Łebiński II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Łebiński i jego odmiany
Herb Łebiński II
Herb Łebiński II a
Herb Łebiński II b
Herb Łebiński II c

Łebiński II (Lebinski, Lebiński, Lembinski, Sykała-Lebinski)kaszubski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Herb znany był przynajmniej w czterech wariantach. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

Łebiński II (Lebinski, Lebiński, Lembinski, Sykała-Lebinski): W polu u głowicy dwie gwiazdy, pomiędzy którymi dwie strzały na opak, przebijające półksiężyc. Barwy nieznane. Klejnot: nad hełmem w koronie półksiężyc mający na rogach po gwieździe. Labry nieznanej barwy.

Łebiński II a (Wotko): Pole czerwone, półksiężyc z twarzą, gwiazdy ponad strzałami. W klejnocie samo godło. Labry o wierzchu czerwonym.

Łebiński II b (Lebinski): W polu półksiężyc mający na każdym rogu po gwieździe; na nim po dwie lilie naturalne (strzały?) w wachlarz. W klejnocie trzy pióra strusie.

Łebiński II c: W polu półksiężyc z gwiazdą na każdym rogu, przeszyty dwoma strzałami na opak z kulkami zamiast żeleźcy, lewa bez opierzenia. Nad tarczą korona szlachecka.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Wariantem, który pojawił się najwcześniej jest wariant II b. Odnotował go Jan Karol Dachnowski (Herbarz szlachty Prus Królewskich, pod hasłem Lebinscy). Herb w wersji najbardziej rozpowszechnionej (II) znany z herbarza Ostrowskiego (Księga herbowa rodów polskich), Adama Bonieckiego (Herbarz polski) oraz Emiliana Szeligi-Żernickiego (Der polnische Adel, Die polnischen Stamwappen). Wariant II a był herbem Katarzyny Łebińskiej, córki Wojciecha Bogusława, opisano go w dokumencie z 1760. Wariant II c pochodzi z pieczęci Jana Łebińskiego, odciśniętej na jego liście z Wągrowca z połowy XVIII wieku.

Rodzina Łebińskich[edytuj | edytuj kod]

Herb używany był w gałęzi Łebińskich z przydomkiem Sykała. Wzmiankowani byli w latach 1569 (Jan Szykula), 1570 (Melchior Sikula w Wyszecinie, Albertus Martinus Sicula Bendergowski w Będargowie), 1622, 1623 (Jan Sykała Łebiński).

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Łebiński (Lebanski, Lebbinski, Lebienski, Lebinski, Lembinski, Lębinski, Libinski, Liebinski, Lubinski, Łembiński, Łębiński, błędnie Lebowski, Lewiński) z przydomkiem Sykała (Sykuła, Sikula, Sicula).

Feliks i Jakub Łebińscy przyłożyli w 1772 roku pieczęć z podstawową wersją herbu Szaława. Łebińscy z przydomkiem Holk używali herbu Łebiński. Herby Łebińskich innych przydomków nie są znane.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104–108. ISBN 978-83-247-0100-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przemysław Pragert: Herbarz szlachty kaszubskiej T.3. Gdańsk: Wydawn. BiT, 2009, s. 111-115, 244. ISBN 9788392738367.