Kroniki Amberu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Amber (gra fabularna))
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kroniki Amberu – cykl dziesięciu powieści fantasy z elementami science-fiction[1] autorstwa Rogera Zelaznego. Cykl został wydany w Polsce dwukrotnie, pierwszy raz przez wydawnictwo Iskry, następnie przez wydawnictwo Zysk i Sk-a. Dodatkowo dwa pierwsze tomy (Dziewięciu książąt Amberu, oraz Karabiny Avalonu) zostały wydane przez Iskry jako jedna książka. W 2010 roku wydawnictwo Zysk i Sk-a wydało cały cykl "Kronik Amberu" w dwóch tomach.

W świecie Amberu, on sam oraz Dworce Chaosu są jedynymi rzeczywistościami. Wszystkie inne, łącznie z naszą Ziemią, są "cieniami", nierzeczywistymi wymiarami rozpostartymi pomiędzy nimi.

Utwory cyklu[edytuj]

Kroniki Corwina[edytuj]

Pierwsze pięć tomów opisuje przygody Corwina, księcia Amberu (nazywane również Kronikami Corwina).

Kroniki Merlina[edytuj]

Kolejne pięć tomów to historia syna Corwina Merlina (Merle), czarodzieja i eksperta komputerowego (nazywane również Kronikami Merlina).

Opowiadania[edytuj]

W świecie Amberu zostało również umieszczonych kilka opowiadań. Poza Prolog to Trumps of Doom akcja opowiadań toczy się po zakończeniu Księcia Chaosu, a narratorami są różni bohaterowie Kronik.

  • 1985 – Prolog to Trumps of Doom – akcja ma miejsce przed rozpoczęciem Kronik Merlina; prolog ten został dołączony do limitowanego amerykańskiego wydania tomu Atuty zguby.
  • 1994 – Opowieść komiwojażera (The Salesman's Tale) – narratorem jest Luke - przyjaciel Merlina
  • 1995 – Niebieski koń, tańczące góry (Blue Horse, Dancing Mountains) – narratorem jest Corwin
  • 1994 – Całunnik i Guisel (The Shroudling and the Guisel) – narratorem jest Merlin
  • 1995 – Wracając do powrozu (Coming to a Cord) – narratorem jest Frakir - specjalny powróz przeznaczony do unieszkodliwiania przeciwników, mający własną osobowość.
  • 1996 – Korytarz luster / Galeria luster (Hall of Mirrors) – narratorem jest Corwin.
  • 2005 – Sekret Amberu (A Secret of Amber) – (napisane wspólnie z Edem Greenwoodem, opublikowane w Amberzine #12-15, w marcu 2005 roku).

W 1997 roku opowiadanie Hall of Mirrors ukazało się w czasopiśmie „Fenix” (nr.8/1997) w tłumaczeniu Michała Wroczyńskiego. Natomiast 25 maja 2017 roku w miesięczniku „Nowa Fantastyka” (nr 06/2017) ukazało się sześć opowiadań (w tym ponownie Hall of Mirrors) w tłumaczeniu Piotra W. Cholewy[3].

Powiązane[edytuj]

The Dawn of Amber[edytuj]

Seria książek autorstwa Johna Betancourta. Pierwsza część została opublikowana w 2002 roku. Jest to historia ojca Corwina - Oberona, na kilka wieków przed książką Dziewięciu książąt Amberu.

Przewodniki[edytuj]

Istnieją dwa przewodniki po świecie Amberu. Są to:

Komiksy[edytuj]

Powstały także dwie trzyczęściowe adaptacje komiksowe Dziewięciu książąt Amberu oraz Karabinów Avalonu (nie wydane w Polsce) autorstwa Terry'ego Bissona w 1996 roku[4].

Gry[edytuj]

W 1991 roku na podstawie fikcyjnego świata Amberu postała gra fabularna Amber Diceless Roleplaying Game.

  • 1991 – Amber Diceless Role-playing
  • 1995 – Shadow Knight

W grze tej nie korzysta się z kostek do rozwiązywania konfliktów i oceniania skutków działań bohaterów. System użyty w grze został stworzony przez Ericka Wujcika we wczesnych latach osiemdziesiątych. Większość bohaterów gry Amber to członkowie klas rządzących w Amberze lub Dworcach Chaosu. Są to postacie dużo silniejsze, zwinniejsze, mocniejsze psychicznie i lepiej wykształcone niż ludzie. System umożliwia grę postacią ludzką, jest to jednak niezalecane z uwagi na wysoką śmiertelność takich bohaterów.

Czasopismo Amberzine[edytuj]

W latach marca 1992 do kwietnia 2005 roku ukazywał się związany z cyklem fanzin zatytułowany Amberzine. Był on wydawany nieregularnie przez Phage Press i był poświęcony grze fabularnej Amber Diceless Roleplaying Game (Amber DRPG).

Ambercon[edytuj]

Ambercon, zwany również „Ambercon US” to konwent odbywający się cyklicznie w okolicach Detroit, na przełomie marca i kwietnia. Jest nazywany główną międzynarodową konwencją graczy Amber Diceless Roleplaying Game. Pierwszym organizatorem konwentu był Erick Wujcik.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]