Politechnika Wrocławska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Politechnika Wrocławska
Wrocław University of Technology
Budynek główny Politechniki
Budynek główny Politechniki
Data założenia 1910/24 sierpnia 1945[1]
Typ uczelni państwowa
Państwo  Polska
Adres wybrzeże
Stanisława Wyspiańskiego 27
50-370 Wrocław
Liczba pracowników
• naukowych
4078
2006[2]
Liczba studentów 33 775[3]
Rektor prof. dr hab. inż. Tadeusz Więckowski
Członkostwo Socrates/Erasmus
Leonardo da Vinci
Tempus
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Wrocław
Wrocław
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wrocław
Wrocław
Ziemia 51°06′26,7″N 17°03′43,7″E/51,107417 17,062139
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Budynek główny, (1905-1911, 1935) - schody przed wejściem do budynku A1

Politechnika Wrocławska – państwowa szkoła wyższa we Wrocławiu, uważana za jedną z najlepszych[4][5][6] uczelni technicznych w Polsce. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities ze stycznia 2013, opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 3. miejsce w Polsce wśród uczelni technicznych, a na świecie 412. pośród wszystkich typów uczelni[7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki uczelni można szukać w 1910, kiedy powstała Królewska Wyższa Szkoła Techniczna we Wrocławiu (Königliche Technische Hochschule Breslau), później, w roku 1918 zmieniono nazwę na Wyższa Szkoła Techniczna (Technische Hochschule). W uroczystościach otwarcia uczestniczył cesarz Wilhelm II.
Studia rozpoczęło wtedy 57 studentów i z biegiem lat liczba ta rosła. W 1913 wynosiła już 238 osób, a szczyt liczby studiujących – 926 osób – osiągnięto w 1927.

Lata 30. XX wieku przyniosły kryzys, który dotknął także uczelnie. Wprowadzono kuratora, także wspólny budżet i administrację z uniwersytetem. Spadała liczba studiujących, w 1937 roku były to 482 osoby. W 1939 roku wybuchła II wojna światowa. Do roku 1943 uczelnia funkcjonowała bez większych zakłóceń. W czwartym roku wojny front wschodni zaczął się jednak przybliżać do granic Rzeszy. W połowie stycznia 1945 roku po ogłoszeniu miasta twierdzą (Festung Breslau) podjęto decyzje o ewakuacji Technische Hochschule w głąb Rzeszy. Tym samym szkoła zakończyła swoje funkcjonowanie.

W budynkach Technische Hochschule, z wykorzystaniem jej sprzętu i bibliotek, utworzono w 1945 polską Politechnikę Wrocławską. Znaczną rolę w zagospodarowaniu budynków i organizacji szkoły odegrali pracownicy naukowi uczelni lwowskich. Uczeni i absolwenci Politechniki Lwowskiej praktycznie zbudowali ją od postaw. Szczególną role w tym procesie odegrali rektor Politechniki Lwowskiej – profesor Edward Sucharda, a także profesor Kazimierz Idaszewski. Duży wkład wniósł również inż. Dionizy Smoleński, przed wojną asystent w Politechnice Warszawskiej.

Pierwszy polski wykład w Politechnice Wrocławskiej, wygłoszony przez profesora Kazimierza Idaszewskiego, odbył się 15 listopada 1945 roku. Dzień ten obchodzony jest jako święto Uczelni, a także święto nauki wrocławskiej. Przez pewien okres Politechnika była administracyjnie połączona z Uniwersytetem Wrocławskim[8].

W 1945 roku istniało 5 wydziałów: Chemii Technicznej, Mechaniczno-Elektrotechniczny, Budownictwa, Hutniczo-Górniczy oraz Matematyczno-Przyrodniczy (wspólny z Uniwersytetem). Studia podjęło wówczas 595 osób.[8]

14/15 grudnia 1981, w czasie stanu wojennego oddziały ZOMO siłą stłumiły strajk na uczelni. Podczas akcji milicji pracownik politechniki, Tadeusz Kosecki, dostał ataku serca, w wyniku którego zmarł.[9]

W ciągu całego 2010 roku w ramach obchodów stulecia uczelni technicznych we Wrocławiu odbyły się różnego rodzaju imprezy kulturalne i naukowe. Zwieńczeniem uroczystości był I Światowy Zjazd Absolwentów, który odbył się listopadzie tegoż roku.

Władze uczelni (2012-2016)[edytuj | edytuj kod]

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Obecnie uczelnia daje możliwość podjęcia nauki na kierunkach technicznych i ścisłych I i II stopnia prowadzonych w ramach dwunastu wydziałów:

Wydział Architektury[edytuj | edytuj kod]

Budynek E1 - Wydział Architektury

Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego[edytuj | edytuj kod]

Wydział Chemiczny[edytuj | edytuj kod]

Budynek A2 - Wydział Chemiczny

Wydział Elektroniki[edytuj | edytuj kod]

Wydział Elektryczny[edytuj | edytuj kod]

Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii[edytuj | edytuj kod]

Wydział Inżynierii Środowiska[edytuj | edytuj kod]

Wydział Informatyki i Zarządzania[edytuj | edytuj kod]

Wydział Mechaniczno-Energetyczny[edytuj | edytuj kod]

Wydział Mechaniczny[edytuj | edytuj kod]

