Wojna kaukaska
| Wojna kaukaska | |||||||||||||||||
![]() Imam Szamil
|
|||||||||||||||||
| Czas | 1817-1864 | ||||||||||||||||
| Terytorium | Czeczenia, Dagestan, Inguszetia | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Rosji | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Wojna kaukaska miała miejsce w latach 1817-1864.
W latach 1801-1813 Imperium Rosyjskie podbiło i przyłączyło wiele małych państw na Kaukazie. Przeszkodą na drodze do zdobytych terenów byli kaukascy górale z Czeczenii i Dagestanu. Car Rosji wydał wówczas wojsku rozkaz podbicia także tych terenów.
W roku 1817 doszło do wybuchu wojny kaukaskiej toczonej do roku 1864. Przeciwnikiem Rosjan były ludy kaukaskie dowodzone przez Mohammeda Ghazi (poniósł śmierć w roku 1832 podczas szturmu na Gimry), Gamzat-beka (zamordowano go w walce o władzę), oraz Imama Szamila.
Aż do roku 1857 Czeczeni i Dagestańczycy skutecznie utrudniali Rosjanom opanowanie ważnego strategicznie obszaru na Kaukazie. W tym roku Rosjanie sformowali Samodzielny Korpus Kaukaski liczący 200 000 ludzi i 200 dział. Dwa lata później w Aule Gunib do niewoli rosyjskiej dostał się ostatecznie Imam Szamil (25 sierpnia 1859) co przyczyniło się po części do wygaśnięcia walk. Ostatnim aktem wojny było zajęcie przez Rosjan bazy powstańców w uroczysku Kbaada w roku 1864.
Źródła [edytuj]
- Zygmunt Czarnotta, Zbigniew Moszumański: Czeczenia 94-95, Wydawnictwo Altair, Warszawa 1995.
