Włodzimierz Kalicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Włodzimierz Kalicki (ur. 1955) – polski pisarz i dziennikarz.

Z wykształcenia inżynier cybernetyk, ukończył Wydział Elektroniki na Politechnice Wrocławskiej. Pierwsze artykuły pisał w latach 70. w prasie studenckiej: w wydawanym na Politechnice Wrocławskiej miesięczniku SIGMA; w latach 1978-1981 reporter tygodnika "Kultura". W stanie wojennym współpracował z prasą podziemną i katolicką. Od powstania "Gazety Wyborczej" w 1989 jest jej dziennikarzem.

Podziemne Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznało mu w 1984 r. nagrodę im. Jerzego Zielińskiego. W 1997 otrzymał główną Polsko-Niemiecką Nagrodę Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za cykl artykułów o pojednaniu polsko-niemieckim (m.in. o mniejszości niemieckiej w Polsce, o sporach po 1945 roku: o przebieg granicy polsko-niemieckiej, o Bibliotece Pruskiej). W 1998 otrzymał nagrodę "Polski Pulitzer 1998" w kategorii "reportaż" za cykl reportaży z Chin. W 2000 r. otrzymał Nagrodę im. Dariusza Fikusa za cykl artykułów w Wyborczej, które przyczyniły się w 1999 do odzyskania starodruków ukradzionych z Biblioteki Jagiellońskiej (w 2001 został członkiem kapituły tej nagrody). W 2000 roku otrzymał nagrodę Grand Press w kategorii "dziennikarstwo śledcze" za ten sam cykl artykułów. Laureat nagrody im. Barbary Łopieńskiej za najlepszy wywiad prasowy roku (2008). Jego książka o Chinach "W domu smoka" otrzymała w 1999 r. nagrodę Warszawskiej Premiery Literackiej.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Inaczej (1989)
  • Panowie na zabytkach (1991)
  • W domu smoka (1998)
  • Powrót do Sulejówka (2001)
  • Ostatni jeniec wielkiej wojny. Polacy i Niemcy po 1945 roku (2002)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]