Aare

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aare
Ilustracja
Aare w Bernie
Kontynent

Europa

Państwo

 Szwajcaria

Rzeka
Długość 295 km
Powierzchnia zlewni

17 779 km²

Źródło
Miejsce w grupie górskiej Finsteraarhorn w Alpach Berneńskich
Wysokość

1940 m n.p.m.

Ujście
Recypient

Ren

Miejsce koło Koblenz
Współrzędne

47°36′20″N 8°13′24″E/47,605556 8,223333

Położenie na mapie Szwajcarii
Mapa konturowa Szwajcarii, u góry znajduje się punkt z opisem „ujście”
Rzeka Aare

Aare (niem. Aare, fr. Aar, ret. Ara) – rzeka w Szwajcarii, lewy i najdłuższy dopływ Renu na terenie Szwajcarii – 295 km (płynie w całości w jej granicach), i drugi lewy w skali całej rzeki pod względem długości po Mozeli, a jednocześnie najbardziej zasobny w wodę.

Wypływa z lodowca o tej samej nazwie w grupie górskiej Finsteraarhorn w Alpach Berneńskich. Rzeka jest skanalizowana w Interlaken, powyżej jej ujścia do jeziora Thun [1].Przepływa przez jeziora Brienz i Thun. Pierwotnie omijała system "Trzech jezior", płynąc z Aarbergu wprost do Büren an der Aare. Od czasów tzw. pierwszej korekty wód Jury w latach 1868-1891 wpływa przez Kanał Hagneck do jeziora Bienne i opuszcza je Kanałem Nidau-Büren. W górnym biegu wiele wodospadów, w tym m.in. Handeck. Przepływa m.in. przez Berno, Thun, Solura i Aarau. Uchodzi do Renu w pobliżu Koblenz, naprzeciwko Waldshut. Na rzece zbudowano liczne elektrownie wodne, w dolnym biegu jest żeglowna. W łożysku rzeki występuje piasek złotonośny. Dopływy: lewy Sarine, prawe Emme, Reuss, Limmat.

Główne miasta: Thun, Berno, Solura, Aarau.

Podczas wojen napoleońskich, austriacki arcyksiążę Karol, chcący przejść Aar, został pobity przez wojska francuskie, pod dowództwem generałów Neya i Haudeleta 7 sierpnia 1799.

O Aare wspomniał Juliusz Słowacki w swoim poemacie W Szwajcarii (1839), 7-8:

W szwajcarskich górach jest jedna kaskada,
gdzie Aar wody błękitnymi spada.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. KURPISZ, Britannica - edycja polska, t.1, 1997.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN. Geografia świata: środowisko przyrodnicze, red. J. Puskarz. Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa 2008.
  • Kopaliński W., Słownik mitów i tradycji kultury. Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1985.