Aldo de Nigris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aldo de Nigris
Aldo de Nigris (cropped).jpg
Imię i nazwisko Jesús Aldo de Nigris Guajardo
Data i miejsce
urodzenia
22 lipca 1983
Monterrey,  Meksyk
Pozycja Napastnik
Wzrost 184 cm
Masa ciała 85 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Guadalajara
Numer 11
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2002–2008
2007–2008
2008–2009
2009
2010–2013
2013–
Tigres UANL
Veracruz (wyp.)
Necaxa
Monterrey (wyp.)
Monterrey
Guadalajara
86 (9)
28 (7)
8 (0)
38 (16)
103 (37)
38 (4)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2003
2010–
 Meksyk U-20
 Meksyk
3 (1)
28 (9)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 1 stycznia 2015.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 1 stycznia 2015.

Jesús Aldo de Nigris Guajardo (ur. 22 lipca 1983 w Monterrey) – meksykański piłkarz pochodzenia włoskiego występujący na pozycji napastnika, obecnie zawodnik Guadalajary. Jego bracia również są powszechnie znani w Meksyku – Alfonso de Nigris jest aktorem i modelem, zaś nieżyjący już Antonio de Nigris był piłkarzem.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

De Nigris, posiadający również obywatelstwo włoskie za sprawą wywodzącego z tego kraju dziadka, pochodzi z miasta Monterrey i jest wychowaniem tamtejszego klubu Tigres UANL. Do seniorskiej drużyny został włączony jako dziewiętnastolatek przez szkoleniowca Ricardo Ferrettiego i w meksykańskiej Primera División zadebiutował 3 sierpnia 2002 w wygranym 3:1 spotkaniu z Jaguares. Premierowe gole w najwyższej klasie rozgrywkowej strzelił natomiast 9 listopada tego samego roku w wygranej 4:1 konfrontacji z Querétaro, dwukrotnie wpisując się na listę strzelców. W jesiennym sezonie Apertura 2003 zdobył ze swoją drużyną wicemistrzostwo kraju, zaś w 2005 roku triumfował z Tigres w rozgrywkach kwalifikacyjnych do Copa LibertadoresInterLidze. Ostatni z wymienionych sukcesów zanotował również rok później; dzięki nim mógł w barwach swojej macierzystej drużyny wziąć udział w dwóch edycjach Copa Libertadores (2005 – ćwierćfinał, 2006 – 1/8 finału). Przez cały swój pięcioletni pobyt w Tigres nie potrafił sobie jednak wywalczyć na stałe miejsca w wyjściowym składzie i pełnił niemal wyłącznie rolę rezerwowego napastnika.

Latem 2007 De Nigris został wypożyczony do niżej notowanej drużyny Tiburones Rojos de Veracruz, gdzie spędził rok, będąc z kolei podstawowym zawodnikiem formacji ofensywnej, lecz na koniec rozgrywek 2007/2008 spadł z ekipą z portowego miasta do drugiej ligi. Bezpośrednio po tym przeszedł do zespołu Club Necaxa z siedzibą w Aguascalientes, jednak tam przez sześć miesięcy był wyłącznie rezerwowym i ani razu nie wpisał się na listę strzelców, wobec czego w styczniu 2009 powrócił do rodzinnego miasta, na zasadzie rocznego wypożyczenia przenosząc się do CF Monterrey. Tam z miejsca wywalczył sobie miejsce w linii ataku, a eksplozja jego formy nastąpiła jesienią tego roku, kiedy to dołączył do czołówki ligowych strzelców, a w sezonie Apertura 2009 zdobył z ekipą prowadzoną przez Víctora Manuela Vuceticha swój pierwszy tytuł mistrza Meksyku. Za sprawą swoich świetnych występów po upływie czasu wypożyczenia został wykupiony przez władze Monterrey na stałe.

