Antoine Christophe Saliceti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoine Christophe Saliceti
Christophe Saliceti
Antoine Saliceti
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1757
Saliceto, Górna Korsyka, Republika Korsykańska
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1809
Neapol, Królestwo Neapolu
Deputowany do Konwentu Narodowego
Przynależność polityczna Góra (jakobini)
Deputowany do Rady Pięciuset

Antoine Christophe Saliceti (ochrzczony jako Antonio Cristoforo Saliceticos. Antoniu Cristufaru Saliceti; ur. 26 sierpnia 1757 w Saliceto – zm. 23 grudnia 1809 w Neapolu) – polityk oraz dyplomata francuski z okresu rewolucji francuskiej i Cesarstwa Francuskiego

Początki kariery[edytuj]

Saliceti urodził się na Korsyce w okresie, gdy wyspa ta funkcjonowała jako suwerenne państwo o nazwie Republika Korsykańska. W latach 1768-1769 ojczyzna Salicetiego znajdowała się pod okupacją sił francuskich i ostatecznie została przyłączona do Francji. Po ukończeniu studiów prawniczych we włoskiej Toskanii, Saliceti rozpoczął karierę prawniczą w Wyższej Radzie w Bastii, głównym ośrodku miejskim Korsyki. W roku 1789 wybrano go na przedstawiciela stanu trzeciego na obrady Stanów Generalnych.

Jako poseł do Konwentu Narodowego Saliceti związał się z tzw. Górą, czyli obozem politycznym zdominowanym przez jakobinów. W dniu 15 stycznia 1793 głosował za karą śmierci dla króla Ludwika XVI (nazywanego wówczas oficjalnie "obywatelem Kapetem"). Z ramienia Konwentu udał się na ojczystą Korsykę, gdzie śledził poczynania korsykańskiego działacza politycznego Pasquale'a Paoliego, a poza tym wprowadzał tam w życie pryncypia tzw. terroru jakobińskiego. Wkrótce jednak odwołano go stamtąd do Prowansji, gdzie uczestniczył w tłumieniu buntów w Marsylii oraz w Tulonie. W tym okresie działalności poznał swojego rodaka z Korsyki, Napoleona Bonaparte. Saliceti wspierał przyszłego cesarza Francuzów w rozwoju jego kariery.

W okresie Dyrektoriatu, Konsulatu oraz Cesarstwa[edytuj]

Ze względu na bliskie relacje z Maksymilianem Robespierre'm, Saliceti został po przewrocie termidoriańskim postawiony przed trybunałem. Od gilotyny ocaliła go amnestia udzielona przez Dyrektoriat – nowy organ władzy wykonawczej we Francji, utworzony po obaleniu rządów jakobinów. W roku 1796 Salicetiemu powierzono misję utworzenia francuskiej armii republikańskiej na Półwyspie Apenińskim, a także w obydwu departamentach korsykańskich. Poza tym został członkiem Rady Pięciuset i wykonywał zlecone przez Dyrektoriat zadania w Republice Liguryjskiej.

Saliceti przejawiał nieprzychylny stosunek do przeprowadzonego przez Napoleona zamachu stanu z 18 brumaire'a, który doprowadził do powstania Konsulatu (9 listopada 1799). Mimo to Bonaparte uczynił Salicetiego swoim przedstawicielem w Republice Lukki (w latach 1801-1802) oraz w Republice Liguryjskiej. W roku 1805 Saliceti działał na rzecz przyłączenia jej terytorium do Cesarstwa Francuskiego. Z kolei w roku 1806 towarzyszył Józefowi Bonaparte w drodze do Królestwa Neapolu, gdzie starszy brat Napoleona zasiadł na tronie. Saliceti zmarł w Neapolu w zagadkowych okolicznościach. Przypuszcza się, że mógł zostać otruty.

Bibliografia[edytuj]

  • Ten artykuł zawiera treść tekstu dostępnego obecnie w domenie publicznej: Chisholm, Hugh, ed. (1911). Encyclopædia Britannica(11th ed.). Cambridge University Press