Zespół alienacji rodzicielskiej
Zespół alienacji rodzicielskiej (inaczej PAS, ang. Parental alienation syndrome lub Zespół Gardnera) – problem zdefiniowany przez amerykańskiego psychiatrę sądowego - dr. Richarda Gardnera, nad którym później prowadzono dalsze badania m.in. w Polsce. Określa zaburzenie występujące u dziecka, które w trakcie rozwodu rodziców jest czynnie angażowane w potępianie i krytykowanie jednego z rodziców (zazwyczaj tego, który nie mieszka w domu). Krytyka ta jest najczęściej nieuzasadniona, zarzuty są albo nieprawdziwe, albo znacznie wyolbrzymione. W drastycznych przypadkach miłość, szacunek, przywiązanie do oczernianego ojca czy matki ulegają bezpowrotnie zniszczeniu. Zostają zastąpione przez wrogość, niechęć, pogardę. Stosowane wobec dziecka metody (pranie mózgu: manipulacja, szantaż emocjonalny, indoktrynacja) powodują daleko idące konsekwencje dla psychiki. Celem tych działań jest zaburzenie relacji dziecka z drugim rodzicem[1][2]. Dziecko ma poczucie wyobcowania, negatywną samoocenę, problemy z tożsamością i autonomią, a w życiu dorosłym - trudności z nawiązaniem bliskich relacji, depresje, stany lękowe, fobie, łatwo się uzależnia.
Badania [edytuj]
 |
Tę sekcję należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę, wyrażenia typu «problematyka była poddawana działaniom z zakresu profesjonalnie prowadzonego czarnego PR-u» przystoją bardziej bardziej esejowi, nie encyklopedii. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Badania nad PAS były krytykowane ze względu na brak podstaw naukowych i wiarygodności. Z drugiej strony problematyka była poddawana działaniom z zakresu profesjonalnie prowadzonego czarnego PR-u, co nie sprzyjało bardziej profesjonalnemu kontynuowaniu tych badań. W efekcie Gardner popadł w bolesną chorobę układu nerwowego, która zakończyła się jego samobójczą śmiercią. Jedną z nielicznych placówek na świecie, w której były kontynuowane do 2009 roku badania nad problematyką PAS był Instytut Ekspertyz Sądowych im. prof. dr. Jana Sehna, podległy polskiemu Ministerstwu Sprawiedliwości. W 2009 roku ten instytut został rozwiązany, po czym kolejnego dnia powołany na nowo. Jednak do badań nad tą problematyką już nie powrócono. Podczas badań prowadzonych w IES z jednej strony zwrócono uwagę na nieścisłości i uproszczenia pierwotnej wersji koncepcji, a z drugiej zarekomendowano jego użyteczność m.in. w "ustalaniu źródeł zaburzeń, ocenie nasilenia objawów i przewidywania konsekwencji dla dalszego rozwoju dziecka". W kwietniu 2008 roku Departament Sądów Powszechnych polskiego Ministerstwa Sprawiedliwości rozesłał do prezesów sądów apelacyjnych, z prośbą o rozesłanie jednostkom podległym, pismo w którym m.in. wskazał, że akceptowane jest powoływanie się przez biegłych na objawy i zależności wynikające z relacji pomiędzy głównym opiekunem, a dzieckiem, opisane jako PAS.[3][4][5][6][7][8][9][10].
Objawy [edytuj]
 |
Ta sekcja od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
- dziecko jest przyporządkowane do alienującego rodzica (tego, który sądownie uzyskał prawo do opieki) i pod jego wpływem oczernia rodzica odtrąconego;
- powody oskarżenia są często błahe, wymyślone lub wręcz absurdalne;
- złość na odrzucanego rodzica jest bezdyskusyjna, pozbawiona uzasadnienia;
- dziecko twierdzi, że samo podjęło decyzję o odrzuceniu drugiego rodzica, co fachowo nazywa się fenomenem niezależnego myśliciela;
- dziecko odruchowo wspiera rodzica, z którym na stałe mieszka;
- dziecko nie ma poczucia winy, lekceważąc uczucia odrzuconego rodzica;
- stwierdzenia dziecka odzwierciedlają język i styl myślenia oskarżającego rodzica;
- złość rozszerzana jest stopniowo na dalszą rodzinę oraz osoby związane ze znienawidzonym rodzicem.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Deirdre Conway Rand. The Spectrum Of Parental Alienation Syndrome (Part I). „American Journal of Forensic Psychology”. 15. [dostęp 2007-03-11].
- ↑ Deirdre Conway Rand. The Spectrum Of Parental Alienation Syndrome (Part II). „American Journal of Forensic Psychology”. 15 (4), 1997. [dostęp 2007-03-11].
- ↑ J. Mitchell. Parental alienation and the courts.. „Med Leg J”. 70 (Pt 4), s. 194-5, 2002. PMID 12616792.
- ↑ CS Bruch. Parental Alienation Syndrome and Parental Alienation: Getting It Wrong in Child Custody Cases. „Family Law Quarterly”. 35 (527), s. 527–552, 2001.
- ↑ CL Wood. The parental alienation syndrome: a dangerous aura of reliability. „Loyola of Los Angeles Law Review”. 29, s. 1367–1415, 1994. [dostęp 2008-04-12].
- ↑ W Bernet. Parental Alienation Disorder and DSM-V. „The American Journal of Family Therapy”. 36 (5), s. 349–366, 2008. doi:10.1080/01926180802405513.
- ↑ JA Hoult. The Evidentiary Admissibility of Parental Alienation Syndrome: Science, Law, and Policy. „Children's Legal Rights Journal”. 26 (1), 2006.
- ↑ Prof. dr hab. Irena Namysłowska. EKSPERTYZA WYKONANA NA ZLECENIE BIURA RZECZNIKA PRAW DZIECKA DOTYCZĄCA SYNDROMU GARDNERA JAKO WYODRĘBNIONEJ JEDNOSTKI CHOROBOWEJ. „Oficjalna strona Rzecznika Praw Dziecka”.
- ↑ M. Wojewódka. Psychomanipulacje i korupcja, a deprecjonowanie PAS. , 2011.
- ↑ M. Wojewódka. Diagnostyka PAS i raport Transparency International w sprawie korupcji. , 2011.
Bibliografia [edytuj]
- [1] - Publikacja Alienacja rodzicielska (PA), a zespół alienacji rodzicielskiej (zjawisko PAS) - na stronie Komitetu Przestrogi przed Oddzieleniem Rodzica
- Janusz Krzyżowski: Leksykon Psychiatrii i Nauk Pokrewnych. Warszawa: Medyk, 2010. ISBN 978-83-89745-68-2.
