alfa Coronae Australis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
alfa Coronae Australis
α CrA
Korona Południowa; alfa znajduje się na lewym (wschodnim) skraju pierścienia gwiazd
Korona Południowa; alfa znajduje się na lewym (wschodnim) skraju pierścienia gwiazd
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Korona Południowa
Rektascensja 19h 09m 28,341s[1]
Deklinacja −37° 54′ 16,10″[1]
Paralaksa (π) 0,02602 ± 0,00025 [1]
Odległość 125,3 ± 1,2 ly
38,43 ± 0,37 pc
Wielkość obserwowana 4,09 ± 0,26[1]m
Ruch własny (RA) 84,87 ± 0,39[1] mas/rok
Ruch własny (DEC) −95,99 ± 0,20[1] mas/rok
Prędkość radialna −18,4 ± 1,8[1] km/s
Charakterystyka fizyczna
Typ widmowy A2 Va[1]
Masa 2,3 M[2]
Promień 2,3 R[2]
Wielkość absolutna 1,17 ± 0,26[3]m
Jasność 31[2] L
Okres obrotu <18 h[2]
Prędkość obrotu ≥180[2] km/s
Temperatura 9100[2] K
Alternatywne oznaczenia
2MASS: J19092834-3754157
Cordoba Durchmusterung: CD−38°13350
Fundamentalny katalog gwiazd: FK5 718
Boss General Catalogue: GC 26360
Katalog Henry’ego Drapera: HD 178253
Katalog Hipparcosa: HIP 94114
Katalog Jasnych Gwiazd: HR 7254
SAO Star Catalog: SAO 210990
Meridiana, Alfecca Meridiana; CPD−38°7723

alfa Coronae Australis (Meridiana, α CrA) – gwiazda w gwiazdozbiorze Korony Południowej, odległa od Układu Słonecznego o około 125 lat świetlnych.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Tradycyjna nazwa gwiazdy, Alfecca Meridiana, wywodzi się od nazwy gwiazdy Alphecca z podobnej konstelacji nieba północnego (Korony Północnej), a ta z kolei pochodzi z języka arabskiego. Jej nazwa odnosi się do „pękniętego pierścienia”, jaki tworzą gwiazdy obu Koron. Łaciński dodatek Meridiana oznacza „południowa”[2][4]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna w 2017 roku formalnie zatwierdziła użycie nazwy Meridiana dla określenia tej gwiazdy[5].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Alfa Coronae Australis to gwiazda ciągu głównego należąca do typu widmowego A. Jej temperatura to około 9100 K, wyższa od temperatury fotosfery Słońca, świeci ona także 31 razy jaśniej od niego. Ma promień równy około 2,3 promieni Słońca oraz około 2,3 raza większą masę. Jest ona mniej więcej w połowie czasu obecności na ciągu głównym, gdy w jądrze gwiazdy zachodzą reakcje syntezy wodoru w hel. W przyszłości zamieni się w olbrzyma, odrzuci otoczkę i zakończy życie jako biały karzeł. Nadwyżka promieniowania podczerwonego dochodząca z tej gwiazdy wskazuje na obecność otaczającego ją dysku pyłowego, podobnie jak w przypadku Wegi[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Alfa Coronae Australis w bazie SIMBAD (ang.)
  2. a b c d e f g h Jim Kaler: ALFECCA MERIDIANA (Alpha Coronae Australis) (ang.). W: STARS [on-line]. [dostęp 2017-05-02].
  3. Obliczona na podstawie wielkości obserwowanej i paralaksy
  4. Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 173. ISBN 0486210790. (ang.)
  5. Eric Mamajek, i inni: IAU Catalog of Star Names (IAU-CSN). W: IAU Division C Working Group on Star Names (WGSN) [on-line]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2017-10-23. [dostęp 2017-10-27].