Radoszyce (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Radoszyce
Cerkiew św. Dymitra
Cerkiew św. Dymitra
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Komańcza
Liczba ludności (2011) 172[1][2]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-543
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0354413
Położenie na mapie gminy Komańcza
Mapa lokalizacyjna gminy Komańcza
Radoszyce
Radoszyce
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
Radoszyce
Radoszyce
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Radoszyce
Radoszyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Radoszyce
Radoszyce
Ziemia49°18′19″N 22°02′51″E/49,305278 22,047500

Radoszycewieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Komańcza[3][4]. Leży nad potokiem Barbórka, u stóp granicznego pasma Beskidu Niskiego.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.

W miejscowości znajduje się dawna cerkiew św. Dymitra, obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Matki Bożej Wspomożycielki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość ta wyznaczała granicę szlaku osadnictwa polskiego, kolonizowanego później powtórnie przez Wołochów. Pierwsze zapisy, pochodzą z 25 czerwca 1361 (Kod. Dyplomat. Małopolski., III, 143) w którym to roku król Kazimierz Wielki nadaje braciom Pawłowi i Piotrowi Balom z Węgier opuszczone wsie: Zboiska, Wisłok i Radoszyce. Wieś była w posiadaniu Mikołaja Herburta Odnowskiego około roku 1539.

W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tybularnej w Radoszycach był Marian Chyliński[5]. W 1911 właścicielem tybularnym był Andrzej Przystasz i wspólnicy, posiadający 413 ha[6].

Do 1914 wieś należała do powiatu sądowego Sanok, gmina Bukowsko. W 1898 wieś liczyła 1010 mieszkańców oraz 153 domy, powierzchnia wsi wynosiła 18,29 km². W okresie zaborów funkcjonowała na wsi szkoła. Od listopada 1918 do stycznia 1919 Republika Komańczańska.

W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Radoszyce”[7].

Dawne nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • Radoczice – 1361 – lokacja na prawie niemieckim
  • Radoszyce – 1441 – lokacja na prawie wołoskim
  • Radoschice – 1445
  • Radoszyce – 1515
  • Radożyce – 1867
  • Radoszyce – 1877

Nazwiska mieszkańców[edytuj | edytuj kod]

Nazwiska mieszkańców z 1772: Lanmik, Szpak, Bilik, Fudał, Kucenda, Maslanik, Makar, Pietruszka, Łysek, Hopta, Capik, Paszko, Płatek, Barszcz, Dołbanicz, Dołzycki, Gucza, Dragan.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Przed II wojną światową Radoszyce zamieszkiwali głownie grekokatolicy. Parafia miała cerkiew pw. św. Dymitra z 1868, z zabytkowym ikonostasem oraz cerkiew filialną w Osławicy. Radoszyce były bardzo popularnym miejscem pielgrzymek grekokatolików do kapliczki z ikoną Matki Boskiej. Do przedwojennej tradycji powrócono z końcem XX wieku, a na odpust przyjeżdżają dziś pielgrzymi nie tylko z Polski, ale także ze Słowacji i z Ukrainy. Uroczystości pielgrzymkowe odbywają się zawsze w dziewiąty czwartek po Zmartwychwstaniu Pańskim według kalendarza juliańskiego. Odpust połączony jest z łemkowskim kiermaszem "Radoszyckie Źródełko – Spotkanie przy granicy". Co roku towarzyszy mu zabawa i festyn.

Do 1927 Radoszyce należały do parafii łacińskiej w Bukowsku , obecnie do parafii sw. Józefa w Komańczy. Od 1947, cerkiew św. Dymitra jest kościołem filialnym parafii w Komańczy.

W Radoszycach urodził się Aleksander Podwapiński, franciszkanin i zegarmistrz.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez Radoszyce przebiega droga wojewódzka DW892 (prowadząca z Zagórza na Słowację, do Medzilaborec i historycznego regionu Zemplin) i DW897,

Przed 21 grudnia 2007 funkcjonowało drogowe przejście graniczne Radoszyce-Palota na Przełęczy Radoszyckiej.

Przez przełęcz i wieś biegnie szlak śladami dobrego wojaka Szwejka.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]