Antoniów (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Antoniów w innych znaczeniach tego słowa.
Artykuł 50°53′31″N 15°30′31″E
- błąd 39 m
WD 50°53'30"N, 15°30'31"E
- błąd 39 m
Odległość 33 m
Antoniów
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat jeleniogórski
Gmina Stara Kamienica
Wysokość 520–600 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 104[1]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 58-512[2]
Tablice rejestracyjne DJE
SIMC 0192301
Położenie na mapie gminy Stara Kamienica
Mapa lokalizacyjna gminy Stara Kamienica
Antoniów
Antoniów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Antoniów
Antoniów
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Antoniów
Antoniów
Położenie na mapie powiatu jeleniogórskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jeleniogórskiego
Antoniów
Antoniów
Ziemia50°53′31″N 15°30′31″E/50,891944 15,508611
Strona internetowa

Antoniów (niem. Antoniwald[3]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim, w gminie Stara Kamienica[4][5], nad rzeką Kamienicą.

W administracyjnych granicach Antoniowa znajduje się od 1974 roku wieś Jaroszyce[6].

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Antoniów[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0192318 Jaroszyce część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Etymologia nazwy[edytuj | edytuj kod]

Niemiecka nazwa Antonienwald pochodzi od imienia hrabiego Antoniego von Schaffgotscha[6], oraz cząstki wald (pol. las)[7].

Historyczne nazwy[edytuj | edytuj kod]

Historyczne nazwy miejscowości[8]:

  • 1783 – Antoniwald (niem.);
  • 1786 – Antonienwald (niem.);
  • 1947 – Antoninów (pol.);
  • 1948 – Antoniów (pol.).

Wieś otrzymała swoją nazwę w 1682 roku[6].

12 lutego 1948 ustalono urzędową polską nazwę miejscowości – Antoniów, określając drugi przypadek jako Antoniowa, a przymiotnik – antoniowski[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[9]:

  • dom nr 77, drewniany, z drugiej połowy XIX w.
  • Zabytkowe domy w Antoniowie
  • Antoniów Dom przysłupowo-zrębowy DSC 0128-002.JPG
  • Antoniów 77 Dom przysłupowo-zrębowy DSC 0132-003.JPG
  • Antoniów 84 Dom przysłupowo-zrębowy DSC 0120.JPG

Historia[edytuj | edytuj kod]

Antoniów powstał w latach 1660-1670 jako folwark w dobrach rodziny Schaffgotschów. Wcześniej na jego terenie działali w XVII wieku szklarze, związani z ośrodkami produkcji w Chromcu i Piechowicach. Z czasem folwark przekształcił się w wieś o luźnej zabudowie z charakterystycznie rozrzuconymi pojedynczymi zagrodami na obrzeżu bardziej zwartej zabudowy w centrum wsi. W 1747 roku zamieszkiwało ją 41 zagrodników i chałupników, zaś w 1786 roku ich liczba wzrosła do 53. We wsi była też czynna papiernia. W 1840 roku mieszkało tu 140 przędzarzy oraz 18 innych rzemieślników i handlarzy. Działały wtedy papiernia, tracz, młyn do mielenia kory dębowej i młyn wodny. W 1976 roku na wsi istniało 37 gospodarstw rolnych[6].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Obecnie (III 2011 r.) jest najmniejszą miejscowością gminy Stara Kamienica[10].

    Liczba ludności Antoniowa na przestrzeni lat 1786-2011
    

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 9 grudnia 1947 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości. M.P. z 1948 r. nr 14, poz. 55.
  4. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. a b GUS. Rejestr TERYT
  6. a b c d Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 1 Góry Izerskie, red. Marek Staffa, str. 28–29, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa – Kraków 1989, ​ISBN 83-7005-095-6​.
  7. Kazimierz Rymut, Nazwy miejscowe Polski, Urszula Bijak, t. 1 A-B, historia, pochodzenie, zmiany., Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk, 2004, s. 32, ISBN 83-85579-34-6.
  8. Staffa Marek, Janczak Julian, Mazurski Krzysztof Radosław, Zając Czesław, Czerwiński Janusz: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 1: Góry Izerskie. Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1989, s. 33. ISBN 83-7005-095-6. (pol.)
  9. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 54. [dostęp 2012-08-27].
  10. Staffa Marek, Janczak Julian, Mazurski Krzysztof Radosław, Zając Czesław, Czerwiński Janusz: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 1: Góry Izerskie. Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1989, s. 28-29. ISBN 83-7005-095-6. (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]