Władysław Jarocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Władysław Jarocki (ur. 6 czerwca 1879 r. w Podhajczykach koło Trembowli, zm. 7 lutego 1965 r. w Krakowie[1]) – polski malarz zajmujący się głównie tematyką huculską, podhalańską i tatrzańską. Prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie[2].

Studiował na Politechnice Lwowskiej, później w latach 1902–1906 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz w Paryżu. Był uczniem Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. W latach 1921–1939 był profesorem w ASP w Krakowie[1].

Malował pejzaże, obrzędy ludowe i religijne, postaci w strojach regionalnych. Malował również podczas licznych podróży (Huculszczyzna od 1904 r., Kaukaz 1907, Podhale i Tatry od 1907 r., wybrzeże Bałtyku od 1922 r., Włochy itd.)[1]. Jarocki tworzył również karykatury[2]. Zaprojektował sarkofag Jana Kasprowicza, jego obrazy znajdują się też w kościele na Harendzie[1]. W 1928 do Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury na igrzyskach w Amsterdamie zgłoszono dwie jego prace – Portret własny na nartach i Portret Jerzego Żuławskiego w górach, żadnej jednak nie przyznano wyróżnienia[3].

Mieszkał na stałe w Krakowie, lecz związany był do końca życia głęboko z Tatrami. W 1920 r. wziął ślub ze starszą córką Jana Kasprowicza – Anną, czego skutkiem były częste wizyty w Harendzie – domu Kasprowicza w Zakopanem[4]. Duża część willi była własnością Jarockich, dlatego większość jego obrazów tam się znajduje. W Harendzie czynna jest dziś galeria malarstwa Władysława Jarockiego[5].

W 1938 r. został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za wybitne zasługi dla polskiej sztuki w ogóle[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. 2,0 2,1 Culture.pl. Władysław Jarocki. [dostęp 2012-03-20].
  3. Zbigniew Porada, Olimpiczycy z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, Kraków 2014, s. 57–59.
  4. Muzeum secesji. [dostęp 2012-03-20].
  5. Stowarzyszenie Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza. [dostęp 2012-03-20].
  6. Rocznik Polskiej Akademii Literatury 1937-1938, Warszawa 1939, s. 181.