Alpy Berneńskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alpy Berneńskie
Finsteraarhorn i jego otoczenie
Finsteraarhorn i jego otoczenie
Najwyższy szczyt Finsteraarhorn
(4274 m n.p.m.)
Jednostka dominująca Alpy Zachodnie
Kontynent Europa
Państwo  Szwajcaria
Alps location map (Berner Alpen i.w.S., SOIUSA).png
Położenie na mapie Alp;
granice pasma wg SOIUSA
Jezioro Oeschinen
Obserwatorium Sphinx na przełęczy Jungfraujoch; w tle wierzchołek Jungfrau
Dolina Lötschental
Widok z przełęczy Grosse Scheidegg (1961 m n.p.m.) w kierunku szczytu Eiger i przełęczy Kleine Scheidegg

Alpy Berneńskie[1] (niem. Berner Alpen[1], fr. Alpes bernoises[1]) – pasmo górskie, część Alp Zachodnich w Szwajcarii, w kantonach Vaud, Uri i Valais. Wznoszą się stromo po północnej stronie doliny górnego Rodanu. Najwyższym szczytem jest Finsteraarhorn, który osiąga 4274[2] m n.p.m.. Pasmo to graniczy z: Préalpes de Savoie na zachodzie, Schweizer Voralpen na północy, Alpami Glarneńskimi na wschodzie, Alpami Lepontyńskimi na południowym wschodzie, Alpami Pennińskimi na południu oraz Masywem Mont Blanc[a] na południowym zachodzie.

Zbudowane z łupków krystalicznych i granitów, na zachodzie i północy – ze skał osadowych. Północne przedgórza noszą nazwę Schweizer Voralpen. Między przełęczami Gemmi i Grimsel zwarta grupa górska zwana masywem Aare lub Finsteraarhorn, silnie zlodowacona z formami glacjalnymi. W części zachodniej oddzielone grupy: Wildstrubel – 3243 m, Wildhorn – 3248 m, Les Diablerets – 3210 m, na wschodzie: Alpy Urneńskie. Lasy bukowe, bukowo-jodłowe i świerkowe, zastąpione częściowo przez polany. Blisko górnej granicy lasu rośnie limba i modrzew europejski, w piętrze subalpejskiej – kosodrzewina. Powyżej 2000 m są łączki alpejskie i skąpa roślinność subniwalna.

W Alpach Berneńskich znajdują się następujące lodowce: Aletschgletscher, Fieschergletscher, Unteraargletscher, Unterer Grindelwaldgletscher, Oberaletschgletscher, Mittelaletschgletscher, Gauligletscher, Langgletscher, Oberer Grindelwaldgletscher, Kanderfirn, Tschingelfirn, Rosenlauigletscher, Glacier de la Plaine Morte, Wildstrubelgletscher, Glacier de Tsanfleuron oraz Glacier des Diablerets.

Znane ośrodki turystyki międzynarodowej: Interlaken, Grindelwald, Wengen, Lauterbrunnen, Mürren, Kandersteg, Adelboden, Lenk, Gstaad.

Alp Berneńskie dzielą się na:

Najwyższe szczyty to:

Przełęcze:

  • Lauitor – 3700 m,
  • Mönchjoch – 3560 m,
  • Jungfraujoch – 3470 m,
  • Passo Strahlegg – 3351 m,
  • Grünhornlücke – 3305 m,
  • Oberaarjoch – 3233 m,
  • Passo Gauli – 3206 m,
  • Petersgrat – 3205 m,
  • Lötschenlücke – 3204 m,
  • Lauteraarsattel – 3156 m,
  • Beichgrat – 3136 m,
  • Lammernjoch – 3132 m,
  • Triftlimmi – 3109 m,
  • Sustenlimmi – 3103 m,
  • Gamchilucke – 2833 m,
  • Passo Tschiugel – 2824 m,
  • Schnidejoch – 2756 m,
  • Passo Hohtürli – 2707 m,
  • Passo Lötschen – 2695 m,
  • Sefinenfurgge – 2616 m,
  • Wendenjoch – 2604 m,
  • Furtwangsattel – 2558 m,
  • Passo della Furka – 2436 m,
  • Passo Rawil – 2415 m,
  • Passo Gemmi – 2329 m,
  • Passo Surenen – 2305 m,
  • Passo del Susten – 2262 m,
  • Passo Sanetsch – 2234 m,
  • Passo Joch – 2215 m,
  • Passo del Grimsel – 2164 m,
  • Kleine Scheidegg – 2064 m,
  • Colle di Cheville – 2049 m,
  • Grosse Scheidegg – 1967 m.

Schroniska:

  • Monchsjochhutte – 3660 m,
  • Mittellegihütte – 3355 m,
  • Berglihütte – 3299 m,
  • Finseraarhornhutte – 3048 m,
  • Mutthornhütte – 2901 m,
  • Konkordiahütte – 2850 m,
  • Schreckhornhütte – 2530 m,
  • Eiger-Ostegghütte – 2317 m,
  • Glecksteinhütte – 2317 m,
  • Wildhornhütte – 2303 m,
  • Gaulihutte – 2205 m,
  • Bäregghütte – 1775 m.

Uwagi

  1. Masyw Mont Blanc według SOIUSA i Partizione delle Alpi jest częścią Alp Graickich.

Przypisy

  1. a b c Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, s. 289; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2016-12-03].
  2. Karten der Schweiz - Schweizerische Eidgenossenschaft: map.geo.admin.ch. [dostęp 2016-12-02].

Bibliografia[edytuj]