Rozwód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rozwód – rozwiązanie ważnego związku małżeńskiego przez sąd na żądanie jednego lub obojga małżonków. Rozwód oprócz owdowienia i unieważnienia małżeństwa jest jedną z okoliczności kończących małżeństwo. Wśród rozwodów możemy wyróżnić dwa typy:

  • rozwód z orzekaniem o winie (kończący małżeństwo z winy któregoś z małżonków) – w takim przypadku sąd może zasądzić alimenty od osoby przez którą ustaje związek małżeński na korzyść poszkodowanej osoby;
  • rozwód bez orzekania o winie (za porozumieniem stron) – w tym przypadku małżonkowie zrzekają się praw roszczeniowych w stosunku do drugiej osoby.

Na świecie[edytuj | edytuj kod]

W wielu krajach wyrok sądu orzekający rozwód musi być poprzedzony okresem separacji. W krajach rozwiniętych liczba rozwodów cały czas rośnie. Do krajów europejskich, w których rozpada się przynajmniej połowa małżeństw, należą Austria, Belgia, Białoruś, Czechy, Estonia, Liechtenstein, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Norwegia, Rosja, Szwajcaria i Ukraina, a do niedawna także Szwecja i Finlandia. Obecnie prym z najwyższym odsetkiem rozwodów wiedzie Hiszpania, która w 2005 wprowadziła ustawę o tzw. rozwodach ekspresowych[1]. Poza Europą, do krajów, w których stosunkowo dużo małżeństw kończy się rozwodami, należą Stany Zjednoczone, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Japonia, Korea Południowa, Kuba, Kuwejt i Zjednoczone Emiraty Arabskie.

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Według prawa polskiego przesłanką rozwodu jest trwały i zupełny rozkład małżeństwa (Art. 56 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Mimo istnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności rozwodu, nie można go udzielić, jeżeli z jego powodu ucierpiałoby dobro małoletnich dzieci lub jeżeli udzielenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (Art. 56 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).

Kościół katolicki nie przewiduje możliwości rozwodu w przypadku zawarcia ślubu kościelnego; istnieje jedynie możliwość stwierdzenia nieważności małżeństwa w dowolnym czasie jego trwania[2][3][4]. Oznacza to w przypadku par, które zawarły ślub kościelny i cywilny, że po rozwodzie – uzyskanym na gruncie prawa świeckiego – ich małżeństwo (w rozumieniu prawa kanonicznego) wciąż trwa, a więc ponowne zawarcie ślubu kościelnego jest niemożliwe[5].

Statystyka rozwodów w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Dane GUS:

  • liczba rozwodów:
rok 2000: 43 tys.
rok 2001: 45 tys.
rok 2002: 45 tys.
rok 2003: 49 tys.
rok 2004: 56 tys.
rok 2005: 67,6 tys.
rok 2006: 71,9 tys.
rok 2007: 66,6 tys. (26,8% liczby nowo zawartych małżeństw)
rok 2008: 65,5 tys. (25,4% liczby nowo zawartych małżeństw)
rok 2009: 65,3 tys.
rok 2010: 61,3 tys.[6]
  • przyczyny rozwodów w 2004 r.
niezgodność charakterów: 32%
zdrada: 24%
nadużywanie alkoholu: 23%
naganny stosunek do członków rodziny: 9%
problemy finansowe: 9%
inne: 3%

W 75% przypadków powództwo wnosiła kobieta. 70% rozwodów nie kończy się orzekaniem o winie. Jeżeli jest inaczej, to wina najczęściej jest po stronie mężczyzny. Prawie trzy razy częściej rozwodzą się mieszkańcy miast niż osoby mieszkające na wsi[7].

Statystyki wskazują, jak dużą grupę wśród rozwodzących się stanowią bardzo młodzi małżonkowie. W 2008 r. aż 56 proc. rozwodzących się mężczyzn stanowili panowie do 24. roku życia, a 75 proc. kobiet panie do 24. lat[8].

Okres oczekiwania na orzeczenie o rozwodzie w roku 2009: Z danych statystycznych wynika, że od wniesienia powództwa o rozwód do prawomocnego orzeczenia najczęściej mija 2 do 3 miesięcy – 19 578 przypadkach. W 14 057 przypadkach małżonkowie musieli czekać od 7 do 11 miesięcy. W 12 044 przypadkach w roku 2009 orzeczono rozwód już po upływie jednego miesiąca od wniesienia powództwa. W 5761 przypadkach okres trwania oczekiwania wynosił rok, a 1547 przypadkach dwa lub więcej lat[9].

Skutki społeczne[edytuj | edytuj kod]

Wyniki przeprowadzonej w roku 2011 przez Fundację Mamy i Taty kampanii społecznej[10][11] pokazały, że 84% Polaków uważa zjawisko rosnącej liczby rozwodów za drugi po narkomanii (91%) poważny problem społeczny. Poza tym wykazano, iż w wyniku trwającej półrocznej kampanii wzrosła z 68% do 78% liczba osób deklarujących świadomość negatywnego wpływu rozwodu na stan zdrowia dziecka oraz z 67% do 73% wzrosła liczba osób uważających, że obecnie ludzie zbyt pochopnie podejmują decyzję o rozwodzie[12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło rozwód w Wikisłowniku
Wikimedia Commons

Przypisy

  1. M. Raczkiewicz: Hiszpania: statystyki rozwodów (pol.). Radio Watykańskie, 2007-05-29. [dostęp 2010-02-19].
  2. Kodeks prawa kanonicznego, Tytuł VII: MAŁŻEŃSTWO, rozdz. II, III i IX
  3. Katechizm Kościoła Katolickiego. Warszawa: Pallottinum, 27 października 1994., nr 1650, 2382-2386
  4. Sławomir Jeżmański: Kościelne stwierdzenie nieważności małżeństwa (pol.). Racjonalista, 2005-05-20. [dostęp 2010-02-19].
  5. MĘŻCZYZNA I KOBIETA. Wydawnictwo WAM. [dostęp 2010-02-20].
  6. Statystyka rozwodów 2010 na rozwod.pl
  7. Źródło: Charaktery, nr 9/2006
  8. Statystyki rozwodowe w Polsce, www.agencjarozwodowa.pl
  9. Statystyki rozwodowe 2009, www.rozwod.pl
  10. Rozwód rodziców wpływa na całe życie dziecka na ibiznes.onet.pl (Dostęp: 2011-12-02)
  11. Czy państwo zachęca do rozwodów? na Rzeczpospolita.pl (Dostęp: 30-08-2011)
  12. Rozwód? Przemyśl to
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.