Rozwód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rozwód – rozwiązanie ważnego związku małżeńskiego przez sąd na żądanie jednego lub obojga małżonków. Rozwód oprócz owdowienia i unieważnienia małżeństwa jest jedną z okoliczności kończących małżeństwo. Wśród rozwodów możemy wyróżnić dwa typy:

  • rozwód z orzekaniem o winie (kończący małżeństwo z winy któregoś z małżonków) – w takim przypadku sąd może zasądzić alimenty od osoby, przez którą ustaje związek małżeński na korzyść poszkodowanej osoby;
  • rozwód bez orzekania o winie (za porozumieniem stron) – w tym przypadku małżonkowie zrzekają się praw roszczeniowych w stosunku do drugiej osoby.

Na świecie[edytuj | edytuj kod]

W wielu krajach wyrok sądu orzekający rozwód musi być poprzedzony okresem separacji. W krajach rozwiniętych liczba rozwodów cały czas rośnie. Do krajów europejskich, w których rozpada się przynajmniej połowa małżeństw, należą Austria, Belgia, Białoruś, Czechy, Estonia, Liechtenstein, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Norwegia, Rosja, Szwajcaria i Ukraina, a do niedawna także Szwecja i Finlandia. Obecnie prym z najwyższym odsetkiem rozwodów wiedzie Hiszpania, która w 2005 wprowadziła ustawę o tzw. rozwodach ekspresowych[1]. Poza Europą, do krajów, w których stosunkowo dużo małżeństw kończy się rozwodami, należą Stany Zjednoczone, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Japonia, Korea Południowa, Kuba, Kuwejt i Zjednoczone Emiraty Arabskie.

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Według prawa polskiego przesłanką rozwodu jest trwały i zupełny rozkład małżeństwa (art. 56 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Mimo istnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności rozwodu, nie można go udzielić, jeżeli z jego powodu ucierpiałoby dobro małoletnich dzieci lub jeżeli udzielenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 56 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).

Kościół katolicki nie przewiduje możliwości rozwodu w przypadku zawarcia ślubu kościelnego; istnieje jedynie możliwość stwierdzenia nieważności małżeństwa w dowolnym czasie jego trwania[2][3][4]. Oznacza to w przypadku par, które zawarły ślub kościelny i cywilny, że po rozwodzie – uzyskanym na gruncie prawa świeckiego – ich małżeństwo (w rozumieniu prawa kanonicznego) wciąż trwa, a więc ponowne zawarcie ślubu kościelnego jest niemożliwe[5].

Statystyka rozwodów w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Dane GUS[6]:

rok liczba rozwodów
1950 11 tys.
1960 14,8 tys.
1970 34,6 tys.
1980 39,8 tys.
1990 42,4 tys.
2000 42,8 tys.
2001 45 tys.
2002 45 tys.
2003 49 tys.
2004 56 tys.
2005 67,6 tys.
2006 71,9 tys.
2007 66,6 tys. (26,8% liczby nowo zawartych małżeństw)
2008 65,5 tys. (25,4% liczby nowo zawartych małżeństw)
2009 65,3 tys. (26% liczby nowo zawartych małżeństw)
2010 61,3 tys.[7] (26,9% liczby nowo zawartych małżeństw)
2011 64,6 tys. (31,4% liczby nowo zawartych małżeństw)
2012 64,4 tys. (31,6% liczby nowo zawartych małżeństw)
2013 66,1 tys. (36,7% liczby nowo zawartych małżeństw)
  • przyczyny rozwodów w 2004 r.
niezgodność charakterów: 32%
zdrada: 24%
nadużywanie alkoholu: 23%
naganny stosunek do członków rodziny: 9%
problemy finansowe: 9%
inne: 3%

W 75% przypadków powództwo wnosiła kobieta. 70% rozwodów nie kończy się orzekaniem o winie. Jeżeli jest inaczej, to wina najczęściej jest po stronie mężczyzny. Prawie trzy razy częściej rozwodzą się mieszkańcy miast niż osoby mieszkające na wsi[8].

Statystyki wskazują, jak dużą grupę wśród rozwodzących się stanowią bardzo młodzi małżonkowie. W 2008 r. aż 56 proc. rozwodzących się mężczyzn stanowili panowie do 24. roku życia, a 75 proc. kobiet panie do 24. lat[9].

Okres oczekiwania na orzeczenie o rozwodzie w roku 2009: Z danych statystycznych wynika, że od wniesienia powództwa o rozwód do prawomocnego orzeczenia najczęściej mija 2 do 3 miesięcy – 19 578 przypadkach. W 14 057 przypadkach małżonkowie musieli czekać od 7 do 11 miesięcy. W 12 044 przypadkach w roku 2009 orzeczono rozwód już po upływie jednego miesiąca od wniesienia powództwa. W 5761 przypadkach okres trwania oczekiwania wynosił rok, a 1547 przypadkach dwa lub więcej lat[10].

Skutki społeczne[edytuj | edytuj kod]

Wyniki przeprowadzonej w roku 2011 przez Fundację Mamy i Taty kampanii społecznej[11][12] pokazały, że 84% Polaków uważa zjawisko rosnącej liczby rozwodów za drugi po narkomanii (91%) poważny problem społeczny. Poza tym wykazano, iż w wyniku trwającej półrocznej kampanii wzrosła z 68% do 78% liczba osób deklarujących świadomość negatywnego wpływu rozwodu na stan zdrowia dziecka oraz z 67% do 73% wzrosła liczba osób uważających, że obecnie ludzie zbyt pochopnie podejmują decyzję o rozwodzie[13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M. Raczkiewicz: Hiszpania: statystyki rozwodów (pol.). Radio Watykańskie, 2007-05-29. [dostęp 2010-02-19].
  2. Kodeks prawa kanonicznego, Tytuł VII: MAŁŻEŃSTWO, rozdz. II, III i IX
  3. Katechizm Kościoła Katolickiego. Warszawa: Pallottinum, 27 października 1994., nr 1650, 2382-2386
  4. Sławomir Jeżmański: Kościelne stwierdzenie nieważności małżeństwa (pol.). Racjonalista, 2005-05-20. [dostęp 2010-02-19].
  5. MĘŻCZYZNA I KOBIETA. Wydawnictwo WAM. [dostęp 2010-02-20].
  6. GUS Rocznik Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej 2014 stat.gov.pl
  7. Statystyka rozwodów 2010 na rozwod.pl
  8. Źródło: Charaktery, nr 9/2006
  9. Statystyki rozwodowe w Polsce, www.agencjarozwodowa.pl
  10. Statystyki rozwodowe 2009, www.rozwod.pl
  11. Rozwód rodziców wpływa na całe życie dziecka na ibiznes.onet.pl (Dostęp: 2011-12-02)
  12. Czy państwo zachęca do rozwodów? na Rzeczpospolita.pl (Dostęp: 30-08-2011)
  13. Rozwód? Przemyśl to
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.