Andrzej Hulanicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Hulanicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1933
Poznań
Data i miejsce śmierci 23 marca 2008
Wrocław[1]
profesor nauk matematycznych
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Doktorat 8 października 1960
Instytut Matematyki PAN
Profesura 1967
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Andrzej Hulanicki (ur. 25 grudnia 1933 w Poznaniu, zm. 23 marca 2008[1] we Wrocławiu) – polski matematyk, specjalizował się w dziedzinie analizy matematycznej, szczególnie analizie harmonicznej, oraz teorii prawdopodobieństwa. Profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, twórca wrocławskiej szkoły analizy harmonicznej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w Warszawie. W 1946 roku przyjechał do Wrocławia i zaczął uczęszczać do I Liceum Ogólnokształcącego. W 1950 zdał maturę i podjął studia w Instytucie Matematycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie w 1955 roku obronił pracę magisterską. Tak rozpoczęła się jego przeszło pięćdziesięcioletnia kariera naukowa. W 1959 wyjechał do Manchesteru na roczne stypendium finansowane przez British Council. Tam zajmował się nieskończonymi grupami nieabelowymi i nauczył się podstaw analizy harmonicznej. W 1960 roku, w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk, obronił pracę doktorską. Promotorem jego pracy doktorskiej był Stanisław Hartman. Habilitował się w 1963 roku. W 1969 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1980 zwyczajnego.

W 1963 roku spędził trzy miesiące w Moskwie. Wtedy powstał jeden z jego podstawowych wyników dotyczących grup ze średnią Banacha: każda reprezentacja unitarna grupy lokalnie zwartej jest słabo zawarta w reprezentacji regularnej wtedy i tylko wtedy, gdy grupa ma średnią Banacha. Twierdzenie to weszło już do klasyki i jest chyba jego najczęściej cytowanym wynikiem.

W 1970 roku Andrzej Hulanicki pojechał na kongres do Nicei i tam zainteresował się problematyką Eliasa Steina, który właśnie tworzył podstawy analizy na grupach nilpotentnych. Robiona początkowo pod kątem reprezentacji półprostych grup Liego, rozwinęła się w potężną teorię. Połączenie problematyki Steina z dotychczasowym doświadczeniem w zakresie analizy harmonicznej na grupach dało rachunki funkcjonalne.

Od 1972 roku regularnie co dwa lata (z przerwą w stanie wojennym) organizował konferencje starając się by uczestniczyli w nich najwybitniejsi matematycy. Jego uczniowie kontynuują tę tradycję.

W latach 1968-1983 pełnił funkcję dyrektora wrocławskiego oddziału Instytutu Matematycznego PAN.

W 1991 został członkiem korespondentem, a w 2004 – członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk[3].

W 1992 otrzymał nagrodę Jurzykowskiego, a w 2002 tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Orleanie we Francji. Jest laureatem trzech nagród zespołowych Ministra Edukacji (w 1996, 2003 i 2010-pośmiertnie). Otrzymał także nagrodę Ministra Edukacji w 2004 za całokształt dorobku naukowego.

Był promotorem 17 rozpraw doktorskich i autorem prawie 100 publikacji. Zmarł 23 marca 2008 roku we Wrocławiu w Niedzielę Wielkanocną

Andrzej Hulanicki był wykładowcą Uniwersytetu Opolskiego, Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Wrocławskiej Wyższej Szkoły Informatyki Stosowanej.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]