Aleksander Podwapiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wawrzyniec
Aleksander Podwapiński
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1903
Radoszyce
Data śmierci 18 czerwca 1983
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja franciszkanie konwentualni
Śluby zakonne
Odznaczenia
POL Złoty Krzyż Zasługi BAR.svg

Aleksander Podwapiński, późniejszy brat Wawrzyniec, także Wawrzyniec Maria Aleksander Podwapiński (ur. 2 lutego 1903 we wsi Radoszyce, niedaleko Komańczy, zm. 18 czerwca 1983 w Warszawie) – franciszkanin konwentualny, jeden z najwybitniejszych polskich zegarmistrzów, autor podręcznika dla zegarmistrzów.

Po ukończeniu szkoły średniej przeniósł się do Krakowa gdzie ukończył studia ekonomiczne w Akademii Handlowej. W kwietniu 1929 roku wstąpił do zakonu franciszkanów, otrzymał imię Wawrzyniec. Został przyjęty do klasztoru w Niepokalanowie, który w 1927 roku założył św. Maksymilian Kolbe.

Należał do najbliższych współpracowników o. Maksymiliana Kolbego, był przez jakiś czas jego osobistym sekretarzem. Brał udział we wznoszeniu budynków klasztornych w Niepokalanowie. Organizował i kierował pracami budowlanymi, później kierował działalnością wydawniczą. Należał do niepokalanowskiej Ochotniczej Straży Pożarnej.

Po wybuchu II wojny światowej w wyniku tułaczki we wrześniu 1939 roku brat Wawrzyniec znalazł się w Iwacewiczach Poleskich, tam przeszedł kilkumiesięczną praktykę zegarmistrzowską. Po powrocie do Niepokalanowa w 1940 roku, na polecenie o. Kolbego, założył warsztat naprawy zegarków i uczył współbraci zegarmistrzostwa.

W 1941 opuścił Niepokalanów i ukrywał się w Bieszczadach. W 1942 roku powrócił do klasztoru i zdał egzamin czeladniczy w zawodzie zegarmistrzowskim. Na początku 1946 roku zdał egzamin mistrzowski.

W latach 1949-1951 odbywał trzyletni korespondencyjny kurs zegarmistrzowski w British Horological Institute w Londynie.

Utrzymywał kontakty z osobami oraz instytucjami związanymi z techniką zegarową. Współpracował z fabrykami zegarów w Łodzi i w Toruniu, z ośrodkami naukowo-badawczymi.

W 1981 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Zasłynął jako autor monumentalnego dwunastotomowego podręcznika dla zegarmistrzów zaliczanego do klasyki literatury zegarmistrzowskiej.

Praca niepokalanowskch zegarmistrzów, Wawrzyńca Podwapińskiego i Bernarda Bartnika, została udokumentowana w filmie pt. Po szóstej podnosi się wierzbówka[1], który powstał w 1982 roku, we współpracy Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi z Telewizją Polską.

Podręcznik Zegarmistrzostwo[edytuj | edytuj kod]

  1. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. I: Historia, nauka i praca. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1948. (pol.)
  2. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. II: Materiałoznawstwo zegarmistrzowskie i części zamienne. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1948. (pol.)
  3. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. III: Maszyny, narzędzia i przybory zegarmistrza. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1949. (pol.)
  4. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. IV: Czas, kosmografia i zegary słoneczne. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1950. (pol.)
  5. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. V: Zegary wieżowe. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1952. (pol.)
  6. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. VI: Zegary i zegarki mechaniczne. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1956. (pol.)
  7. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. VII: Technologia warsztatowa. Warszawa: Wydawnictwo Przemysłu Lekkiego i Spożywczego, 1962. (pol.)
  8. Wawrzyniec Al. Podwapiński, Bernard St. Bartnik: Zegarmistrzostwo. T. VIII: Naprawa zegarów i zegarków mechanicznych. Warszawa: Wydawnictwo Przemysłu Lekkiego i Spożywczego, 1967. (pol.)
  9. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. IX: Elektryczne czasomierze pojedyncze. Gdynia: LIBRA, 1974. (pol.)
  10. Bernard St. Bartnik, Wawrzyniec Al. Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. X: Zegary elektryczne zespołowe. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1985. (pol.)
  11. Bernard St. Bartnik, Wawrzyniec Al. Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. XI: Zegary i zegarki specjalne – konstrukcja, działanie i naprawa. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1985. (pol.)
  12. Bernard St. Bartnik, Wawrzyniec Al. Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. XII: Ilustrowany słownik zegarmistrzowski. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990. (pol.)

Ostatnie trzy tomy ukazały się już po śmierci autora.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]