(7) Iris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(7) Iris
Ilustracja
(7) Iris na tle gwiazd sfotografowana za pomocą teleskopu
Odkrywca John Russell Hind
Data odkrycia 13 sierpnia 1847
Numer kolejny 7
Charakterystyka orbity (J2000)
Przynależność
obiektu
Pas główny
Półoś wielka 2,3858 au
Mimośród 0,2312
Peryhelium 1,8342 au
Aphelium 2,9373 au
Okres obiegu
wokół Słońca
3 lata 250 dni 6 godzin
Średnia prędkość 19,02 km/s
Inklinacja 5,53°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 225×190×190 km
Masa ok. 1,0 × 1019 kg
Średnia gęstość 2,4 g/cm3
Okres obrotu (7 h 8 min 20 s) h
Albedo 0,28
Jasność absolutna 5,51m
Typ spektralny Typ S
Średnia temperatura powierzchni śred. ~171K
max. (+2ºC) 275 K

(7) Iris – siódma w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid pomiędzy Marsem a Jowiszem.

Odkrycie i nazwa[edytuj | edytuj kod]

(7) Iris została odkryta przez Johna Russella Hinda w dniu 13 sierpnia 1847 roku w Londynie.

Nazwa planetoidy pochodzi od Iris, która była posłanką bogów oraz boginią i uosobieniem tęczy, powstawania chmur i deszczu w mitologii greckiej.

Orbita[edytuj | edytuj kod]

Orbita planetoidy (7) Iris nachylona jest pod kątem 5,53° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,23. Ciało to krąży w średniej odległości 2,39 j.a. wokół Słońca. Peryhelium orbity znajduje się 1,83 j.a., a aphelium 2,94 j.a. od Słońca. Na jeden obieg naszej Dziennej Gwiazdy planetoida ta potrzebuje 3 lata i 250 dni.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Jest to ciało, którego wielkość wynosi 225×190×190 km, jest więc to obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo (7) Iris – dość duże jak na planetoidę – to 0,28, jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 5,51m. Okres obrotu tego ciała określa się na 7 godzin i 8 minut, oś obrotu nachylona jest do płaszczyzny orbity planetoidy pod kątem 85°, co powoduje, że toczy się ona niemal po swej trajektorii. W wyniku tak ułożonej osi obrotu przez niemal połowę roku iridiańskiego w okolicach biegunowych nie świeci Słońce, drugi biegun natomiast cały czas wystawiony jest na światło słonecznie – potem sytuacja się odwraca. Dodatkowo zjawisko takie doprowadza do znacznych różnic w temperaturze powierzchni stron nasłonecznionej i ciemnej w okresie tamtejszych zim i lat.

Powierzchnia planetoidy wykazuje również duże różnice w albedo. Na północnej półkuli znajdują się jasne obszary.

Iris składa się w dużej części z kompozytów żelazowo-niklowych oraz krzemianów z dużą ilością magnezu i żelaza. Jest ona prawdopodobnie źródłem pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami grupy L.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]