauberharfe. Rozpoczął również pracę nad Mszą As-dur (D678).[1]

Rękopis Symfonii E-dur jest wyjątkowy. Jest to w pełni zinstrumentowany utwór. Są to szkice orkiestrowe a nie fortepianowe, jak w przypadku innych dzieł Schuberta.[2] Ponad 2/3 rękopisu (ok. 950 z 1.340 taktów) zawiera jedynie pojedynczą linię melodyczną. Schubert zostawił w partyturze miejsce na brakujące partie instrumentalne. Na ostatniej stronie rękopisu Schubert napisał Fine co świadczy, że dzieło zostało przez niego ukończone.[3] Mimo to pozostawienie Symfonii E-dur w szkicach potraktowane zostało jako „fragment wielkiej, nie zrealizowanej do końca koncepcji”.[4]

Po śmierci Schuberta szkice symfonii zostały przekazane przez jego brata Ferdynanda Felixowi Mendelssohnowi.[2] O. E. Deutsch odnotował, że F. Mendelssohn, A. Sullivan oraz J. Brahms rozważali dokończenie VII Symfonii ze szkiców.[5]

Części utworu[edytuj | edytuj kod]

VII Symfonia E-dur składa się z czterech części:

I Adagio – Allegro
II Andante
III Scherzo (Allegro)
IV Allegro giusto

W 1819 roku Schubert skomponował Uwerturę e-moll D 648 [6] oraz rozpoczął kopiowanie IV Symfonii B-dur Beethovena, w której wolny wstęp jest w tonacji molowej a później przechodzi w dur. W przypadku Symfonii E-dur Schuberta początkowe Adagio jest w tonacji e-moll a później przechodzi w Allegro E-dur.[7] Fragmenty utworu, które pozostały w szkicach orkiestrowych zostały zrekonstruowane.

Autorzy rekonstrukcji VII Symfonii E-dur D 729 (w nawiasie podano datę rekonstrukcji):[8]

1. John Francis Barnett (1880-1881)
2. Felix Weingartner (1934)
3. Brian Newbould (1977-1978)

Numeracja[edytuj | edytuj kod]

Numeracja Symfonii E-dur zmieniała się na przestrzeni lat. Lista kompozycji Schuberta został opracowana w latach 40. XIX wieku przez Aloisa Fuscha po konsultacji z bratem kompozytora, Ferdynandem. W katalogu tym numer VIII otrzymała Symfonia E-dur. W drugiej połowie XIX wieku George Grove zestawił symfonie Schuberta w porządku chronologicznym, w którym numer VIII otrzymała Symfonia h-moll. Twórcy zrewidowanego katalogu Deutscha z 1978 roku, Walter Durr i Arnold Feil wyłączyli z Katalogu Deutscha VII Symfonię E-dur. Ich stanowsiko jest kwestionowane i szeroko dyskutowane w świecie muzycznym.[9]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992.
  • Tadeusz Marek – Schubert, PWM, Kraków, 1988.
  • Michael Steinberg – The Symphony. A Listener's Guide, Oxford University Press, New York, 1995

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Schubert The 10 Symphonies, Academy of St Martin in the Fields – Neville Marriner, 6 CD Set, PHILIPS, 470 886-2.

Przypisy

  1. Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.159.
  2. 2,0 2,1 Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.160.
  3. Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.161-163.
  4. Tadeusz Marek – Schubert, PWM, Kraków, 1988, s.93.
  5. Michael Steinberg – The Symphony. A Listener's Guide, Oxford University Press, New York, 1995, 473.
  6. Uwertura e-moll rozpoczyna się w tonacji e-moll i przechodzi w E-dur, Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.163.
  7. Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.163-164.
  8. Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.301.
  9. Rok Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.291-293.