Aeronautics Orbiter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aeronautics Orbiter
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Izrael
Producent Aeronautics Defense Systems
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Dane techniczne
Napęd bezszczotkowy silnik elektryczny
Wymiary
Rozpiętość 2,2 m
Długość 1 m
Wysokość 0,12 m
Masa
Startowa 6,5 kg
Osiągi
Prędkość maks. 139 km/h
Prędkość przelotowa 56 - 87 km/h
Pułap 3035 m
Długotrwałość lotu 95 min. (dzień)
60 min. (noc)
Dane operacyjne
Użytkownicy
Operators of Aeronautics Orbiter.png

Aeronautics Orbiterizraelski, taktyczny bezzałogowy aparat latający (UAV - Unmanned Aerial Vehicle), produkcji firmy Aeronautics Defense Systems. W 2005 roku aparat został zwycięzcą konkursu na nowy taktyczny, bezzałogowy samolot dla Jednostki Wojskowej Grom stając się w ten sposób pierwszym bezpilotowym aparatem latającym na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.


Historia[edytuj | edytuj kod]

Orbiter jest typowym taktycznym aparatem do wypełniania zadań określanych mianem "Over The Hill" (bliskie rozpoznanie). Po raz pierwszy został zaprezentowany publicznie podczas Międzynarodowego Salonu Lotniczego w Paryżu w 2005 roku. W tym samym roku w sierpniu, JW Grom zorganizowała przetarg na nowy, bezzałogowy aparat taktyczny. Do konkursu stanęły Aeronautics Defense Systems (reprezentowanym przez G&R Zintegrowane Systemy Bezpieczeństwa) z Orbiterem, WB Electronics z WB Electronics SOFAR oraz Cenzin z amerykańskim RQ-11 Raven. Zwycięzcą został Orbiter a pod koniec września podpisano kontrakt na zakup 3 aparatów wraz z oprzyrządowaniem. Jednym z podstawowych kryteriów, które zadecydowały o wyborze Orbitera była możliwość bardzo szybkiej realizacji dostaw. Już w grudniu 2005 roku aparaty znalazły się na wyposażeniu jednostki a w marcu 2006 roku rozpoczęły loty. Na przełomie 2005 i 2006 Izrael odwiedziła pierwsza grupa żołnierzy JW Grom w celu zaznajomienia się z systemem i nauką jego obsługi. Z racji utajnienia działań warszawskiej jednostki wojskowej niewiele wiadomo o misjach w jakich Orbiter uczestniczył. Pewne jest jego wykorzystanie przez jednostkę w Afganistanie gdzie w 2009 roku utracono jeden z aparatów z powodów niekorzystnych warunków klimatycznych panujących w tym górzystym kraju. W sumie, Polska zakupiła 15 aparatów[1]. W listopadzie 2012 roku podpisano umowę z Agencja Wsparcia i Zaopatrzenia NATO (ang. NATO Support and Procurement Agency), w ramach której Agencja zobowiązała się do wsparcia eksploatacji aparatów. W okresie styczeń 2014 - koniec 2015 roku poddano modernizacji wszystkie posiadane Orbitery. Zwiększono rozpiętość, zwiększono prawie dwukrotnie czas przebywania w powietrzu, przystosowano samolot do zainstalowanie cięższej, charakteryzującej się lepszymi parametrami głowicy dzienno-nocnej. Po modernizacji, aparaty prezentują standard określany jako Orbiter 2[2].

Producent ma w swojej ofercie wersję określaną jako Orbiter 1K. Jest to aparat przystosowany do wypełniania zadań amunicji krążącej. Jest to wersja o wydłużonej rozpiętości, zasięgu i czasie przebywania w powietrzu, tożsama z wersją Orbiter 2. Aparat posiada możliwość przenoszenia na swoim pokładzie 2 kg głowicy bojowej. Maszyna, w wypadku braku znalezienia odpowiedniego celu, może bezpiecznie wylądować i być użyta ponownie. Start następuje z katapulty, aparat wyposażony jest w głowice obserwacyjna. Autonomiczność przebywania w powietrzu wynosi około 3 godzin. Konstrukcja znajduje się na uzbrojeniu jednego, nieujawnionego publicznie państwa[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Orbiter jest niewielkim, wykonanym w całości z kompozytów węglowych i szklanych średniopłatem napędzanym elektrycznym silnikiem bezszczotkowym. Statek powietrzny może być wyposażony w jedną z trzech rodzajów głowic ze stabilizowanymi kamerami do obserwacji nocnej, dziennej i pracującej przy słabym oświetleniu. Głowica z kolorową, cyfrową kamerą dzienną D-STAMP/3G o masie 750 g, 10 krotnym powiększeniem zapewnia możliwość wykrycia pojazdu z odległości 2 km a człowieka z ok. 900 metrów. Polskie Orbitery mogą być wyposażone w najnowszą głowicę przeznaczoną do współpracy z Orbiterem, U-STAMP (Un-Cooled Stabilized Miniature Infra Red Camera) z niechłodzoną kamerą pracującą w podczerwieni. Wszystkie głowice montowane są w dziobie bezzałogowego środka rozpoznawczego. Orbiter ma możliwość przesyłania obrazu z kamery w czasie rzeczywistym na odległość do 15 kilometrów od stanowiska operatora. Aparat staruje z katapulty. na której rozpędzany jest przy użyciu gumowych taśm. Istnieje również możliwość wystartowania aparatu z ręki. Ląduje wykorzystując poduszkę powietrzną i spadochron. Dzięki prostocie konstrukcji Orbiter charakteryzuje się dość dużą odpornością na uszkodzenia mechaniczne. Aparat ma konstrukcję bezogonową ze skrzydłami o dużym skosie zaopatrzonymi w winglety. Na końcu kadłuba zamontowane jest dwułopatowe, składane śmigło, które rozkłada się po wystrzeleniu Orbitera.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Umowa na BSP Wizjer w 2019 roku, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 9 (2018), s. 4, ISSN 1230-1655
  2. Tomasz Dmitruk, Dwie dekady w NATO - modernizacja techniczna Sił Zbrojnych RP [3], „Nowa Technika Wojskowa”, nr 11 (2018), s. 8-17, ISSN 1230-1655
  3. Marek Dąbrowski, Amunicja krążąca - fakty i mity, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 10 (2018), s. 56–64, ISSN 1230-1655

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Hołdanowicz. Gromowładny Orbiter. „Raport”. 7, s. 56-56, 2006. ISSN 1429-270x. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]