Aleksander Podwapiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wawrzyniec
Aleksander Podwapiński
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1903-02-022 lutego 1903
Radoszyce
Data śmierci 1983-06-1818 czerwca 1983
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja franciszkanie konwentualni
Odznaczenia
POL Złoty Krzyż Zasługi BAR.svg

Aleksander Podwapiński, późniejszy brat Wawrzyniec, także Wawrzyniec Maria Aleksander Podwapiński (ur. 2 lutego 1903 we wsi Radoszyce, niedaleko Komańczy, zm. 18 czerwca 1983 w Warszawie) – franciszkanin konwentualny, jeden z najwybitniejszych polskich zegarmistrzów, autor podręcznika dla zegarmistrzów.

Po ukończeniu szkoły średniej przeniósł się do Krakowa gdzie ukończył studia ekonomiczne w Akademii Handlowej. W kwietniu 1929 roku wstąpił do zakonu franciszkanów, otrzymał imię Wawrzyniec. Został przyjęty do klasztoru w Niepokalanowie, który w 1927 roku założył św. Maksymilian Kolbe.

Należał do najbliższych współpracowników o. Maksymiliana Kolbego, był przez jakiś czas jego osobistym sekretarzem. Brał udział we wznoszeniu budynków klasztornych w Niepokalanowie. Organizował i kierował pracami budowlanymi, później kierował działalnością wydawniczą. Należał do niepokalanowskiej Ochotniczej Staży Pożarnej.

Po wybuchu II wojny światowej w wyniku tułaczki we wrześniu 1939 roku brat Wawrzyniec znalazł się w Iwacewiczach Poleskich, tam przeszedł kilkumiesięczną praktykę zegarmistrzowską. Po powrocie do Niepokalanowa w 1940 roku, na polecenie o. Kolbego, założył warsztat naprawy zegarków i uczył współbraci zegarmistrzostwa.

W 1941 opuścił Niepokalanów i ukrywał się w Bieszczadach. W 1942 roku powrócił do klasztoru i zdał egzamin czeladniczy w zawodzie zegarmistrzowskim. Na początku 1946 roku zdał egzamin mistrzowski.

W latach 1949-1951 odbywał trzyletni korespondencyjny kurs zegarmistrzowski w British Horological Institute w Londynie.

Utrzymywał kontakty z osobami oraz instytucjami związanymi z techniką zegarową. Współpracował z fabrykami zegarów w Łodzi i w Toruniu, z ośrodkami naukowo-badawczymi.

W 1981 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Zasłynął jako autor monumentalnego dwunastotomowego podręcznika dla zegarmistrzów zaliczanego do klasyki literatury zegarmistrzowskiej.

Praca niepokalanowskch zegarmistrzów, Wawrzyńca Podwapińskiego i Bernarda Bartnika, została udokumentowana w filmie pt. Po szóstej podnosi się wierzbówka[1], który powstał w 1982 roku, we współpracy Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi z Telewizją Polską.

Podręcznik Zegarmistrzostwo[edytuj]

  1. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. I: Historia, nauka i praca. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1948. (pol.)
  2. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. II: Materiałoznawstwo zegarmistrzowskie i części zamienne. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1948. (pol.)
  3. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. III: Maszyny, narzędzia i przybory zegarmistrza. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1949. (pol.)
  4. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. IV: Czas, kosmografia i zegary słoneczne. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1950. (pol.)
  5. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. V: Zegary wieżowe. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1952. (pol.)
  6. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. VI: Zegary i zegarki mechaniczne. Niepokalanów: Wydawnictwo oo. Franciszkanów, 1956. (pol.)
  7. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. VII: Technologia warsztatowa. Warszawa: Wydawnictwo Przemysłu Lekkiego i Spożywczego, 1962. (pol.)
  8. Wawrzyniec Al. Podwapiński, Bernard St. Bartnik: Zegarmistrzostwo. T. VIII: Naprawa zegarów i zegarków mechanicznych. Warszawa: Wydawnictwo Przemysłu Lekkiego i Spożywczego, 1967. (pol.)
  9. Wawrzyniec Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. IX: Elektryczne czasomierze pojedyncze. Gdynia: LIBRA, 1974. (pol.)
  10. Bernard St. Bartnik, Wawrzyniec Al. Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. X: Zegary elektryczne zespołowe. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1985. (pol.)
  11. Bernard St. Bartnik, Wawrzyniec Al. Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. XI: Zegary i zegarki specjalne – konstrukcja, działanie i naprawa. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1985. (pol.)
  12. Bernard St. Bartnik, Wawrzyniec Al. Podwapiński: Zegarmistrzostwo. T. XII: Ilustrowany słownik zegarmistrzowski. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990. (pol.)

Ostatnie trzy tomy ukazały się już po śmierci autora.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]