Aldo de Nigris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aldo de Nigris
Ilustracja
Imię i nazwisko Jesús Aldo de Nigris Guajardo
Data i miejsce
urodzenia
22 lipca 1983
Monterrey,  Meksyk
Pozycja Napastnik
Wzrost 181 cm
Masa ciała 85 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Monterrey
Numer 9
Kariera juniorska
2000–2001
2001–2002
Gavilanes
Tigres UANL
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2002–2008
2007–2008
2008–2009
2009
2010–2013
2013–2015
2015–
Tigres UANL
Veracruz (wyp.)
Necaxa
Monterrey (wyp.)
Monterrey
Guadalajara
Monterrey
86 (9)
28 (7)
8 (0)
38 (16)
103 (37)
52 (7)
23 (4)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2002–2003
2010–
 Meksyk U-20
 Meksyk
5 (1)
28 (9)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 1 lipca 2016.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 1 lipca 2016.

Jesús Aldo de Nigris Guajardo (ur. 22 lipca 1983 w Monterrey) – meksykański piłkarz pochodzenia włoskiego występujący na pozycji napastnika, obecnie zawodnik Monterrey. Jego bracia również są powszechnie znani w Meksyku – Alfonso de Nigris jest aktorem i modelem, zaś nieżyjący już Antonio de Nigris był piłkarzem.

Kariera klubowa[edytuj]

De Nigris (posiadający również obywatelstwo włoskie za sprawą wywodzącego z tego kraju dziadka) pochodzi z miasta Monterrey i treningi rozpoczynał w tamtejszym klubie CF Monterrey. Nie potrafił się jednak przebić do seniorskiej drużyny, wobec czego jako siedemnastolatek odszedł do czwartoligowego Club Gavilanes, gdzie z powodzeniem występował przez rok. Jego udane występy w Tercera División (38 goli) zaowocowały przenosinami do występującego na najwyższym szczeblu zespołu Tigres UANL ze swojego rodzinnego miasta. Tam spędził pierwszy rok w rezerwach – Tigrillos Saltillo – a do pierwszego zespołu został włączony jako dziewiętnastolatek przez szkoleniowca Ricardo Ferrettiego i w meksykańskiej Primera División zadebiutował 3 sierpnia 2002 w wygranym 3:1 spotkaniu z Jaguares.

Premierowe gole w najwyższej klasie rozgrywkowej De Nigris strzelił natomiast 9 listopada tego samego roku w wygranej 4:1 konfrontacji z Querétaro, dwukrotnie wpisując się na listę strzelców. W jesiennym sezonie Apertura 2003 zdobył ze swoją drużyną wicemistrzostwo kraju, zaś w 2005 roku triumfował z Tigres w rozgrywkach kwalifikacyjnych do Copa LibertadoresInterLidze. Ostatni z wymienionych sukcesów zanotował również rok później, lecz przez cały swój pięcioletni pobyt w Tigres nie potrafił sobie jednak wywalczyć na stałe miejsca w wyjściowym składzie i pełnił niemal wyłącznie rolę rezerwowego napastnika dla graczy takich jak Jesús Olalde, Kléber Pereira, Andrés Silvera czy Sebastián González.

Latem 2007 De Nigris został wypożyczony do niżej notowanej drużyny Tiburones Rojos de Veracruz, gdzie spędził rok, będąc z kolei podstawowym zawodnikiem formacji ofensywnej, lecz na koniec rozgrywek 2007/2008 spadł z ekipą z portowego miasta do drugiej ligi. Bezpośrednio po tym przeszedł do zespołu Club Necaxa z siedzibą w Aguascalientes, jednak tam przez sześć miesięcy był wyłącznie rezerwowym i ani razu nie wpisał się na listę strzelców, wobec czego w styczniu 2009 powrócił do rodzinnego miasta, na zasadzie rocznego wypożyczenia przenosząc się do CF Monterrey. Tam z miejsca wywalczył sobie miejsce w linii ataku, a eksplozja jego formy nastąpiła jesienią tego roku, kiedy to dołączył do czołówki ligowych strzelców, a w sezonie Apertura 2009 zdobył z ekipą prowadzoną przez Víctora Manuela Vuceticha swój pierwszy tytuł mistrza Meksyku. Za sprawą swoich świetnych występów po upływie czasu wypożyczenia został wykupiony przez władze Monterrey na stałe.

W styczniu 2010 De Nigris po raz trzeci w karierze triumfował w rozgrywkach InterLigi, zaś w sezonie Apertura 2010 wywalczył z Monterrey drugie mistrzostwo Meksyku, tworząc skuteczny duet atakujących z Humberto Suazo. W 2011 roku wygrał natomiast najbardziej prestiżowe rozgrywki północnoamerykańskiego kontynentu – Liga Mistrzów CONCACAF, by kilka miesięcy później wziąć udział w Klubowych Mistrzostwach Świata. Tam wpisał się na listę strzelców w meczu o piąte miejsce z tunezyjskim Espérance Tunis (3:2), zaś jego zespół zajął wówczas właśnie piątą lokatę. W wiosennym sezonie Clausura 2012 zdobył z Monterrey tytuł wicemistrza kraju, a jeszcze w tym samym roku kolejny raz wygrał północnoamerykańską Ligę Mistrzów i wystąpił na Klubowych Mistrzostwach Świata; tym razem zajął tam z drużyną trzecie miejsce, a sam zdobył bramkę w półfinałowej konfrontacji z Chelsea (1:3). W 2013 roku po raz trzeci z rzędu triumfował z prowadzonym przez Vuceticha zespołem w Lidze Mistrzów CONCACAF. Ogółem barwy Monterrey reprezentował przez niemal pięć lat, będąc czołowym graczem najlepszej drużyny w historii klubu i jest uznawany za jednego z najbardziej zasłużonych piłkarzy w jego nowożytnej historii.