Wydział Podstawowych Problemów Techniki[edytuj | edytuj kod]

Wydział Elektroniki Mikrosystemów i Fotoniki[edytuj | edytuj kod]

Ośrodki zamiejscowe[edytuj | edytuj kod]

Kadra naukowa[2][edytuj | edytuj kod]

  • z tytułem naukowym profesora: 177
  • ze stopniem naukowym doktora habilitowanego: 238
  • ze stopniem naukowym doktora: 1269
  • liczba doktorantów: 986

Poczet rektorów[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Kulczyński (1945-1951)
  2. Dionizy Smoleński (1951-1960)
  3. Zygmunt Szparkowski (1960-1969)
  4. Tadeusz Porębski (1969-1980)
  5. Bogusław Kędzia (1 XII 1980-31 VIII 1981)
  6. Tadeusz Zipser (1 IX-29 XII 1981)
  7. Jerzy Schroeder (6 I-31 VII 1982)
  8. Wacław Kasprzak (1982-1984)
  9. Jan Kmita (1984-1990)
  10. Andrzej Wiszniewski (1990-1996)
  11. Andrzej Mulak (1996-2002)
  12. Tadeusz Luty (2002-2008)
  13. Tadeusz Więckowski (2008-)

Wcześniej (Königliche Technische Hochschule Breslau oraz Technische Hochschule):

  1. Rudolf Schenck (1910-1914)
  2. Gerhard Hessenberg (1914-1916)
  3. Carl Heinel (1916-1918)
  4. Friedrich Wilhelm Semmler (1918-1920)
  5. Ludwig Mann (1920-1924)
  6. Werner Schmeidler (1924-1926)
  7. Wilhelm Tafel (1926-1928)
  8. Karl Gottwein (1928-1930)
  9. Erich Waetzmann (1930-1932)
  10. Bernhard Neumann (1932-1933)
  11. Wilhelm Rein (1933-1937)
  12. Erwin Ferber (1937-1944)
  13. Heinrich Blecken (1944-1945)

Domy studenckie[edytuj | edytuj kod]

  • T-2 Telemik ul. Grunwaldzka 59,
  • T-3 Straszny Dwór pl. Grunwaldzki 61,
  • T-4 Czworak ul. Ł. Górnickiego 22,
  • T-6 Alcatraz ul. M. Reja 54/56,
  • T-9 Atol ul. Powstańców Śląskich 137,
  • T-14 Azyl wybrzeże L. Pasteura 8,
  • T-15 Hades ul. E. Wittiga 6,
  • T-16 Tower ul. E. Wittiga 4,
  • T-17 Ikar ul. Z. Wróblewskiego 27,
  • T-18 Hotel Asystenta ul. Z. Wróblewskiego 25,
  • T-19 Piast ul. E. Wittiga 8,
  • T-22 (wydzielony z T-18) ul. Z. Wróblewskiego 25.

Absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Absolwentami Politechniki Wrocławskiej są między innymi:

Życie kulturalne[edytuj | edytuj kod]

W 1969 przy Politechnice powstał Kabaret Elita, którego członkami byli Jan Kaczmarek, Tadeusz Drozda i Jerzy Skoczylas, studenci Politechniki.

Długą tradycję (od 1964 roku) ma Dyskusyjny Klub Filmowy "Politechnika". Chór Kameralny Politechniki Wrocławskiej "Consonanza" działa od 1993 roku. Akademicki Chór Politechniki wyrósł z założonego w 1970 roku przy Wydziale Górniczym niewielkiego zespołu śpiewaczego. W Legnicy, przy Zamiejscowym Ośrodku Dydaktycznym, również działał Chór Kameralny Axion, pod batutą Jarosława Lewkowa.

Studenci Politechniki aktywnie chronią zabytki techniki działając w MSKN OZT HP "Nadbór".

Instytucje akademickie[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet Nysa[edytuj | edytuj kod]

W roku 2001, przy współpracy Politechniki Wrocławskiej, Technicznego Uniwersytetu w Libercu w Czechach oraz Uniwersytetu Stosowanych Nauk Zittau/Goerlitz na terenie Niemiec, założony został Uniwersytet Nysa. Korzystając ze środków instytutów partnerskich, międzyuczelniana sieć oferuje własne kursy i przedmioty. Dzięki temu studenci mają możliwość studiowania w trzech krajach i okazję do zdobycia umiejętności, doświadczenia i wiedzy z zakresu różnych kultur oraz dyscyplin.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dekret z dnia 24 sierpnia 1945 r. o przekształceniu Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej na polskie państwowe szkoły akademickie (Dz. U. z 1945 r. Nr 34, poz. 207).
  2. 2,0 2,1 Politechnika Wrocławska - Fakty i liczby (pol.). 2011-05-25. [dostęp 2011-07-04].
  3. „Szkoły wyższe i ich finanse w 2011 r.”, s. 108, 2012. Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1506-2163 (pol.). 
  4. Ranking Szkół Wyższych Wprost
  5. 44-45 Ranking Szkół Wyższych Perspektywy
  6. Ranking Web of Universities - Poland
  7. Ogólnoświatowy ranking uczelni CSIC
  8. 8,0 8,1 Portal PWr
  9. Lista osób zamordowanych podczas stanu wojennego (pol.). Niezależne Zrzeszenie Studentów. [dostęp 2011-07-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]