Świerzop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gorczyca polna
Rzodkiew świrzepa

Świerzop – dawna regionalna nazwa niektórych gatunków roślin stosowana dla rzodkwi świrzepy, świerzopem nazywano również gorczycę polną, tzw. ognichę, o złocistożółtych kwiatach[1].

Takie wyjaśnienie podaje Encyklopedia popularna PWN. Inne encyklopedie i słowniki dodają jeszcze, że mógł to być jeden z dziko rosnących gatunków koniczyny lub glika – rośliny z rodziny berberysowatych[2].

Nawiązania w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Adam Mickiewicz użył słowa świerzop w poemacie Pan Tadeusz, występuje ono w inwokacji:

Quote-alpha.png
Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała

Nad znaczeniem słowa świerzop w tym przypadku, zastanawiało się wielu językoznawców, jednak sprawa nie została do końca rozstrzygnięta. Konrad Górski stawiał na gorczycę polną, jednak Stanisław Pigoń twierdził, że chodzi o rzepak. Według niego pola w Soplicowie były uprawiane starannie i nie mógł tam w większych ilościach rosnąć taki chwast, jak gorczyca polna. Jerzy Nowak twierdzi, że chodzi o ognichę, czyli łopuchę, jednak nie wyjaśnia dokładniej, co rozumie pod nazwą ognicha[2].

Swoje rozterki wynikające z nieznajomości pojęcia opisał Konstanty Ildefons Gałczyński w wierszu zatytułowanym "Ofiara świerzopa"[3].

Przypisy

  1. zbiorowe: Encyklopedia Popularna PWN. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1996. ISBN 83-01-12060-6.
  2. a b Jarosław Marek Rymkiewicz: Głowa owinięta koszulą. Wydawnictwo Sicl, 2012. ISBN 978-83-61967-30-9.
  3. K.I, Gałczyński. Ofiara świerzopa. [dostęp 2013-01-30].