W styczniu 2010 De Nigris po raz trzeci w karierze triumfował w rozgrywkach InterLigi, zaś w sezonie Apertura 2010 wywalczył z Monterrey drugie mistrzostwo Meksyku, tworząc skuteczny duet atakujących z Humberto Suazo. W 2011 roku wygrał natomiast najbardziej prestiżowe rozgrywki północnoamerykańskiego kontynentu – Liga Mistrzów CONCACAF, by kilka miesięcy później wziąć udział w Klubowych Mistrzostwach Świata. Tam wpisał się na listę strzelców w meczu o piąte miejsce z tunezyjskim Espérance Tunis (3:2), zaś jego zespół zajął wówczas właśnie piątą lokatę. W wiosennym sezonie Clausura 2012 zdobył z Monterrey tytuł wicemistrza kraju, a jeszcze w tym samym roku kolejny raz wygrał północnoamerykańską Ligę Mistrzów i wystąpił na Klubowych Mistrzostwach Świata; tym razem zajął tam z drużyną trzecie miejsce, a sam zdobył bramkę w półfinałowej konfrontacji z Chelsea (1:3). W 2013 roku po raz trzeci z rzędu triumfował z prowadzonym przez Vuceticha zespołem w Lidze Mistrzów CONCACAF. Ogółem barwy Monterrey reprezentował przez niemal pięć lat, będąc czołowym graczem najlepszej drużyny w historii klubu i jest uznawany za jednego z najbardziej zasłużonych piłkarzy w jego nowożytnej historii.

Latem 2013 De Nigris za sumę sześciu milionów dolarów przeszedł do zespołu Chivas de Guadalajara.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
2002/2003 Tigres UANL Meksyk  Liga MX 19 3
2003/2004 Tigres UANL Meksyk  Liga MX 12 0
2004/2005 Tigres UANL Meksyk  Liga MX 6 3
2005/2006 Tigres UANL Meksyk  Liga MX 27 2
2006/2007 Tigres UANL Meksyk  Liga MX 22 1
2007/2008 Tiburones Rojos de Veracruz Meksyk  Liga MX 28 7
2008/2009 Club Necaxa Meksyk  Liga MX 8 0
2008/2009 CF Monterrey Meksyk  Liga MX 17 5
2009/2010 CF Monterrey Meksyk  Liga MX 31 14
2010/2011 CF Monterrey Meksyk  Liga MX 33 11
2011/2012 CF Monterrey Meksyk  Liga MX 24 11
2012/2013 CF Monterrey Meksyk  Liga MX 36 12
2013/2014 Chivas de Guadalajara Meksyk  Liga MX 26 4
2014/2015 Chivas de Guadalajara Meksyk  Liga MX

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku De Nigris został powołany przez szkoleniowca Eduardo Rergisa do reprezentacji Meksyku U-20 na Mistrzostwa Świata U-20 w ZEA. Pełnił wówczas rolę podstawowego napastnika swojej drużyny i wystąpił we wszystkich trzech możliwych spotkaniach w wyjściowym składzie, współtworząc ofensywny duet z Mario Ortizem. Zdobył także gola w konfrontacji z WKS (1:2), zaś jego kadra zanotowała wówczas bilans remisu i dwóch porażek, zajmując ostatnie, czwarte miejsce w grupie, przez co odpadła wówczas z turnieju i nie zakwalifikowała się do fazy pucharowej.

W seniorskiej reprezentacji Meksyku De Nigris zadebiutował za kadencji selekcjonera Javiera Aguirre, 24 lutego 2010 w wygranym 5:0 meczu towarzyskim z Boliwią. Premierowego gola w kadrze narodowej strzelił natomiast 29 marca 2011 w zremisowanym 1:1 sparingu z Wenezuelą. W tym samym roku został powołany przez José Manuela de la Torre na Złoty Puchar CONCACAF, podczas którego rozegrał pięć z sześciu możliwych meczów, we wszystkich w roli rezerwowego, strzelając jednak aż cztery bramki – w fazie grupowej z Salwadorem (5:0) i Kubą (5:0), w ćwierćfinale z Gwatemalą (2:1) oraz półfinale z Hondurasem (2:0). Dzięki temu został wicekrólem strzelców turnieju, ustępując jedynie swojemu koledze z reprezentacji Javierowi Hernándezowi, zaś jego drużyna triumfowała ostatecznie w tych rozgrywkach po finałowym zwycięstwie nad USA (4:2). W późniejszym czasie występował również w udanych dla jego kadry eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014, kiedy to zanotował pięć spotkań i zdobył gola w meczu z Jamajką (1:0).

W 2013 roku De Nigris znalazł się w ogłoszonym przez De la Torre składzie na Puchar Konfederacji, gdzie pełnił jednak wyłącznie rolę rezerwowego dla Javiera Hernándeza i ani razu nie pojawił się na boisku. Meksykanie zanotowali natomiast zwycięstwo i dwie porażki w trzech spotkaniach i odpadli z rozgrywek już w fazie grupowej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]