(7) Iris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
(7) Iris 7 Iris Astronomical Symbol.svg
Ilustracja
(7) Iris na tle gwiazd sfotografowana za pomocą teleskopu
Odkrywca John Russell Hind
Data odkrycia 13 sierpnia 1847
Nr kolejny 7
Charakterystyka orbity (J2000)
Występowanie
planetoidy
Pas główny
Półoś wielka 2,3858 au
Mimośród 0,2312
Peryhelium 1,8342 au
Aphelium 2,9373 au
Okres obiegu
wokół Słońca
3 lata 250 dni 6 godzin
Śr. prędkość 19,02 km/s
Inklinacja 5,53°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 225×190×190 km
Masa ok. 1,0 × 1019 kg
Średnia gęstość 2,4 g/cm3
Okres obrotu (7 h 8 min 20 s) h
Albedo 0,28
Jasność absolutna 5,51m
Typ spektralny Typ S
Średnia temperatura powierzchni śred. ~171K
max. (+2ºC) 275 K

(7) Iris – siódma w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid pomiędzy Marsem a Jowiszem.

Odkrycie i nazwa[edytuj]

(7) Iris została odkryta przez Johna Russella Hinda w dniu 13 sierpnia 1847 roku w Londynie.

Nazwa planetoidy pochodzi od Iris, która była posłanką bogów oraz boginią i uosobieniem tęczy, powstawania chmur i deszczu w mitologii greckiej.

Orbita[edytuj]

Orbita planetoidy Iris nachylona jest pod kątem 5,53° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,23. Ciało to krąży w średniej odległości 2,39 j.a. wokół Słońca. Peryhelium orbity znajduje się 1,83 j.a., a aphelium 2,94 j.a. od Słońca. Na jeden obieg naszej Dziennej Gwiazdy planetoida ta potrzebuje 3 lata i 250 dni.

Właściwości fizyczne[edytuj]

Jest to ciało, którego wielkość wynosi 225×190×190 km, jest więc to obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo Iris – dość duże jak na planetoidę – to 0,28, jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 5,51m. Okres obrotu tego ciała określa się na 7 godzin i 8 minut, oś obrotu nachylona jest do płaszczyzny orbity planetoidy pod kątem 85°, co powoduje, że toczy się ona niemal po swej trajektorii. W wyniku tak ułożonej osi obrotu przez niemal połowę roku iridiańskiego w okolicach biegunowych nie świeci Słońce, drugi biegun natomiast cały czas wystawiony jest na światło słonecznie – potem sytuacja się odwraca. Dodatkowo zjawisko takie doprowadza do znacznych różnic w temperaturze powierzchni stron nasłonecznionej i ciemnej w okresie tamtejszych zim i lat.

Powierzchnia planetoidy wykazuje również duże różnice w albedo. Na północnej półkuli znajdują się jasne obszary.

Iris składa się w dużej części z kompozytów żelazowo-niklowych oraz krzemianów z dużą ilością magnezu i żelaza. Jest ona prawdopodobnie źródłem pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami grupy L.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]