Solura (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Solura
Solothurn
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Szwajcaria
Kanton  Solura
Zarządzający Kurt Fluri
Powierzchnia 6,29 km²
Wysokość 430 m n.p.m.
Populacja (2008)
• liczba ludności
• gęstość

15 511
2 466,0 os./km²
Nr kierunkowy 032
Kod pocztowy 4500
Położenie na mapie Solury
Mapa lokalizacyjna Solury
Solura
Solura
Położenie na mapie Szwajcarii
Mapa lokalizacyjna Szwajcarii
Solura
Solura
Ziemia47°13′N 7°32′E/47,216667 7,533333
Strona internetowa

Solura[1] (niem. Solothurn, fr. Soleure, ret. Soloturn, wł. Soletta)[1] – miasto w północno-zachodniej Szwajcarii, w kantonie Solura, nad rzeką Aare, liczące ok. 15,5 tys. mieszkańców (2008). Tu żył i zmarł Tadeusz Kościuszko.

W mieście znajduje się stacja kolejowa Solothurn.

Zabytki[edytuj]

Liczba 11[edytuj]

W historii miasta szczególne znaczenie ma liczba 11. Kanton Solury był jedenastym, który wstąpił do Konfederacji Szwajcarskiej. W mieście jest jedenaście kościołów i kaplic, a także jedenaście historycznych fontann. Kościół św. Ursusa ma jedenaście ołtarzy i dzwonów, a schody zewnętrzne prowadzące do głównego wejścia mają podest co jedenaście stopni. W centrum miasta znajduje się grający melodię zegar, na tarczy którego jest jedenaście godzin. Lokalny browar o nazwie Öufi, co w lokalnej gwarze znaczy 11, produkuje piwo o tej samej nazwie.

Pobyt Tadeusza Kościuszki (1815-1817)[edytuj]

Kosciuszko Haus

Przez ostatnie dwa lata swojego życia w Solurze mieszkał Tadeusz Kościuszko, który wynajął mieszkanie u Franciszka Ksawerego Zeltnera, gdy Kościuszko musiał wyjechać z Francji po restytucji monarchii Bourbonów. W czasie pobytu towarzyszył mu jego sekretarz Franciszek Paszkowski. Kościuszko miał przy domu Zeltnerów niewielki warsztat tokarski, gdzie hobbistycznie wykonywał drobne przedmioty oraz sztalugi malarskie. Z Solury prowadził korespondencję m.in. z Thomasem Jeffersonem. Kościuszko zajmował się w Solurze także działalnością filantropijną wspierając miejscowych ubogich. Po śmierci Kościuszkę pochowano po skromnej ceremonii w pobliskim kościele Jezuitów, skąd jego ciało przeniesiono na Wawel w 1818 roku.

W miejscu zamieszkiwania Tadeusza Kościuszki przy Gurzelngasse 12 od 1936 roku istnieje muzeum i tablica pamiątkowa na fasadzie domu, w którym zmarł.

W 1817 na dawnym cmentarzu w Zuchwil koło Solury wzniesiono pomnik Kościuszki, a znajdującą się tam Kaplicę poświęcono pamięci poległych żołnierzy polskich 2. Dywizji Strzelców Pieszych.

W 2004 roku w holu hotelu Krone odsłonięto tablicę upamiętniającą przyjazd Tadeusza Kościuszki do Solury[2].

Miasta partnerskie[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b praca zbiorowa: Nazewnictwo Geograficzne Świata. Zeszyt 12. Europa, część 2. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2010. ISBN 978-83-254-0825-1. [dostęp 4 września 2012].
  2. Ostatnie lata życia Tadeusza Kościuszki w Solothurn, www.oil.org.pl [dostęp 2017-10-09].