Yonghegong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Yonghegong

Yonghegong (chiń. 雍和宫, pinyin: Yōnghégōng, dosł. Pałac Pokoju i Harmonii) – klasztor buddyjski szkoły gelug, znajdujący się w Pekinie. Jeden z największych i najważniejszych klasztorów buddyzmu tybetańskiego na świecie[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wybudowany w 1694 roku, stanowił pierwotnie rezydencję dworskich eunuchów, a następnie przyszłego cesarza Yongzhenga[1]. Po wstąpieniu Yongzhenga na tron w 1722 roku budynek został podzielony i w jednej z jego części zainstalowano klasztor buddyjski[1]. Nieco później część pałacowa spłonęła; w 1725 część świątynną nazwano Yonghegong, a w 1744 kompleks został oficjalnie ogłoszony klasztorem[2].

Od 1949 roku uznawany za chroniony zabytek historyczny, gruntownie odrestaurowany po 1979 roku. Dzięki działaniom premiera Zhou Enlaia budynek klasztoru przetrwał nienaruszony czasy rewolucji kulturalnej i w 1981 roku został ponownie otwarty[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Budynek łączy w sobie elementy architektury chińskiej i tybetańskiej, częściowo także mongolskiej[1]. Ze względu na swoją pierwotną funkcję odróżnia się od innych klasztorów buddyjskich, przypominając bardziej pałac. Zajmuje powierzchnię 66,400 metrów kwadratowych. Ściany są koloru czerwonego, zaś dachy pokryto żółtymi płytkami[3]. Po osi północ-południe, świątynia ma 480 m, a po wschód-zachód - 120m[2].

Yonghegong składa się z pięciu hal, poprzedzonych dziedzińcami[3]. Są to kolejno: Pawilon Niebiańskich Królów, Pawilon Harmonii i Pokoju, Pawilon Nieskończonych Łask, Pawilon Koła Dharmy oraz Pawilon Wiecznej Szczęśliwości.

Wewnątrz świątyni zachowało się wiele cennych mebli i posągów, z których największym jest znajdujący się w Pawilonie Wiecznej Szczęśliwości posąg Buddy Maitreji o wysokości 18 metrów, wyrzeźbiony z jednego pnia sandałowca o łącznej długości 26 m (część wkopana jest w ziemię)[3].

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 YongHeGong Lama Temple (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 14 lutego 2010].
  2. 2,0 2,1 The Yonghegong Lamasery. W: Pin Liao, Tianxing Wang: Ancient Temples in Beijing. Beijing: China Esperanto Press, 1995, s. 150-163. ISBN 7-5052-0118-2.
  3. 3,0 3,1 3,2 Lama Temple (ang.). beijingtrip.com. [dostęp 14 lutego 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chiny. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2001, s. 153, seria: Praktyczny Przewodnik.

Na mapach: 39°56′49″N 116°24′40″E/39,946944 116,411111