Andrzej Saciuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Saciuk
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1933
Żytyń Wielki, Polska
Data śmierci 12 maja 2020
Typ głosu bas
Zawód śpiewak, aktor, pedagog
Odznaczenia
Medal Zasłużony dla Kultury Polskiej

Andrzej Saciuk (ur. 10 kwietnia 1933[1] w Żytyniu Wielkim na Wołyniu, zm. 12 maja 2020[2][3]) − polski śpiewak operowy (bas), aktor, reżyser i pedagog.

Głos kształcił w Polsce (u Stani Zawadzkiej) i we Włoszech (u Gino Bechi). Na scenie od 1951. Związany z teatrami operowymi w Polsce (Łódź, Bytom, Warszawa i Poznań) oraz Niemczech (Düsseldorf), gdzie budził uznanie nie tylko jego wspaniały głos, ale także duży talent i dobry warsztat aktorski (ukończył PWSTiF w Łodzi).

Międzynarodową karierę rozpoczął zdobywając w 1963 II miejsce na konkursie ARD w Monachium, dzięki któremu zapewnił sobie pierwsze kontrakty, a następnie udział w przedstawieniach, koncertach i festiwalach w Europie (Francja, Holandia, Hiszpania, Niemcy, Polska, Węgry, Finlandia, Jugosławia, Wielka Brytania, Grecja) oraz poza nią (USA, Gruzja, Izrael, Japonia, Tajwan). Obok bardzo rozległego repertuaru operowego (ok. 100 ról) w swoim dorobku miał także utwory symfoniczne (Mozart, Haydn, Dvořák, Szostakowicz, Verdi, Puccini, Mahler, Penderecki, Nowowiejski).

Za szczególne osiągnięcia w dorobku A. Saciuka należy uznać partie basowe w „Strasznym dworze” i „Halce” St. Moniuszki, rola Borysa Godunowa w operze M. Musorgskiego, Mefista w „Fauście” Gounoda, króla Filipa w „Don Carlosie” i Zachariasza w „Nabucco” Verdiego oraz role wagnerowskie. W Niemczech uhonorowany przez Deutsche Oper am Rhein tytułem Kammersänger.

W 2009 wziął udział w przedstawieniu dla uczczenia 55-lecia istnienia Opery Łódzkiej, jako jedyny z obsady sprzed 55 lat. Przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaczony medalem i tytułem Zasłużony dla Kultury Polskiej. W 2011 podjął decyzję o pożegnaniu ze sceną; z publicznością polską w Teatrze Wielkim w Łodzi (11.01.2011 r.), a z niemiecką w Deutsche Oper am Rhein (22.05.2011 r.)

Córka - Anna Saciuk-Gąsowska (ur. 2 marca 1955), historyk sztuki, kustosz w Muzeum Sztuki w Łodzi, autorka wystaw[4], działaczka opozycji antykomunistycznej, represjonowana przez SB[5][6].

Syn - Piotr Saciuk, pianista, dr w Akademii Muzycznej w Łodzi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Saciuk (ang.). imdb.com. [dostęp 2009-09-26].
  2. Andrzej Saciuk - odeszła legenda, pamięć pozostaje... (pol.). operalodz.com, 2020-05-12. [dostęp 2020-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-17)].
  3. Andrzej Saciuk (pol.). nekrologi.wyborcza.pl, 2020-05-15. [dostęp 2020-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-17)].
  4. Saciuk-Gąsowska, Anna [WorldCat Identities], worldcat.org [dostęp 2020-05-21].
  5. Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej, katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2020-05-21] (ang.).
  6. Noty biograficzne łodzian zasłużonych w działaniach opozycji antykomunistycznej w latach 1976-89, www.slownik-niezaleznidlakultury.pl [dostęp 2020-05-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]