Alvydas Nikžentaitis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Alvydas Nikžentaitis (ur. 18 października 1961 Poniemuniu koło Jurborka) – litewski historyk, wykładowca Wileńskiego Uniwersytetu Pedagogicznego, od 2000 do 2008 dyrektor Instytutu Historii Litwy[1].

W 1984 ukończył Wydział Historii Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego, po czym podjął pracę jako współpracownik naukowy Wydziału Historii Wielkiego Księstwa Litewskiego Instytutu Historycznego Litewskiej SRR. W 1988 obronił dysertację kandydacką poświęconą walce ludu litewskiego przeciwko niemieckiemu uciskowi feudalnemu w 1. połowie XIV wieku, nostryfikowaną przez państwo litewskie w 1992.

W 1992 wraz z Vladasem Žulkusem założył Centrum Historii Prus i Litwy Zachodniej przy Uniwersytecie Kłajpedzkim, którego został dyrektorem. Od 1993 do 1998 szefował Katedrze Historii Uniwersytetu Kłajpedzkiego, później przez dwa lata współpracował naukowo z Centrum Historycznym Prus i Litwy Zachodniej, by we wrześniu 2000 objąć stanowisko dyrektora Instytutu Historii Litwy.

W 1999 habilitował się z tematyki społeczeństwa litewskiego doby przedchrześcijańskiej.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 30 czerwca 2009 za wybitne zasługi w rozwijaniu współpracy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Litewską, za propagowanie wiedzy o wspólnym dziedzictwie historycznym narodów tworzących Rzeczpospolitą Obojga Narodów został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi RP[2].

Przypisy

  1. Istorija (lit.). Lietuvos istorijos institutas. [dostęp 2015-09-29].
  2. M.P. z 2009 r. Nr 78, poz. 973 – pkt 7.

Linki zewnętrzne[edytuj]