Afrojeż
Atelerix[1] | |||
Pomel, 1848[2] | |||
![]() Przedstawiciel rodzaju – afrojeż algierski (A. algirus) | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Rodzaj |
afrojeż | ||
Typ nomenklatoryczny | |||
Erinaceus albiventris Wagner, 1841 | |||
Synonimy | |||
| |||
Gatunki | |||
|
Afrojeż[5] (Atelerix) – rodzaj ssaka z podrodziny jeży (Erinaceinae) w obrębie rodziny jeżowatych (Erinaceidae).
Występowanie[edytuj | edytuj kod]
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[6][7][8].
Morfologia[edytuj | edytuj kod]
Długość ciała (bez ogona) 140–270 mm, długość ogona 9–30 mm, długość ucha 15–30 mm, długość tylnej stopy 26–40 mm; masa ciała 250–865 g[7].
Systematyka[edytuj | edytuj kod]
Etymologia[edytuj | edytuj kod]
- Atelerix: gr. ατελειος ateleios „niedoskonały”, od negatywnego przedrostka α- a-; τελειος teleios „doskonały”; łac. ericius „jeż”[9].
- Peroechinus: gr. πηρός peros „okaleczony”; εχινος ekhinos „jeż”[10]. Gatunek typowy: Erinaceus pruneri Wagner, 1841 (= Erinaceus albiventris Wagner, 1841).
- Aethechinus: gr. αηθης aēthēs „dziwny”, od negatywnego przedrostka α- a-; ηθος ēthos „zwyczaj, charakter”[11]; εχινος ekhinos „jeż”[12]. Gatunek typowy: Erinaceus algirus Lereboullet, 1842.
Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]
Do rodzaju należą następujące występujące współcześnie gatunki[6][13][5]:
- Atelerix algirus (Lereboullet, 1842) – afrojeż algierski
- Atelerix albiventris (J.A. Wagner, 1841) – afrojeż białobrzuchy
- Atelerix sclateri J. Anderson, 1895 – afrojeż somalijski
- Atelerix frontalis (A. Smith, 1831) – afrojeż buszmeński
Opisano również gatunki wymarłe[14]:
- Atelerix broomi (Butler & Greenwood, 1973)[15] (Tanzania; plejstocen)
- Atelerix depereti Mein & Ginsburg, 2002[16] (Francja; miocen)
- Atelerix rhodanicus Mein & Ginsburg, 2002[17] (Francja; miocen)
- Atelerix steensmai Van Dam, Mein & Alcalá, 2020[18] (Hiszpania; miocen)
Przypisy[edytuj | edytuj kod]
- ↑ Atelerix, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
- ↑ A.N. Pomel. Etudes sur les carnassiers insectivores (Extrait). „Archives des sciences physiques et naturelles”. 9, s. 251, 1848. (fr.).
- ↑ L. Fitzinger. Systematische Übersicht der Säugethiere Nordost-Afrika’s mit Einschluß der arabischen Küste, des rothen Meeres, der Somali- und der Nilquellen-Länder , südwärts bis zum vierten Grade nördlicher Breite. „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe”. 54 (1), s. 565, 1866. (niem.).
- ↑ O. Thomas. The generic division of the hedgehogs. „The Annals and Magazine of Natural History”. Ninth Series. 1, s. 194, 1918. (ang.).
- ↑ a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 61. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 20. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
- ↑ a b T. Best: Family Erinaceidae (Hedgehogs and Gymnures). W: R.A. Mittermeier & D.E. Wilson (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 8: Insectivores, Sloths and Colugos. Barcelona: Lynx Edicions, 2018, s. 321–323. ISBN 978-84-16728-08-4. (ang.).
- ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Atelerix. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-12-30].
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 126.
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 525.
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 8.
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 78.
- ↑ N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Higher Taxonomy. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.10) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-03-18]. (ang.).
- ↑ J.S. Zijlstra , Atelerix Pomel, 1848, Hesperomys project (Version 23.2.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2023-03-18] (ang.).
- ↑ P.M. Butler & M. Greenwood: The early Pleistocene hedgehog from Olduvai, Tanzania. W: L.S.B. Leakey, R.J.G. Savage & S.C. Coryndon (redaktorzy): Fossil Vertebratesof Africa. Cz. 3. London: Academic Press, 1973, s. 7–42. ISBN 978-0-12-440403-8. (ang.).
- ↑ Mein i Ginsburg 2002 ↓, s. 14.
- ↑ Mein i Ginsburg 2002 ↓, s. 17.
- ↑ J.A. van Dam, P. Mein & L. Alcalá. Late Miocene Erinaceinae from the Teruel Basin (Spain). „Geobios”. 61, s. 74, 2020. DOI: 10.1016/j.geobios.2020.06.002. (ang.).
Bibliografia[edytuj | edytuj kod]
- T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904. (ang.).
- Edmund C. Jaeger , Source-book of biological names and terms, wyd. 1, Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 1-256, OCLC 637083062 (ang.).
- P. Mein & L. Ginsburg. Sur l’âge relatif des différents dépôts karstiques miocènes de La Grive-Saint-Alban (Isère). „Cahiers scientifiques, Muséum d’Histoire naturelle de Lyon”. 2, s. 7–47, 2002. (fr.).