Z biegiem czasu
| Z biegiem czasu Im Lauf der Zeit |
|
| Rok produkcji | 1975 |
| Data premiery | 17 marca 1976 |
| Kraj produkcji | Niemcy |
| Język | niemiecki |
| Czas trwania | 165 minut |
| Reżyseria | Wim Wenders |
| Scenariusz | Wim Wenders |
| Główne role | Rüdiger Vogler Hanns Zischler |
| Muzyka | Axel Lindsädt |
| Zdjęcia | Robby Müller Martin Schäfer |
| Montaż | Peter Przygodda |
| Nagrody | Nagroda FIRPRESCI na Festiwalu w Cannes w 1976 Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago w 1976 Złoty Hugo na |
Z biegiem czasu (org. Im Lauf der Zeit) – film drogi w reżyserii Wima Wendersa nakręcony w 1976 roku. Opowiada o dwóch przypadkowych znajomych, psychologa dziecięcego i mechanika naprawiającego projektory kinowe, i ich podróży przez Niemcy. Akcja filmu obejmuje trzy dni[1]. Jego tematyka obejmuje samotność, problem amerykańskiej kolonizacji kulturowej, którą zagrożone były ówczesne Niemcy, oraz kłopoty sztuki filmowej[2].
Film kręcony był na granicy między Niemcami Wschodnimi, a Zachodnimi. Wenders zdecydował się na tę okolicę, ponieważ uważał ją za zapomnianą i chciał zachować na taśmie filmowej, chciał też sfilmować mieszczące się w tej okolicy małe, zapomniane kina. Ponadto zdjęcia wykonywano chronologicznie, tak aby na bieżąco móc reagować na zmiany w otoczeniu i na specyfikę okolicy[1].
Z biegiem czasu jest obrazem powolnym, lirycznym, z niewielką ilością dialogów; jest skoncentrowany na otoczeniu i nie skupia się na psychologii postaci[1][2]. Film jest czarno-biały, nakręcony na taśmie 35 mm[1].
Obsada [edytuj]
- Rüdiger Vogler – Bruno Winter
- Hanns Zischler – Robert Lander
- Lisa Kreuzer – Pauline
- Rudolf Schündler – Ojciec Roberta
- Marquard Bohm – Mężczyzna, który stracił żonę
- Hans Dieter Trayer – właściciel garażu
- Franziska Stömmer – właścicielka kina
- Patric Kreuzer – mały chłopiec
Recepcja [edytuj]
Obraz był w 1976 roku nominowany do Złotej Plamy na Festiwal w Cannes, na tym festiwalu otrzymał nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych, w tym samym roku został też wyróżniony złotym Hugo na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago[2].
Krytycy doceniali film – nazywano go najbardziej niemieckim z powojennych filmów niemieckich, niemieckim Swobodnym jeźdźcem (Bernd Schulz) i określano jako arcydzieło nowego kina niemieckiego, chwalono go też za muzykę wykonywaną przez Improved Sound Limited[2].
Przypisy
|
|||||||||||||||||||
