Adam Nowotny-Lachowicki-Czechowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Nowotny-Lachowicki-Czechowicz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1865
Krynica
Data i miejsce śmierci 20 listopada 1936
Lwów
Przebieg służby
Lata służby 1886–1923
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Komandor Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Order Alberta (Saksonia)

Adam Adolf Nowotny-Lachowicki-Czechowicz[1] (ur. 24 grudnia 1865 w Krynicy, zm. 20 listopada 1936 we Lwowie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 24 grudnia 1865 roku w Krynicy, w ówczesnym powiecie nowosądeckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie radcy wyższego sądu krajowego (radcy dworu)[2].

Jego rodzina mieszkała m.in. w Muszynie, Wieliczce i Nowym Targu – liczne przeprowadzki spowodowane były służbowymi przeniesieniami ojca, sędziego z zawodu. Po ukończeniu edukacji (m.in. Wojskowej Akademii Technicznej w Wiedniu) wstępuje do austriackiej armii. Dosłużył się w niej stopnia generała majora w 1915 roku. Pełnił m.in. funkcję Generalnego Inspektora Trenów. Z wykształcenia artylerzysta. Dowodzi m.in. 11 pułkiem haubic we Lwowie. Bierze udział w I wojnie światowej dowodząc XXXIX Brygadą Artylerii na froncie rosyjskim i artylerią 5 Armii na froncie włoskim. W czerwcu 1917 został mianowany komendantem miasta Lwowa[3].

W listopadzie 1918 przyjęty do WP w randze generała podporucznika. Obejmuje funkcję Polskiego Pełnomocnika Wojskowego w Wiedniu. 3 czerwca 1919 roku został mianowany zastępcą dowódcy Okręgu Generalnego „Lwów” we Lwowie[4]. 3 marca 1920 roku został mianowany zastępcą dowódcy Okręgu Generalnego „Pomorze”[5][6]. 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[7]. 20 maja 1920 roku został zwolniony ze stanowiska i przeniesiony do Stacji Zbornej w Krakowie[8]. W czasie wojny z bolszewikami pełni też funkcję oficera łącznikowego Naczelnego Dowództwa przy 6 Armii i dowodzi Grupą Operacyjną. Od 10 września 1920 roku do listopada 1921 roku był dowódcą 13 Dywizji Piechoty[9].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 4. lokatą w korpusie generałów[10]. Z dniem 1 sierpnia tego roku został przeniesiony w stan nieczynny na okres jednego roku z prawem do poborów[11]. Z dniem 31 sierpnia 1923 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru[12]. Mieszkał we Lwowie. Zmarł 20 listopada 1936 roku. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

W opinii Józefa Piłsudskiego nieprzydatny do służby w WP z powodu braku rzeczywistych kwalifikacji: człowiek chory, i zdaniem moim niezdatny zupełnie do użycia, chyba na taką czy inna komendę lokalną[13].

Generał Nowotny w 1920 roku został adoptowany przez baronessę Sabinę Lachowicką-Czechowicz. Jego braćmi byli Bogumił – komandor Marynarki Wojennej, Franciszek – profesor UJ, Julian – profesor prawa na UJK, Kazimierz – adwokat, właściciel ziemski. Żonaty z Wandą.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 1920 roku Adam Nowotny
  2. Rydel 2001 ↓, s. 243.
  3. Kronika. Nowy komendant m. Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 142 z 24 czerwca 1917. 
  4. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 67 z 17 czerwca 1919 roku, poz. 2135.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 17 kwietnia 1920 roku, s. 265.
  6. Rydel 2001 ↓, s. 244, wg autora generał nie objął tego stanowiska.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 maja 1920 roku, s. 352.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 390.
  9. Rydel 2001 ↓, s. 244.
  10. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 14.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 2 września 1922 roku, s. 657.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 6 września 1923 roku, s. 541.
  13. Cieplewicz 1966 ↓.
  14. a b c d e f g Jerzy Giza: Generałowie z Sądecczyzny rodem. nsi.pl. [dostęp 2017-09-21].
  15. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 85

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]