Aleksander Poniewierka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Poniewierka
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia

13 lipca 1944
Korzenno

Przebieg służby
Siły zbrojne

ludowe Wojsko Polskie
Siły Zbrojne RP

Stanowiska

dowódca pułku
dowódca dywizji
zastępca dowódcy Wojsk Lądowych

Aleksander Stefan Poniewierka (ur. 13 lipca 1944 w Korzennie w województwie świętokrzyskim) – generał dywizji Wojska Polskiego.

W latach 1962–1965 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły oficerskiej został skierowany do 1 Warszawskiego Pułku Czołgów Średnich im. Bohaterów Westerplatte w Elblągu, gdzie zajmował stanowisko dowódcy plutonu czołgów, dowódcy pododdziału rozpoznawczego oraz dowódcy kompanii czołgów. W latach 1970–1971 był wykładowcą Cyklu Taktyki Ogólnej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu, a w latach 1971–1974 słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie.

Po ukończeniu studiów został wyznaczony na stanowisko starszego oficera w Wydziale Operacyjnym Sztabu 16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej w Elblągu. W maju 1975 objął stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 60 Kartuskiego Pułku Czołgów Średnich w Elblągu, a rok później powierzono mu obowiązki dowódcy 28 Saskiego Pułku Czołgów Średnich w m. Czarne. W latach 1979–1988 był zastępcą dowódcy do spraw liniowych 20 Warszawskiej Dywizji Pancernej w Szczecinku, szefem Oddziału Szkolenia Bojowego Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy oraz dowódcą 16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej w Elblągu. W latach 1988–1990 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie ze studiów zagranicznych został dowódcą 8 Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie.

11 listopada 1991 Prezydent RP Lech Wałęsa wręczył mu nominację na generała brygady. Od października 1992 pełnił służbę w Sztabie Generalnym WP, kierując najpierw Zarządem Szkolenia Bojowego, a od lipca 1996 Zarządem Szkolenia Wojsk. W listopadzie 1996 został szefem szkolenia – zastępcą dowódcy Wojsk Lądowych w Warszawie. 15 sierpnia 1998 Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski wręczył mu nominację na generała dywizji. W marcu 2000, po zmianach organizacyjno-etatowych, został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Lądowych. 20 lutego 2003 został oficjalnie pożegnany przez Ministra Obrony Narodowej Jerzego Szmajdzińskiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej[1].

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2000)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ostatni dzień generałów, „Polska Zbrojna” 2003, 2 marca, nr 9.
  2. M.P. z 2000 r. nr 43, poz. 843

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Paszkowski, Kierownicza kadra Dowództwa Wojsk Lądowych, „Przegląd Wojsk Lądowych” 2000, nr 9, s. 122.