Akara paskowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Akara paskowana
Nannacara anomala[1]
Regan, 1905
Dorosły samiec
Dorosły samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina pielęgnicowate
Podrodzina Cichlinae
Rodzaj Nannacara
Gatunek akara paskowana
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Akara paskowana[2],[3],[4],[5],akarka paskowana[6],akarka pręgowana[7], akara prążkowana[8] (Nannacara anomala) – endemiczny gatunek słodkowodnej ryby z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae). Ryba hodowana w akwariach. W hodowli akwaryjnej w Europie pojawiła się w okresie międzywojennym, w roku 1934.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w północnej części Ameryki Południowej (zachodnia Gujana od rzeki Aruka oraz w Surinamie po dolny bieg rzeki Maroni)[9]. Zamieszkuje przybrzeżne wody gęsto zarośnięte i bogate w tlen, groty i inne kryjówki z korzeni lub kamieni.

Dymorfizm płciowy[edytuj | edytuj kod]

Ryby poza okresem godowym są spokojne i łatwe w hodowli. Samiec dorasta do ok. 8 cm, samica mniejsza, do 5 cm długości. Gatunek ten ma małą i zaokrągloną głowę, oczy są duże w kolorze złocistym[10].

Ubarwienie samca jest oliwkowozielone z metalicznym połyskiem. Grzbiet w kolorze brunatno-zielonym. Na boku ciała po obu stronach występują szeregi trójkątnych brązowych plamek. Charakterystyczne dla samców są wydłużone, ostro zakończone płetwy grzbietowa i odbytowa. Płetwy te są w kolorze błękitnym. Na płetwie grzbietowej występują plamki, jej górna część jest obrzeżona w biało-pomarańczowe pasemka z dodatkową brązową obwódką. Płetwy piersiowe oraz brzuszne są bardziej jasnoniebieskie. Na płetwach odbytowej i ogonowej występuje fioletowe obrzeże.

Samica jest mniejsza i mniej ubarwiona. Kolor szarożółty z dwoma ciemnymi pasami na bokach, które wraz z wiekiem zmieniają się w okresie tarła w czarną kratę. W okresie godowym barwa głowy i podgardla ciemnieje.

Warunki hodowlane[edytuj | edytuj kod]

Młody osobnik
Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik średni (min. 50 l)
Temperatura wody 24–26 (maks. do 29)[11] °C
Twardość wody miękka do średniej (do 12°n)
Skala pH 6,5–7,5
pokarm żywy, suchy, mrożony

Warunki hodowlane[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje strefę przydenną i środkową w akwarium. Zbiornik powinien być gęsto zarośnięty roślinami o dnie z piasku lub drobnego żwirku, z kryjówkami i miejscami do tarła. W większych zbiornikach możliwe jest trzymanie samca z kilkoma samicami.

Obsada roślinna[3][edytuj | edytuj kod]

Ryba ta lubi przebywać w akwarium gęsto porośniętym roślinnością z rodzajów (w nawiasie podano przykładowe gatunki):

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

W naturalnym siedlisku, gdzie występuje, jednym z głównych pokarmów są larwy komara brzęczącego (Culex pipiens). W hodowli przyjmuje różnorodny pokarm najlepiej pochodzenia zwierzęcego: skrobane mięso, tubifex (rureczniki), rozwielitki, larwy komarów i oczliki.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Oznaką dobrania się pary jest czyszczenie przez samca miejsca dla odbycia tarła i złożenia ikry. Tarło odbywa się nad płaskim kamieniem, we wnęce doniczki lub w zacisznym i ustronnym miejscu, w temperaturze wyższej o 2–3 stopnie od tej, w której przebywały. Rozpoczyna się przyjmowaniem postawy imponującej. Samica składa do 300 sztuk ikry. Po złożeniu jaj obowiązki opieki nad ikrą przejmuje samica. Staje się ona bardzo agresywna w stosunku do innych ryb, jak i do samca, z którym odbyła tarło. Broniąc dostępu do ikry potrafi nawet doprowadzić samca do śmierci[12]. W razie potrzeby atakuje nawet ryby większe od siebie[13].

Wylęg następuje po 2–3 dniach. Po wydostaniu się larw z jajowych osłonek samica przekłada je do wcześniej przygotowanego dołka (jamy gniazdowej), gdzie przebywają kolejnych 4–5 dni. Pierwszym pokarmem narybku jest drobny plankton (larwy solowca i oczlika).

Przypisy

  1. Nannacara anomala w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Nazewnictwo ryb egzotycznych, AKWARIUM, Nr 1-2/70
  3. 3,0 3,1 Hans Frey, Akwarium Słodkowodne, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa, 1990, ISBN 83-217-2777-8, str. 113-135
  4. Eugeniusz Grabda, Tomasz Heese: Polskie nazewnictwo popularne krągłouste i ryby - Cyclostomata et Pisces. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1991.
  5. Kahl Wally, Kahl Burkard, Vogt Dieter: Atlas ryb akwariowych. Warszawa: Delta W-Z, 2000. ISBN 83-7175-260-1.
  6. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973
  7. Stanislav Frank, Jak żyją ryby, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1977
  8. Henryk Jakubowski, Jerzy Ring, Ryby w akwarium, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1988, ISBN 83-02-03493-2, str. 135
  9. Andrzej Sieniawski, Pielęgnice amerykańskie w akwarium cz.2 Oficyna Wydawnicza "Hoża" Warszawa, 2004, ISBN 83-85038-91-4, str. 47
  10. Dick Mills, Ryby akwariowe, Wydawnictwo Wiedza i Życie, Warszawa, 1998, ISBN 83-7184-857-9
  11. Ulrich Schliewen , Wodny świat akwarium, Muza SA, Warszawa, 1998, ISBN 83-7079-701-6, str. 134
  12. Stanislav Frank, Jak żyją ryby, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1977, str. 186
  13. Hans Frey, Akwarium Słodkowodne, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa, 1990, ISBN 83-217-2777-8, str. 256

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]