Święty Wrocław

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty Wrocław
Autor Łukasz Orbitowski
Typ utworu powieść fantastyczna
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Kraków
Język polski
Data wydania 2009
Wydawca Wydawnictwo Literackie

Święty Wrocław – powieść Łukasza Orbitowskiego wydana nakładem Wydawnictwa Literackiego w 2009 roku, połączenie horroru z powieścią obyczajową[1]. Stanowi rozwinięcie opowiadania pod tym samym tytułem opublikowanego w 2006 roku na łamach Nowej Fantastyki[2]. W 2010 roku powieść otrzymała srebrne wyróżnienie Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego[3].

Akcja powieści toczy się na wrocławskim osiedlu Polanka, którego mieszkańcy odkrywają, że mury ich bloków zbudowane są z czarnej materii. Zaczynają obdrapywać ściany, a miasto ogarnia histeria. Pojawia się samozwańczy prorok – Adam, a na Polankę zaczynają ściągać pielgrzymi z całej Polski[4].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Kuby, zdziwaczały samotnik, odkrywa, że pod tapetą mieszkania na terenie osiedla Polanka znajduje się dziwna czarna substancja. Po tym wydarzeniu kontakt z Kubą traci Małgosia, jego dziewczyna. Wkrótce potem Małgosia nawiązuje romans z Michałem, studentem historii, który odbywa praktyki w jej szkole[5].

Tymczasem na osiedle Polanka zaczynają ściągać pielgrzymi z całej Polski, coraz więcej mieszkańców Wrocławia znika tam bez wieści. Osiedle zaczyna być nazywane Świętym Wrocławiem. Wokół niego ustawiony zostaje kordon policji. Na tajemnicze osiedle przybywa w końcu samozwańczy prorok – Adam. Przychodzi z przejścia podziemnego pod ulicą Świdnicką – jego prowizorycznego domu.

Związek Małgosi nie podoba się jej ojcu – Tomaszowi Benerowi[6] – i klasowym koleżankom dziewczyny, które podstępem wabią dziewczynę do mieszkania jednej z nich, upijają ją, podają narkotyki i zostawiają pobitą i związaną na terenie osiedla Polanka.

Na poszukiwanie dziewczyny ruszają niechętni sobie Tomasz i Michał. W końcu dochodzą do wniosku, że jedynym miejscem, w którym może być Małgosia. Misja ratunkowa zbiega się w czasie z wielkim starciem pielgrzymów z policją.

Geneza wydarzeń w Świętym Wrocławiu nie zostaje na kartach powieści wyjaśniona. Czytelnik otrzymuje jedynie wskazówkę, że wydarzenia mają swoje korzenie w historii Wrocławia.

Styl[edytuj | edytuj kod]

Narratorem powieści jest tajemniczy kronikarz otaczający się zwierzętami, którego tożsamości początkowo zupełnie nie znamy. On sam ma problemy z odpowiedzią na pytanie, po co pisze to, co pisze. Czytelnik orientuje się też, że wydarzenia, o których mówi osoba mówiąca, wydarzyły się w przeszłości samego narratora[6].

Recenzenci, którzy starają się zakwalifikować powieść Orbitowskiego do jakiegoś gatunku, mówią o horrorze[4], powieści obyczajowej, elementach ballady[6].

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Ostaszewski: Czarne i przyciągające (pol.). „Polityka”. [dostęp 2013-02-02].
  2. Agnieszka Kołodyńska: „Święty Wrocław”, czyli apokalipsa (pol.). wroclaw.gazeta.pl. [dostęp 2013-02-02].
  3. Laureaci Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego, rok 2010 (pol.). [dostęp 2013-02-02].
  4. a b Dariusz Nowacki: Święty Wrocław, Orbitowski, Łukasz (pol.). Gazeta Wyborcza. [dostęp 2013-02-02].
  5. Łukasz Orbitowski: Święty Wrocław. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2009. ISBN 978-83-08-04306-6.
  6. a b c Jarosław Czechowicz: „Święty Wrocław” Łukasz Orbitowski (pol.). Independent.pl. [dostęp 2013-02-02].