Adolph Menzel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adolph von Menzel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1815
Wrocław
Data i miejsce śmierci 9 lutego 1905
Berlin
Zawód malarz, grafik
Narodowość Niemiec

Adolph von Menzel (ur. 8 grudnia 1815 we Wrocławiu, zm. 9 lutego 1905 w Berlinie) – niemiecki malarz i grafik, profesor berlińskiej Królewskiej Akademii Sztuki[1].

„Das Eisenwalzwerk” (1872-1875) dzieło Adolfa Menzla, podczas pobytu w Królewskiej Hucie namalował obraz „Eisenwalzwerk” (Walcownia Żelaza) przedstawiający pracę hutników z Królewskiej Huty

W roku 1830 przybył do Berlina, gdzie uczęszczał krótko na tamtejszą Akademię, potem kształcił się samodzielnie[2]. W 1833 wystąpił po raz pierwszy ze swymi litografiami i obrazami. Jednak dopiero zilustrowanie dzieła Kuglera „Geschichte Friedrichs des Großen” (400 ilustracji) oraz wydania dzieł Fryderyka Wielkiego (200 litografii) uczyniły go sławnym[3].

Około roku 1840 powstały obrazy, w których Menzel jest prekursorem impresjonizmu[potrzebny przypis]}, m.in. „Pokój artysty”. Głównym tematem prac Menzla są przeważnie czasy Fryderyka Wielkiego – wydał w litografiach „Umundurowanie armii Fryderyka Wielkiego”, cykl drzeworytów z tych czasów[4]. Do najważniejszych osiągnięć malarskich należą m.in. „Koncert na flecie w Sanssouci” (1853, Berlin), „Hołd stanów śląskich we wrocławskim Ratuszu”, „Spotkanie Fryderyka Wielkiego z Józefem II w Nysie”, oraz z czasów Wilhelma I: „Koronacja w Królewcu”, „Przyjęcie na balu”.

Menzel malował (olejno, akwarelą, gwaszem), prócz obrazów historycznych, także krajobrazy, obiekty architektury, wnętrza, zwierzęta, z tej tematyki wymienić należy: „Niedziela w ogrodach tuileryjskich” czy świetny obraz „Walcowanie żelaza”, przedstawiający robotników huty w Königshütte (dzisiejszy Chorzów). Stanowił on rewolucyjne wydarzenie w malarstwie, bo po raz pierwszy pokazywał świat pracy – znany w świecie i cytowany w sztuce, socjologii, ekonomii[potrzebny przypis]. Dzieła Menzla cechuje zdecydowany już realizm, silna charakterystyka i świetne traktowanie materii.

Inne słynne obrazy: „Słoneczne wnętrze” (1845), „Ogrody przy pałacu księcia Alberta” (1846), „Wnętrze odlewni żelaza w Królewskiej Hucie”, „Wspomnienia teatru Gymnose”, „La Piazza d’Erbe”, „Kapela w Tuileries”.

Doctor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego oraz honorowy obywatel Berlina i Wrocławia[5]. W 1997 r. wykonano jego marmurowe popiersie umieszczone w galerii „Wielcy Wrocławianie” w muzeum w ratuszu wrocławskim[6].

Przypisy

  1. Łagiewski 2003.
  2. Łagiewski 2003.
  3. Łagiewski 2003.
  4. Łagiewski 2003.
  5. Łagiewski, 2003.
  6. Łagiewski, 2003.

Bibliografia[edytuj]

  • Biogram w: Łagiewski M., 2003: Wielcy Wrocławianie. Wyd. Muzeum Miejskie Wrocław. ​ISBN 83-917909-4-0​ (pozycja odnosi się tylko do treści wskazanych przez przypisy jej dotyczące)