Latem 2013 De Nigris za sumę pięciu milionów dolarów przeszedł do zespołu Chivas de Guadalajara. Mimo sporych oczekiwań i regularnej gry w pierwszym składzie nie potrafił nawiązać do wcześniejszych osiągnięć i sporadycznie wpisywał się na listę strzelców. W sezonie Clausura 2015 dotarł z Chivas do finału krajowego pucharu – Copa MX, a bezpośrednio po tym powrócił do CF Monterrey. W sezonie Clausura 2016 – jako rezerwowy dla Rogelio Funes Moriego – zdobył z nim swoje kolejne wicemistrzostwo Meksyku.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W 2003 roku De Nigris został powołany przez szkoleniowca Eduardo Rergisa do reprezentacji Meksyku U-20 na Mistrzostwa Świata U-20 w ZEA. Pełnił wówczas rolę podstawowego napastnika swojej drużyny i wystąpił we wszystkich trzech możliwych spotkaniach w wyjściowym składzie, współtworząc ofensywny duet z Mario Ortizem. Zdobył także gola w konfrontacji z WKS (1:2), zaś jego kadra zanotowała wówczas bilans remisu i dwóch porażek, zajmując ostatnie, czwarte miejsce w grupie, przez co odpadła wówczas z turnieju i nie zakwalifikowała się do fazy pucharowej.

W seniorskiej reprezentacji Meksyku De Nigris zadebiutował za kadencji selekcjonera Javiera Aguirre, 24 lutego 2010 w wygranym 5:0 meczu towarzyskim z Boliwią. Premierowego gola w kadrze narodowej strzelił natomiast 29 marca 2011 w zremisowanym 1:1 sparingu z Wenezuelą. W tym samym roku został powołany przez José Manuela de la Torre na Złoty Puchar CONCACAF, podczas którego rozegrał pięć z sześciu możliwych meczów (we wszystkich w roli rezerwowego), strzelając jednak aż cztery bramki – w fazie grupowej z Salwadorem (5:0) i Kubą (5:0), w ćwierćfinale z Gwatemalą (2:1) oraz półfinale z Hondurasem (2:0). Dzięki temu został wicekrólem strzelców turnieju, ustępując jedynie swojemu koledze z reprezentacji Javierowi Hernándezowi, zaś jego drużyna triumfowała ostatecznie w tych rozgrywkach po finałowym zwycięstwie nad USA (4:2). W późniejszym czasie występował również w udanych dla jego kadry eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014, kiedy to zanotował pięć spotkań i zdobył gola w meczu z Jamajką (1:0).

W 2013 roku De Nigris znalazł się w ogłoszonym przez De la Torre składzie na Puchar Konfederacji, gdzie pełnił jednak wyłącznie rolę alternatywy dla Javiera Hernándeza i ani razu nie pojawił się na boisku. Meksykanie zanotowali natomiast zwycięstwo i dwie porażki w trzech spotkaniach i odpadli z rozgrywek już w fazie grupowej.

Statystyki kariery[edytuj]

Klubowe[edytuj]

Klub Sezon Kraj Rozgrywki Liga Puchar kraju Międzynarodowe Ogółem
Mecze Gole Mecze Gole Rozgrywki Mecze Gole Mecze Gole
UANL 2002–2003 Meksyk Liga MX 19 3 19 3
2003–2004 Meksyk 12 0 3 1 15 1
2004–2005 Meksyk 6 3 CL 5 3 11 6
2005–2006 Meksyk 27 2 4 4 CL 5 2 36 8
2006–2007 Meksyk 22 1 3 1 25 2
Veracruz 2007–2008 Meksyk 28 7 28 7
Necaxa 2008–2009 Meksyk 8 0 8 0
Monterrey Meksyk 17 5 17 5
2009–2010 Meksyk 31 14 2 0 CL 1 0 34 14
2010–2011 Meksyk 33 11 LMC 10 5 43 16
2011–2012 Meksyk 24 11 LMC + KMŚ 12 5 36 16
2012–2013 Meksyk 36 12 LMC + KMŚ 9 6 45 18
Guadalajara 2013–2014 Meksyk 26 4 26 4
2014–2015 Meksyk 26 3 9 5 35 8
Monterrey 2015–2016 Meksyk 23 4 10 6 33 10
2016–2017 Meksyk 0 0 LMC 0 0 0 0
Ogółem 338 80 31 17 CL + LMC + KMŚ 42 21 411 118

Legenda:

Reprezentacyjne[edytuj]

Reprezentacja Kraj Rok Towarzysko Eliminacje Turnieje Ogółem
Mecze Gole Mecze Gole Rozgrywki Mecze Gole Mecze Gole
Meksyk Meksyk 2010 2 0 2 0
Meksyk 2011 7 2 ZP 5 4 12 6
Meksyk 2012 4 2 2 0 6 2
Meksyk 2013 3 0 4 1 7 1
Meksyk 2014 1 0 1 0
Ogółem 17 4 6 1 ZP 5 4 28 9

Legenda:

Linki zewnętrzne[edytuj]